Ne kadar da zormuş anlatamamak, ne zormuş yalnızlık, yanında birini arayıp da bulamamak. Nedir bu kendime alıp veremediğim amansız savaş, ne kadar güçlü ki beni yalnız kılan.Nedir!Yalnız olan kişi ben değil ruhum. Acı çeken, fırtınalarda boğulan bir ruh. Tanrım, yalvarırım kurtar zavallı ruhumu bu ızdıraptan. Sevilmemekten, dışarıdan sevgi beklemek, kendini sevmeyi başaramamak yoruyor ruhumu. Ne olur yardım et bana tanrım! Yoruldum.
Bedenimde çürük izleri. Böylesine zavallı bir ruha ev sahipliği yapmak zorluyor. Yaşarken de ölüyüm ben. Ve şimdi bedenim karışsa toprağa, ruhum ise sonsuzluğa... Galiba kendimden kurtulmayı arzuluyorum. Tanrım, yardım etme. Bu satırlar bedenim ve ruhuma ettiğim son bir veda.
Saat, 01:22. Hoşçakalın.
*Alıntı değildir.*
