bize insan olduğumuzu hatırlatan şey acı duymaktır. başka türlüsü çürümedir.

boşluğa baktıran, o his 

ya sesindeki huzuru fark ederlerse?

Gitmeyi hala bilmiyorum ama, bir adım geri çekilmeyi öğrendim artık.

sen milyarlarca insan arasında beni yıkmaya kararlı bir depremsin.

İyi de sen bana bakıyorsun da, beni görmüyorsun ki.

“senin de vardı belki geçmişten yaraların, iyileştireyim derken kanatırım diye dokunmadım. hatta kimin verdiğini hatırlatırım diye, var mı yok mu sormadım bile..”

ben bile kendimden bıktım 

inan sen herkesten başkasın. 

sıyrılıp gidemiyorum bu kargaşadan

yerim hep senin yanınmış gibi

Şarkılar söyle, kafandaki sesleri bastır.

Kendimden tiksiniyorum.

günümü güzelleştirmiceksen uyucam ben

bu hisler beni yok etme evresinde