🌻

Dikkatimi dağıtmak için yaptığım her şeyde, aslında kendimi yeniden dağıtıyorum

hayattan ve insanlardan bu kadar az beklentimin olmasına rağmen, çok fazla inciniyor olmama anlam veremiyorum.

İnsanın endişesi bitmiyor. Hayat bu endişelerle birlikte geçiyor. Hayatın her dönemi bir sancı taşıyor. Doğumumuzdan ölümümüze kadar sancılardan meydana geliyoruz. Sanıyoruz ki şu olunca her şey geçecek ve bitecek. Şu olanlar arttıkça endişeler de farklılaşıyor. Kendimize yetmiş olsaydık bunca sancıyı çekmezdik. İnsan kendine yeten bir varlık değil,olamadı. Git gide daha çok kendimize yetmediğimizi görüyoruz. Kendime yetseydim aile kurmazdım,kendime yetseydim hayallerin peşinde çırpınmazdım, kendime yetseydim bir taş gibi dururdum. Ama kendine yetmediği için taşa da bulaşan insan. İnsan her şeye bulaşıyor. Bulaştıklarımız çoğaldıkça sahtelikler de çoğalıyor. Ne çok sahtelik var hayatta.

Anlaşılmak, sevilmekten daha lüks ve zor ulaşılabilir duygu. Hele böyle bir zaman diliminde oldukça ehemmiyetli bir his. Hasbelkader sevebiliriz, belki de seviliriz fakat anlaşılır mıyız bu gerçekten de meçhul; anlaşılabildiğimiz kadar mutluyuz, diğerleri geçici his parçaları.

benim hiç sığınacak limanım olmamış aslında. hatta arkamı yaslayıp rahatça ağlayabileceğim bir omuz da yokmuş. hiç sevilmemişimde. sadece ihtiyaç duyulduğunda hatırlanmışım. bir yerede ait olamamışım. kimsenin aklına ilk gelen kişide olmamışım. kimsenin önceliği, kimsenin canı ciğeride olmamışım. hep yedekte tutulan, işi düşünce aranan o enkazmışım. herkesi kurtarmışım da bir tek kendi kendimi o yıkıntının altından çıkaramamışım. gitsem kimsenin umrunda olmayacağı bir boşlukta, boşuna çırpınıp durmuşum.

ama ben bir şeylerden elimi kolumu çekmek ister gibiyim. sanki eve çok geç kalmışım ama aslında o ev tarafından hiç aranmamış gibiyim.

insanlara alışmayın. alışmayın işte. bir sesin kıyısına bağlamayın gemilerinizi. fırtınası ansızın kopar, sığınamazsınız. gülüşlerin rengine kanıp da yürümeyin, günün birinde renkler solar, tanıyamazsınız. çünkü insan en çok yuva bildiği göğüste üşür en nihayetinde. siz sarıldıkça genişleyen sıcaklık, bir bakmışsınız buz tutmuş en derinde. alışmayın birinin varlığına, yürüyüşüne, gölgesine, nefesine... kendi ruhunuzun asil yalnızlığını bırakmayın bir başkasının insafına. siz gökyüzünü onun gözlerine sığdırırsınız, o ise kendi küçük dünyasında boğar sizi. dikiş yerlerinizden sızım sızım kanarsınız. adımlarına adımların dolanır, kelimeleri diline pelesenk olur. bir de bakmışsın ki sen kendinden eksilip tamamen ona eklenmişsin. o sırtını dönüp gittiğinde ise aynadaki yabancı çehreye bakıp kaybettiğin asıl seni ararsın darmadağın sokaklarda.

çok fazla şey demek isteyip çok fazla susmak, boğuyor