mütehâyyilane

Aklıma geldiğinde milyonlarca dize geliyor ama bir tek sen gelmiyorsun.O yüzden benim gücüm kalmadı.Ben günden güne soluyorum sevgilim,haberin yok.

dört duvar ve bir kapı arasından dünyaya açılan penceresin.

Gidemediğin bir şehirden geri gelememek,

Hiç mi sevmedin dedi kadın,sustu adam. Hep sustu,çok sustu. Sustuğu her cümle battı kadının canına. Sevmek hep hüzündü,çok gözyaşıydı.

hayal kırıklığı bir insanı öldürebiliyormuş, bitmek bilmeyen inancımdan aldığım yaralarla öğrendim.

“Ben hâlâ aynı uçurumun kıyısına oturmuş seni seyrediyorum.”

bazı şeyler, konuşulmaz. bazı şeyler, bırak konuşmayı kendinden başka hiç kimsenin okumadığı deftere dâhi yazılmaz.

ben sana kaç kere geldim de, bir defa seni bulamadım.

“beni kıracak hiçbir şey söylemedi. kıracak hiçbir şey söylemedi. hiçbir şey söylemedi. söylemedi. kırıldım.”

mesela sevdiğin her şeyin, sığındığının uzağında kalmak, adım sayısıyla ölçülebilen bir mesafe değildir; yürüyerek varamazsın, koşarak da.

bu derinlikten onun haberi yoktu. ben ise geceleri yapayalnız ve yalın ayak oturup anlaşılmayı bekliyordum.