yorgunum

Arkandan çok ağladım, ıslanmadı mı hiç kalbin?

İnsanları birazcık tersleyince egoist oluyorsun, Terslemez yakın davranırsan yavşak oluyorsun, Normal davranır insanlara güler yüzlü olursan şımarık oluyorsun artık ben insanlara nasıl davranacağımı bilmiyorum..

Ben vefaya, sevgiden daha çok inanırım, Dostluğa, aşktan daha fazla güvenirim. Samimi bir nefret, Samimiyetsiz bir gülüşten her zaman daha sıcak gelmiştir bana.

Ne sandın ki, sen gidince bitecek miydi bu yangın? Sen içimdeki kıvılcımı gidince yangın ettin.

Yazmamı bekliyor tüm boş kağıtlar, ben korkuyorum dışa vurmaktan.*

İncelik göremediğim insanlara aşamayacakları kadar kalın duvarlar örerim. Tek taraflı olan hiç bir hissin oluru yok.

Ben seni en sevdiğim şarkının nakaratında sakladım.

Mektubunda tek bir cümle yazıyordu “Bu intihar için tam yirmi dört yıl eğitim aldım.”

Namlunun ucunu bana doğrultan sendin evet ama tetiği ben çektim.