Hislerim=Bu Blog

17 yaşıma geri dönemez miyim hayatımın icine sıçtım.

Kalbi güzel insanın yoluna taş da koysalar, diken de dikseler; o yol yine çiçek açar. Çünkü Allah niyeti iyi olanın bahçesini talan ettirmez.

Dışarıdan görünen neşeye hemen inanmıyorum artık. Bazen en parlak kahkahalar, en büyük acıları gizleme çabası olabiliyor. Herkesin kalbinde sadece kendi bildiği ve anlatamadığı bir mücadelesi var. Hayatın özü de galiba bu. İnsanların gösterdiği başka, kalbinde taşıdığı bambaşka.

Bazen bir an yaşıyorsun, daha bitmeden ben bunu asla unutmam diyorsun. Dünya o an senin için duruyor, her şey tam yerli yerinde geliyor. Öyle bir huzur ki, ne yapacağını şaşırıyorsun. Sadece orada, o saniyenin içinde öylece kalmak istiyorsun.

Canından saydığın bile bir gün el olur, aklın şaşar. Dostun kalkar düşmanına dönüşür, düşmanın kalkar dostun olur; öyle garip bir dünya.

Ne rahatlatıcı bir bağ; gerçekten anlaşıldığını hissetmek, başka birinin zihninde doğru ve güvenli bir şekilde bulunduğunuzu bilmek.

Cinselliği bazen duygusal olarak sevilmek için kullananlar varmış, dünyanın en kırıcı duygusu olmalı.

Aklen, ahlâken, kalben ve zihnen denk olmadığımız insanlara gereğinden fazla değer verdik; mesele tam olarak bu.