Sorun benim tek olmam değil ki. Sorun benim tek bırakılmam.

Herkes bir parça herkes bin parça nankör.

Bir gün her şey yoluna girdiğinde eminim yalnız olmayacağım çünkü biliyorum ki çok güçlü olduğum zamanda da kalabalıktım. Çünkü gülüyordum..

Bende güçlü olabilirdim ama altında kaldığım o enkaz çok ağır bastırdı beni.

Ben zaten benim için ayakta değildim ki.

Omzunuza başımı koyamadığım gibi sizin omzunuzdaki yükleri de ben sırtladım. Bu yüzden mi bu kadar nankörlük ?

Herkesi bu kadar düşünürken beni görmezden gelmenizi aşamıyorum. 

Ben hiç bir zaman yaşımın çocuğu olmadım. Olamadım. Ben hep büyüktüm. Ben çoktan büyümüştüm.

Kaç sigara söndürdüm yüreğimde açtığınız yarayı bastırsın diye.

Dünyayı sığdıracak vicdanınıza bir ben fazla geldim.

Yorgunluğum düşüncelerimi taşıyamıyor.

Gideceksem eğer bir gün dağıttığım hislerimi toplayacağım hissizleştiğim bu evde

Kahramanı olmadığım bir hikayeyim.

Sırf sizin bahçeniz de gül açsın diye kaç bahçemi enkaza verdim. Yine de kötü olan ben oldum.

İnsanların nankör olması değil de nankörlüğün içinde ki sevgisizlik yitirirmiş hayatı.