Hislerim=Bu Blog

Kız isteme töreni, söz, nişan töreni, kına gecesi, düğün. Sonrasında baby shower, cinsiyet öğrenme partisi, ilk diş, ilk adım merasimlerine hiç girmiyorum. Sizce de iki kişinin birlikteliği için bu kadar tören fazla değil mi. İstiklal madalyası kazansan bu kadar tören görmezsin.

İnsan bazen sadece "çaba" görmek istiyor. gönlünün alınması için, ilişki için, bir şeyleri oldurmak için, anlamak için, kaybetmemek için bir tutam çaba. bahane değil, yol bulmak için çaba. yarım bırakmamak için, incitmemek için, telafi etmek için çaba. çabalamayı bilen ve senin için çabalamayı, sana çok görmeyen birisiyle, dünyanın sonuna kadar gidebilirsin.

Teşekkür etme sorunu olan insanlar var. Yol tarif ediyorsun yüzüne bile bakmadan basıp gidiyor. Cebinden bi şey düşürüyor uyarıyorsun, alıp dümdüz gidiyor. Yav hiç mi bi şey görmediniz, o kadar yıl hiç mi bi şey katmadınız kendinize.

Allah hiç kimseye 1 kere geldiği dünyada omurgasız olarak anılmayı nasip etmesin.

Şeytan da sanıyor ki insanları bıraksa, insanlar hep iyilik peşinde koşacaklar. Hey yavrum hey.

İnsansın sen. Hep güzeli bulamazsın. Bazen yanlış yollara sapacak, yanlış kararlar alacak, yanlış insanlar seveceksin ama her yanlışın ardından yeniden başlamayı bilmelisin. Hayat böyle bir yer.

Gelen gitti, biten bitti diye bakabilmek büyük bir olgunluk aslında. Hayatımıza giren herkes kalıcı olmak için gelmiyor; kimi bir ders öğretip gidiyor, kimi sadece yolun o kısmını yürümek için eşlik ediyor. Her insan bir durak, her ayrılık kaderin kendi ritmi. Nasipte olan kalır, hükmü biten helalleşir ve çekilir. Yol ise devam eder. Sonuçta yalnız geldik ve Rabb'imize de yalnız gitmiyor muyuz?

Balmumu soğur, kitap sayfaları eskir, ahşap aşınır, tütün biter, eski çerçeveler tozlanır, insan yaş alır, hatıralar körleşir, sadakat zayıflar, lambalar modernleşir, sevdalar biter, unutamam dediklerin geride kalır, bazen geçer dediğin geçmez ama çoğunlukla geçer.

Konuşmak isteyen arar, yazmak isteyen Pokemon’un bir bölümünde aklımda geldin der yazar, ulaşmak isteyen bir şekilde ulaşır, diyalog talep eden talepkar olur, bahanelere sığınan ise bir şekilde bir bahane bulur; amasız, fakatsız tertemiz ve mümkünse entelektüel diyaloglara…

Yanlış yerde elinizden gelenin en iyisini yapsanız bile asla yeterli olmaz ama doğru yerde sadece varlığınız bile kutlanır.

Her insana, insan olduğu için asgari düzey saygı duyarım. Tek istisna grubum var: zayıf gördükleri insanlara zorbalık diliyle konuşan, güçlü ve yüksek statüde olanlara ise kelimelerini tartarak, dikkatle ve görgülü insan rolüyle konuşanlar. Bunları alt insan formunda görüyorum.

Yaş ilerledikçe neyi daha iyi anladın, derseniz; bazı şeylerin çabayla değil, tamamen nasiple ilgili olduğunu; çok istemenin veya çabalamanın bazen hiçbir şeyi değiştirmediğini; insanlara fazlasını verince kendimi eksilttiğimi anladım, derim. Velhasıl, evvela kısmet, evvela nasipmiş.

Bir eşikten sonra insanların gerizekâlıklarını, sinsiliklerini, boş nutuklarını ve güya özgüvenli ama içi boş karakterlerini fark etmeye başladığında sınırların daha da güçlenir. Uyanırsın. Oldukları gibi kabul et ama oldukları yerde kalsınlar.

Sakin kalırsın, duygusuz sanırlar. Yapışmazsın, sevgisiz sanırlar. Hesap sormazsın, kayıtsız sanırlar. Haddini bilirsin, ezik sanırlar. Hadlerini hatırlatırsın, hadsiz sanırlar.

Zor dönemlerden geçerken etrafıma çok daha yakından bakarım. Neşeli halime alışmış benciller kimler, işi düşünce arayanlar kimler, yargılayan, bilip bilmeden atıp tutanlar kimler. Çok yakından bakarım, çok.