♱

żeby tak trochę mniej myśleć

o tym, czy ktoś myśli o mnie

i co, i kiedy, i gdzie, i jak, i po co, a na co.

Stop.

Czasami bym chciała, żeby nikt nie wiedział, że ja to ja,

albo przynajmniej, żeby to „ja” zmieniło znaczenie

i zostało w głowach, a nie na ciele.

I czasami myślę o innych, więc oni pewnie też.

Albo i nie.

I właśnie ta niewiedza mnie skłania do pragnienia,

żeby żyć, ale żeby nie było istnienia,

i być sama, samotna,

ale szczęśliwa,

bo nikt nie wie, nie ocenia, nigdzie mnie nie ma i nic się nie zmienia.

fuck i feel exhausted today

a w błękit rzucony nie tonął jak ryba

ten piach mym złodziejem

bo kradnie nadzieję

a tonąć bym chciała już tylko w twych snach

jako mała, bezbronna, jak dziecię prawie

co rączki od rana moczy w nieładzie

taką chce być, muszelką na piasku

nie tonąć pod niebem

zastanawiam się czasem co dokładnie się zmieniło.

bo wtedy, gdy tak zimno było, było dobrze.

choć mroźno, to jakoś cieplej było niż teraz.

a teraz znaczy dla mnie wiele. i jutro też jest ważne. ale to teraz - to, co czuję, to po prostu żal. do siebie, do życia. do wiatru co wieje za mocno gdy tego nie chcę, do ciebie.

bo ja cię potrzebuję, wiesz? bo nie wiem tego.

chyba wiesz, a jednak jakiś dziwny. jesteś. nieobecny.

jesteś obok a nie ze mną.

a ja to bym chciała to “teraz” z tobą przeżywać, a nie obok.

new one. hope you’ll like it

SOMEBODY HELP??? i went to the doctor and apparently it’s just anxiety.

Wizję miałam wczoraj lub dziś. Nie wiem, bo mi życie się rozlewa, a najgorzej, jak ciebie nie ma.

Już nie piszę, bo nie umiem, ale nie wiem, czy zrozumiesz.

Nie piszę dużo, jak ciebie nie ma. Jak jesteś, to wiem, co mam do zgubienia.

W dobrym sensie, w dobrej wierze.

Chociaż myśli moim wrogiem — tobie zdradę i wybaczą. Nie dosłowną, nie brutalną.

A jak życie oddam diabłu, to i ciałem mym zawładną.

Bo jak jesteś, to mam pasję, więcej myśli, więcej łaknień.

A więc proszę o obecność.

Szczególnie zimą. Wiosną też. I latem, i jesienią.

Przeważnie to nic — to wszystko, co mogę, zanim się pogubię, bo wtedy to już ciężko. Z głową i z ciałem.

I czemuś żeś tak uczynił? — byś powiedział. A ja powiem: nie. Nie powiem. Bo na słowa zbędne nie mam czasu, co to mogę je wykorzystać na inne, niewarte zachodu obowiązki.

Moim nic to bym mogła się przykryć, zakopać gdzieś i nie wyleźć. Bo tyle, ile to nicnierobienie kosztuje człowieka, to tylko walka wewnętrzna przewiduje skutki. Na ciele i w wyobraźni.

Czuję, jak złość we mnie wrze, ale czerwona nie jestem. Jeszcze.

Nicnierobienie, a ból mi doskwiera. Łapie za klatkę i płuca rozdziera. A ja nie wiem. Nie wiem i nie wiem.

like girl cmon. i just know that if i ever manage to finish it, you’ll be crying on bathroom floor till 4am. that’s all i’m gonna say.