Hangimiz sevmedik ?

hayatına dokunmaya çalıştığım insanların dalları sanki elimde kırılıyor

telefonu her çaldığında beni hatırlamasını istediğim, adımı bile unuttu.

“ben seni böyle mi sevdim” derken ki kırgınlığımı anlamıycak olman üzüyor.

artık bu şehir bizi sokak ortasında bile karşı karşıya getirmeyecek. seninle el ele yürümek istediğim kaldırımlarda sensizlik benimle olacak.

Yazı blog olanlar bu postu beğenebilirler mi? Özellikle yazı blog olarak nasıl bloglar var merak ediyorum.

Kime ne kadar güvenip değer verdiysem o kadar kırılıp üzüldüm. En büyük hata benmişim yeni farkına vardım.

umutlarla dolu yüzünde ayrılık saklıymış, bilemedim

Sende yar'a izim kalsın da hep hatırla, için sızlasın olur olmadık yerde.

“ben onun hayatının en küçük bir ânına bile dokunamadım hissi”, yıpratır insanı

Baya baya soyut varlık olmak istiyorum, zaten öyle hissettiriyorsunuz en azından bi adım olur

ikimizin biz olmasına, engel olanın bir tek ben olduğumu düşünmen daha çok üzdü