elia vevia

να μπλεχτώ στα γαλάζια σου σεντόνια

να κουρνιάσω στο πιο βαθύ μελαγχολικό σου άγγιγμα 

να σε αφήσω να κοιμάσαι ενώ το σκοτάδι πλανιέται δύσπιστο

να καθίσω έπειτα στη δερμάτινη πολυθρόνα σου

να κοιτώ τα βλέφαρα σου που τρεμοπαίζουν 

ακόμα και στον ύπνο σου είσαι ανήσυχος.

Ξέφωτο

Ξε φωνίζω 

Και αυτή έμεινε εκεί να σκαλίζει τη χλόη με τα πέλματά της 

να αναζητά τις κραυγές που της ξέφυγαν την περασμένη νύχτα

να μαζεύει τις κλωστές από το ξηλωμένο της Εγώ.

Της τα άρπαξε όλα.

Ούτε βελόνα δεν άφησε.

Άνοιξε τότε τη μεγάλη μπαλκονόπορτα να μπουν μελτέμια να διώξουν τη μυρωδιά του,

ενώ αυτή ακουμπισμένη στο στρώμα άρχισε να κάνει κουβάρι τις κλωστές .

Είχε γεμίσει κουβάρια από ξηλωμένους εαυτούς.

Πνιγόταν πλέον από μεταξένια νήματα.

Δεν είχε άλλο χώρο .  

Δεν είχε άλλο τίποτα να δώσει.

-Φωτογραφίες από Πράγα που ξετρύπωσα τυχαία.-

Μου λείπουν τα πάρκα,μου λειπει να ξαπλώνω λαχανιασμένη στα γρασίδια,

Μου λείπουν τα πρωινά μου πορσελάνινα μπολάκια,το μαγικό ζωμό που γέμιζε τη κούπα μου,τα μικρά κεσεδάκια με γιαούρτι που αγόραζα δέκα δέκα,μου λείπουν τα περίεργα γκρειπφρουτ και τα αχλαδόμηλα και κάτι φράουλες γίγαντες.

Μου λείπει το δωματιάκι μου,το μινιον,με το στραβό παράθυρο και το μεγάλο παράθυρο μου λείπει,του σαλονιού.που χάζευα και κάπνιζα και ζήλευα το μπαλκόνι του απέναντι.

Μου λείπουν οι ατελείωτες βόλτες ,οι ώρες που χάνονταν, οι γέφυρες που έμοιαζαν μεταξύ τους,τα ποδήλατα και το τραμ 52.Μου λείπει η Χρατζάνσκα και οι γραμμές του τρένου που με τρόμαζαν.

Μου λείπει ο Gio,o M,o Γ .Μου λείπει που έκλεβα τα ψωμιά του Gio,μου λείπει που με πίεζε να φάω τις μακαρονάδες του και τα ιταλικά του τα σαλάμια,μου λείπει που τον έκραζα για τις γκόμενες του,μου λείπει που τον παρέσυρα σε ξενύχτια γλάρους και ρεμπέτικα.

Εντάξει, 

αύριο Δευτέρα 11 Απριλίου 

θέλω να ξυπνήσω στο κρεβάτι σου.

Να μου πεις ‘’πάω για δουλειά,κοιμήσου.’’

Να σε βλέπω κάτω από τα βλέφαρα,

να ντύνεσαι βιαστικά ,

να στρώνεις τα μαλλιά σου με τα δάχτυλα,

να αρπάζεις γυαλιά και κλειδιά να τρέχεις για ενα φιλάκι στο μάγουλο

να κλείνεις τη πόρτα 

να τρέχεις στα σκαλιά.

Αύριο Δευτέρα 11 Απριλίου

Σε έκανα ασπρόμαυρο συννεφάκι σε ουρανό γεμάτο πτηνά.

Εξω οι ώμοι,

υδατάνθρακες και προσκλητήρια γάμου από παλιές περιπέτειες.

Μιλάνε για απωθημένα,

μιλάω για έρωτα μιας βδομάδας.

Οι ‘’μεγάλες’’ μέρες ,σωριάζονται σαν ντόμινο στις μύτες των παπουτσιών μου.

Σκύβω ,κλείνω το ένα μάτι από στραβομάρα και ψάχνω στο δρόμο για τις διαολεμένες ώρες που δεν περνάνε μακρυά σου.

Γλυκανάλατες αηδίες, Βλέπε:Μακρυά σου.

Πέρασα έξω σου 2 φορές και ο ήλιος ξέσπαγε αντανακλάσεις και δεν φαινόσουν και δεν,

δεν μπόρεσα να σου χορέψω 

και από την ώρα που ξύπνησα θέλω να σου χορέψω γαμώτο

και να κουνήσω τη μεσούλα περα δώθε και να χαζογελάσω με τα κοκκινισμένα ζυγωματικά μου

και να

να

τώρα περνάς μέσα μου και ανασαίνεις βαριά και  με λες μωρό σου

και δεν είναι ώρα για το μωρό σου.

Γυρίζω στο πατρικό 8 το απόγευμα και έξω δεν λέει να σουρουπώσει.

Καλύτερα.

Έχεις δυο άδεια σπίτια να θρέψεις μικρή 

απλά να περπατάς και ας κυκλώνεις τετράγωνα

απλά 

για να μην γράψω κανα οκτασέλιδο λέξεις για τα μηχανάκια,το ελληνικο νησί και σενα.