Би багаас гэр амьтай хүүхэд байлаа. Найз нөхөд PC тоглоно, харин би бэлтгэл хийж өөртэйгөө тулж ажиллана. Гимнастик. Өөрөө өөрийнхөө гүйцэтгэлийг голно. Шинэ элементээ хийж чадахгүй байж юун pc тоглох гэж өөрийгөө шүүмжилнэ. Спортоос би өөрийгөө хуурахгүйг сурч авсан юм. Хэрэв би өөрийгөө хуурвал тэмцээндээ ялагдна, шанална. Дэвжээн дээр би ганцаараа гүйцэтгэнэ, үзэгчид, шүүгчид бүгд намайг харна. Би хамгийн бага үнэлгээтэй элементүүд хийж, алдаа гаргах нь бусдыг биш намайг өвтгөх шиг санагдана. Яг л ийм хүмүүжлээр би өнөөдрийг хүрчихжээ. Гэвч өнөөдөр бас л шаналалтай. Ганцаардалтай. Хүмүүс яаж хайргүй хүнтэйгээ дүр эсгэн хамт байсаар байдгийг ойлгохгүй. Нэг удаа хэсэг хугацаанд оролдсон ч тэр шаналалаа даалгүй нөгөө хүнээ гомдоосон удаатай. Тэрнээс хойш тийм гунигт явдлаас зайлсхийсээр өдийг хүрчихсэн юм байна. Хэрэв би өөрийгөө хуурчихдаг байсан бол амьдрал илүү амархан юм шиг санагдав ч хэцүү нь хүний зүрх сэтгэл аж. Харин энэ хэцүү нь орой бүр хоосон гэрт ганцаардалтай найзлаж сэтгэл зүрх өмрөх мэдрэмжийн хажууд арай дээр. Заримдаа амьдралын утга учрыг олж хардаг. Дурладаг. Өглөө сэрэхдээ түүний төлөө сэрж, өдөр ажлаа хаяад түүн рүү гүйх нь аз жаргал мэт санагдаж, орой нь түүний зургийг хараад унтах шиг гайхамшиг үгүйтэй адил бодогддог тийм үеүүд тохиодог байлаа. Гэвч хэт их анхаарал хүнийг залхааж байдгийг сонссон ч өөрт тэгж санагдахгүй явсаар өөрийн амьдралын утга учрыг цааш түлхчих шиг болно. Ийм тохиол нэг бус ч би алдаагаа давтсаар... Миний л буруу биз. Би хэзээ хүнийг хайрлаж сурах бол?
kianamaiart
gummygunk
areudirty
theartofmadeline
turnnoffyourmind
