Route 164

Nje pasqyre ku lotet

Rreshqimthasi me ndjekin,

Nje buke e thyer,

Nje gote e zbrazur

…..buze errësires në pritje të dites..!

@all rights reserved to the author Igli Larashi (1997)

Unë jam mësuar të luftoj,

Të ngrihem edhe atëherë kur duket më e vështirë se kurrë.

Nuk kam nevojë për diellin kur di të eci edhe në skajet më të errëta.

Sepse jeta nuk më ka mësuar që të dorëzohem,

Jeta, ka qënë gjitmonjë luftë për mua, ajo me ka dashur të jem një luftëtar…

Jo si ata luftëtarë që njerzit shikojnë nëpër filma kartoni,

por njerëz që i qëndrojnë në këmbë luftës dhe mallkimit të Zotit, që plagosen dhe përsëri ngrihen, dhe që vazhdojnë përpara edhe pse gjaku ju shplan fytyren...

Unë nuk di të tërhiqem, pasi ajo nuk është zgjidhje, por dorëzim…

Dhe unë nuk jam mësuar të dorëzohem, kurrë.

Gjithmonë aty, deri në frymën dhe marrëzinë ma të bukur, në këmbë përballë çdo stuhie të kohës….

….duke u lutur që të mos të jesh ti ai që fati ta ka sjell me m’dal përpara..

Jo thjesht nga një vend pune… por nga një version i vetes që nuk ekziston më.

Në ditët e para, rrugët nuk janë bosh —

ti je bosh brenda tyre.

Shtëpia të duket si dhomë pritjeje.

Kafja si një rit i kotë.

Dhe ti… si dikush që kërkon dëshmitarë për të vërtetuar se ende ekziston.

Celulari bëhet strehë dhe turp njëkohësisht duke e sjelle faqe me faqe pa fund, ndërkohë e gjen veten duke u bërë like njerëzve që dikur as nuk denjoje të ndaleshe në postimet e tyre..

…..kurse tani një kërkesë e heshtur nga zori për vëmendje.

CV-ja fillon të gënjejë më bukur se ti me plot fjalë të vjedhura nga interneti, eksperienca të lustruara,

një version i rremë për një treg që nuk kërkon të vërtetën.

Pastaj vjen realiteti, e-maila pa përgjigje, telefonata pa kthim,

pritje që të gërryen nga brenda.

Familjarët?

Nuk të ndihmojnë.

Të matin fatin në filxhanë kafeje

dhe ta shesin shpresën me horoskop.

Sërisht nga intervistat e para të punës. Duke u çuditur që ti je përballë tyre. Dhe nuk janë intervistat e pune por një gjyq përballë teje mbushur me pyetje :

“Pse u largove?”

“Çfarë nuk shkoi?”

Dhe ti kupton që nuk po kërkojnë përgjigje , por po kërkojnë dobësinë tënde.

Pastaj të ofrojnë një pagë

që nuk blen as dinjitetin që ke humbur.

Të nesërmen, goditja finale:

dikush që ti e kishe poshtë teje,

tashmë është aty ku ti duhej të ishe.

Aty fillon lodhja…

Jo ndaj botës — por e brendshme.

Miqtë zhduken.

Telefonat heshtin.

Dhe njerëzit nuk duken më si njerëz… por si konkurrentë ose pengesa.

Kjo nuk është rastësi.

Është një sistem që nuk zgjedh më të aftin, por më të lidhurin.

Pastaj… papritur një shans…

Një derë që hapet.

Dhe ti hyn brenda me një urrejtje të qetë,me një etje për t’u provuar —

jo për vete… por kundër të gjithëve.

Por shumë shpejt e kupton:

nuk je as hakmarrje, as histori suksesi.

Je thjesht një njeri

që u rrëzua në kohën e gabuar nga njërëz të gabuar,

dhe që u ngrit sepse nuk kishte zgjidhje tjetër.

Dhe gjithë ato britma inati, gëzimi, krenarie, nuk shëruan asgjë.

Ishin vetëm zhurmë.

Zhurmë në një botë

që nuk ndalet për askënd.

Në shpirt ke një tjetër vragë

Që do ta fshehësh si të tjerat me buzëqeshjen e zakonshme që vesh nëpër fotot e hedhura në internet..

Credits @iglilarashi

All rights reserved to the author.

We've all chewed that bitter taste of leaving.

Not just from a workplace... but from a version of himself that no longer exists.

In the early days, the streets are not empty —

you are empty inside them.

The house looks like a waiting room.

Coffee as a useless ritual.

And you... like someone looking for witnesses to prove that it still exists.

The mobile phone becomes a refuge and a shame at the same time, bringing it page after page without end, while you find yourself liking people who once didn't even deserve to stop at their posts.

.....And now a silent request for attention.

