Hislerim=Bu Blog

Son 3-5 senedir tam anlamıyla mutlu olan hayattan keyif alan çevremden bir kişi tanımıyorum.. herkes mutsuz umutsuz tahammülsüz.. geleceğe dair hiç plan yok.. yaşayıp ölmek. herkesin nihai hedefi bu. sanki hayatta kalma becerilerimiz elimizden alınmış gibi.

İnsan bazen öyle yoruluyor ki artık ne yeni bir hikâyeye başlamak istiyor ne de güzel ihtimallere inanabiliyor. Kimsenin sözü içini rahatlatmıyor, kimsenin varlığı güven vermiyor. Bir süre sonra beklentiler de sessizce yok olup gidiyor.

Sabrını tükettik, güvenini kırdık, zaaflarınla oynadık, samimiyetini incittik, kalbin yokmuş gibi davrandık, inançlarını yıktık, en hassas olduğun yerinden bile bile vurduk demezler, sana bir haller olmuş derler.

Insanın, herhangi bir ilişkideki emeğinin görülmemesi kadar can acıtıcı bir şey yok. sen; kendinden, zamanından, dikkatinden, rikkatinden, hevesinden, neşenden, uykularından veriyorsun. bir başkasının yükünü hafifletmek için kendi omuzlarına bile bile yeni yükler bindiriyorsun. ama bunun hiçbir kıymeti harbiyesi olmadığını görüyorsun. bütün bu yok sayılmaların bir insanı içten içe nasıl eksilttiğini tahmin bile edemezsin.

Kanka siz gidin benim 3 ay once bastırdığım duygular kendini gösterdi onları yaşamam lazım.

Dumplardan anladığım kadarıyla herkes cok estetik ve hos bir temmuz ayı geçirmiş. Ben varolmanın dayanılmaz ağırlığını sırtlamaya çalışıyordum.

Bir orta yol bulunur hayatla uzlaşılır. Allahın eli hep üzerimizde. Vereceği bir ivme. Bir ivmeyle her şey mümkün. Bilmiyormuş gibi yaşama.

Özel olmayı aşırı seviyorum. Birinin hayatındaki konumum en üst tepede olmasını istiyorum ben buyum bu kadarım.

Sen eskiden enayiydin ne güzel kullanıyorduk demiyorlarda, sen bi değiştin soğuk davranıyorsun diyorlar.

Kalbin acıyor. Biliyorum. Yolda bırakılmadın sadece yolun değişti. Gör.

Kesin olduğuna emin olduğum üç şey. Dualar işe yarar, devran eninde sonunda döner ve ahirette hesap var.

Huzuru kendi sessizliğinde bulan bir yaşam, az ama kıymetli dostluklar, gösterişten uzak sade bir ömür. incelikle yoğrulmuş bir karakter ve eğilmeyen bir zarafet. Hayat dediğin tam da budur.

17 yaşıma geri dönemez miyim hayatımın icine sıçtım.

Kalbi güzel insanın yoluna taş da koysalar, diken de dikseler; o yol yine çiçek açar. Çünkü Allah niyeti iyi olanın bahçesini talan ettirmez.

Dışarıdan görünen neşeye hemen inanmıyorum artık. Bazen en parlak kahkahalar, en büyük acıları gizleme çabası olabiliyor. Herkesin kalbinde sadece kendi bildiği ve anlatamadığı bir mücadelesi var. Hayatın özü de galiba bu. İnsanların gösterdiği başka, kalbinde taşıdığı bambaşka.