Sayıklamalarım

her şey eskirmiş, her şey parça parça çürürmüş zamanın çarkları arasında; ben buradayken, ölmemişken, senden umudu kesmemişken gel.

gel. sadece gel.

Söylenecek ne çok şey vardı. Masasından tek tek alıp sırt çantasına doldurdu bütün kelimelerini. Karanlıkta, ürkek adımlarla yürüyüp vardı kumsala. Gökte dolunay, bütün güzelliğiyle parıldıyor, solgun ışıklarıyla deniz yüzeyini aydınlatıyordu. Uzaklardan yük gemileri geçiyor, kim bilir hangi ülkelerde son bulacak yolculuğun bir yerinde tayfalar uykulu, geride kalanları özlüyordu.

Kimsecikler yoktu ortalıkta. Artık kalbinde de.. Gözlerini kapayıp ayakta durdu bir süre. Geçmişin belleğine demir atmış ayrıntılarını hatırladı. Gözyaşı döktüğü iddia edilemezdi ama denebilir ki bütün günahlarını affetirecek, hatalarını telafi edecek, içinde hapsolmuş kırgınlıkları iyileştirecek kadar ağladı. Ağladı..

Elini cebinden çıkarıp öne doğru uzattı. Avucunu açtı. Tam ortasında, ürkek bir serçenin kafesinden kurtulmuşcasına kanat çırptığını hissetti.

Yıllar önce, fakülte kantininde ders kitaplarının arasında kaybolmuş güç elektroniği dersinin finaline hazırlanırken, kafanın içi tatil öncesi Elâzığ otogarı karmaşasında, karalama kâğıdının bir yerine “Bir açıklaması olmalı her şeyin.” diye yazmıştın.

Nereden bakarsan, bir matematik formülüyle ya da fizik kanunuyla açıklanabileceğine inanıyordun her şeyin. Yerkürenin altında, üstünde ya da dışında olup biten ne varsa bir mantık, bir anlam ve nedenler çerçevesinde açıklanabilirdi. Çift katlı integralleri, diferansiyel denklemleri, termodinamiğin kanunlarını, kütleçekim kanununu bilen herkes olup bitene mana yükleyebilirdi.

Fakat sonra, hemen sonra farkına vardın, aslında suyun, toprağın, havanın o kadar temiz, dünyanın o kadar anlamlı, insanın o kadar masum olmadığını. Farkına vardın öğrendiklerinin yetersiz kaldığını.

Zaman hiç acımadan, hiç duraksamadan hatta hiç tereddüt etmeden yıkıyordu hevesle ördüğün duvarlarını. İnandığın, güvendiğin ne varsa önüne katıp süpürüyordu; sen şaşırmış izlerken.

Buna “büyümek” diyorlardı. Ya da dönüşüm. Kafka’nın kitabındaki gibi bir böceğe dönüşüyordu insanlar, hayatın kıyısı boyunca uçan ürkek bir serçeye, belki de yokuşun dikliğine, yaşamın tüm hinliğine ve yolun, yolcunun zorluğuna rağmen sabırla ilerleyen sakin bir kaplumbağaya.

Soğukta, sisin içinde kuzeye doğru tedirgin ilerlerken gökyüzünü düşündü; berrak denizi… Sözleşmişler gibi mavinin aynı tonunu, aynı derinliğini paylaşmalarını… Sonra işte toprağın duası kabul olunca yukarıda ilmek ilmek örülmüş bulutları hatırladı. Deli gibi çalışan sileceklerin yetişemedikleri yağmuru.

Aralık bitmişti. Ocak da bitecekti elbet. Doğanın tomurcuklandığı, yeşilin tüm renkleri kucakladığı zamanlar gelecekti. Hatta belki az sonra ilkbahar belirecekti.

Bazı coğrafyalarda savaşlar başlayacaktı. Bazılarında bitecekti. Bazı insanlar histeri krizi içinde başkalarına zarar verecekti. Bazıları kendi hapishanelerinin duvarlarını örecekti. Bazıları hastane koridolarında sabahı bekleyecekti. Durup durup gözyaşlarına boğulacaktı geçmişe takılıp kalanlar. Ceplerini doldurmak isterken kalplerini parçalayacaktı diğerleri.

Durabiliyordu böyle. Yaşamın kıyısında hiç hareket etmeden, hiçbir kavgaya müdahil olmadan, hiçbir sözün önüne kendisinden bir söz eklemeden, hiç kimseye dokunmadan, değmeden durabiliyordu. Var olmamış gibi hiç. Nüfusa kaydedilmesi gereksiz, lüzumsuz bir adam. Fakat işte buna rağmen, bu olmamışlığına, bu dünyaya yabancı, kendine düşman gerçeğine rağmen bir arayışın peşi sıra, şehirden şehre yol alıyor; kırık dökük umutlarını, köhnemiş sorularını taşıyor, sahip olduğu hiçbir yaraya merhem olmayacak cevaplarını ceplerine tıkıştırmış, yolların gösterdiği şefkatin yardımıyla ilerliyordu.

Bugündü. Kimse bahsetmemişti, kimse söylememişti ama artık biliyordu: Yaşam, yara izi biriktirmekti. Kalın duvarların, aşılmaz kalelerin, açılmaz kasaların sakladığı sır buydu; yaşam, elbette, kaçınılmaz olarak, aslında sadece ölüme dönüş yolculuğuydu.

Sırf bu yüzden… İşte, nihayet bu yüzden kendine döndü. Başladığı ilk yere, sonsuz hiçliğe, karanlığa. Durup soluklandığı, vazgeçmenin eşiğindeyken yeniden başladığı, rüzgarın şarkısını dinlediği yokluğa.

Akılı adam olmaktan utanıyorum. Bazen çok basit insanlar görüyorum; kendilerinden memnunlar. Gözleri parlıyor. İşte o zaman içimde bir şey sıkışıyor. Sanki onların yerinde olsam ben de mutlu olacaktım gibi geliyor.

Zeki olmak talihsizliktir. Ahmaklar gibi her şeyden memnun olamıyorsun. Onlar gülerken sen neden güldüklerini bile anlamazsın. Ama sonra.. Sonra onlara imrenmeye başlarsın. Evet. İtiraf ediyorum bazen imreniyorum. Onların bana saygı duymasını isterdim. Hayır. Hayran olmalarını. Her biri bana saygı duysun. Önümde eğilsin isterdim. Ama hiç bir zaman öyle olmadı. İşte bu yüzden onları küçümsedim.