Gündəlik həyatımda tez-tez maraqlı hadisələrlə, təsadüflərlə rastlaşıram. Daha doğrusu rastlaşdığım hadisələr kimi üçünsə sıradan hadisələr sayılsada, mənə görə çox dəyərlidir. Bəlkə də, bunlar yeknəsəq həyatın mənə qatdığı bir fürsətdir. Kim bilir?
Yataqxana ətrafında bir qulaqsız pişiklə dostlaşmışam. Bu pişik çox zaman ayaq altında, zibilliklərdə və birdə yalnız yuxarıdakı kişinin bildiyi yerlərdə avaralanar. Ancaq hara gedir getsin, dönüb-dolaşıb gələcəyi yer yataqxana olar. Adı yoxdur. Necə deyərlər adsız qəhrəmandı. Yuxarı da qeyd etdiyim kimi tayqulaq pişikdi. Güloğlanın (yataqxana növbətçisi) danışdığı mifə görə onun bir qulağını it aparıb. Yataqxanadakı hərkəs bu tayqulaq pişiyi tanıyar, ancaq o qədərdə hörmət etməzlər. Çünki bu pişik öz sürtüklüyü və sırtıqlığı ilə hər kəsi zinhara gətiribdir. Halbuki bu tayqulaq pişik mənim çox xoşuma gələr. Bəzən məni kədərli gördükdə heç miyoldamaz. Eləcə yanıma gəlib, sakitcə oturar. Nədə olsa onların hiss etmə qabiliyyəti, insanlardan qat-qat güclüdür. Həmçinin mən heyvan sevməyən adamın insan sevməsinə də inana bilmirəm. Burda bir Mahir əmi var. Onu yataqxananın heyvərə tayfası heç sevməz. Nə zaman da mənim yan-yörəmdə pişik görsə o dəqiqə dilə gəlib deyərki - Apar, Həsən, apar bunu azdır. - heyvana sevgisi olmayan bir adamın insanlara olan sevgisini təssəvür belə edə bilmirəm..
romaincrisis
kianamaiart
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
snowghoul
theartofmadeline
titsay
