her şeyden ve herkesten sanıldığından çok uzaktayım

dizlerine kıvrılmak istiyorum

“dünden kaçacağız diye yarınımızdan da olduk fikret. bu ne iştir böyle?”

senin sesin bahar ve soluklarına kuşlar yuva yapmış. gülüşün taptaze çiçekler. gözlerin ise koca bir dünya.

savaşım bitti. içimle de insanlarla da savaşım bitti. içim ne çok yordun böyle beni*

hayatımı mahvetmek için de olsa aklımdasın.

sevgili günlük, ben zaten hep kaçmaların ve gitmelerin insanıyım.

beşe kadar sayma hakkım varmış ama beni üçte öldürmüşler gibi. 

Tolstoy diyor ki: “Cahilde eksik olan akıl değildir, o kurnazdır; eksik olan ahlaktır. Cahil, güçlüdür. Kendi mutluluğundan başka hedefi olmayan insan kötü insandır.”

ben şimdi kırgınsam yarınlara, senin hiç gelmek istemeyişin ve hiç arayıp sormayışın yüzündendir.

“bilirsiniz, kendini üzerinde çoktandır hiçbir bitkinin yetişmediği bir toprak gibi hissetmeyi.”

yerle bir olduğum hâlde sizi ayakta tutmak için çalıştığım zamanlara yanıyorum

gelecek planlarım arasında sadece gitmek var, neresi olduğu fark etmez

seni neyin içinde neye nasıl sığdırdığımı bilseydin, göğsümdeki sızıyı, omzumdaki yükü, başımdaki ağrıyı, kursağımda kalan onca şeyi bilseydin, seni sevebildiğim için bana teşekkür ederdin.

eski bir sokakta, yüzüne değen parmak izlerim dışında, hayata başka bir iz bırakmak istemiyorum.

bu ilk değildi belli ki, gözlerimde gözlerinin izleri.