The CV starts to lie more beautifully than you with a lot of words stolen from the internet, polished experiences,

A false version for a market that does not seek the truth.

Then comes reality, e-mails without answers, calls without returns,

expectations that erode from within.

Family members?

They don't help you.

Measuring your luck in coffee cups

and sell hope with a horoscope.

Again from the first job interviews. Being surprised that you are in front of them. And it is not job interviews but a trial in front of you filled with questions:

"Why did you leave?"

"What went wrong?"

And you realize that they are not looking for answers, but they are looking for your weakness.

Then offer you a salary

that does not even buy the dignity you have lost.

The next day, the final blow:

someone you had below you,

It's already where you were supposed to be.

That's where the fatigue begins...

Not to the world — but internal.

Friends disappear.

The phones are silent.

And people don't look like people anymore... but as competitors or obstacles.

This is no coincidence.

It is a system that does not choose the most capable, but the most connected.

Then... suddenly a chance...

A door that opens.

And you go inside with a quiet hatred, with a thirst to be tried —

not for himself... but against everyone.

But you soon realize:

You are neither revenge nor success story.

You're just a human being

that was knocked down at the wrong time by the wrong person,

and that was set up because there was no other choice.

And all those screams of anger, joy, pride, did not heal anything.

They were just noise.

Noise in a world

that does not stop for anyone.

You have another scar in your soul

That you will hide like the others with the usual smile you wear in the photos posted on the internet.

when missing you goes quiet—

and those are the hardest.

Because it feels like betrayal,

like my heart is learning

how to survive without relief.

Grief isn’t only pain;

sometimes it’s the fear

that one day

your absence

will feel familiar,

and I won’t recognize

who I become then.

Credits to the author Igli Larashi

so slowly

you don’t notice it.

You just wake up one day

and the memory hurts

a little differently.

Not less.

Just softer around the edges.

That’s growth—

not erasing the past,

but learning how to hold it

without cutting your hands

every time you remember.

Credits to the author Igli Larashi

Sometimes it’s the absence of being

of being understood.

You can sit in a full room

and still feel like a ghost.

Not because no one sees you—

but because no one recognizes the weight

you carry behind your smile.

And after a while,

you stop trying to explain it—

you just learn how to disappear quietly.

Not because the feeling faded,

but because it settled deeper.

Tears belong to the surface.

This lives in the bones—

in the quiet spaces

between one thought and the next.

Grief matures with you;

it stops asking to be seen

and starts asking

to be carried with dignity.

You move forward

with something missing.

And over time,

you stop measuring life

by what you lost

and start measuring it

by how well you carry it.

That’s the quiet transformation

no one talks about—

how surviving

becomes a form of love

in its own right.

isn’t loud like it used to be.

It doesn’t knock me over anymore.

It stands at a distance,

watching quietly,

waiting for a soft moment

to step closer.

And when it does,

it doesn’t ask for tears—

just a pause,

just enough silence

to remind me what’s gone…

who leave fingerprints

on your soul.

Not visible.

Not removable.

Time tries to fade them,

life tries to distract you,

but certain impressions stay.

You grow around them,

live around them,

but never fully

without them…

që me nji vështrim m’ia copton vetmisë errsinë si thikë n’përditë.

Kam nevojë për nji njeri që sheh ma larg se hijet e veta,

që pragun tem e sheh si besë t’moçme, jo si derë t’vjetër t’jetës së shkretë.

Kam nevojë për nji mik që marazin ma kthen n’dritë,

që terbimin ma shue n’palcë sa herë zemra m’nis me u trishtue e m’ikë.

Kam nevojë për dikënd që m’ia ul shpaten brengës n’tokë,

e me nji vështrim t’pastër m’fal dashni… aq sa me mos me u thye prej shumë lodhë.**

Ka peshë.

Dhe shpesh here te shtyn, për me të thyer ashtin …….per me arrit shpirtin.

Ajo tregon kush je për veten

dhe sa pak je për të tjerët.

Koha është heshtja që nuk të thërret kurrë.

Dhe mësimi që vjen vonë asht ngushellimi yt per neser, si kafe e hidhur me veten tende, perballe atyre qe i ka mbuluar harresa...

Koha eshte vlera jote e pamase, per te qendruar ne kembe, per te ecur perpara...

qe e kam lene prapa…

qe nuk largohet nga koha ime, nga mendimet, nga une…

E kam mallin sa deti,

dhe valët e mia sdo te gjejnë qetësi derisa tu kthehen ëndrrat…

A ka udhë harresa, apo është vetëm një hije?

Nëse është art, unë mbetem nxënës pa brushë.

Kujtimet kthehen në figura të padukshme,

sytë e tu s’më panë kurrë,

siç shikonin dikur atë —

me dritën e diellit në bebëzë.

Më godite me refuzime

si gurë të ftohtë mbi shpirt,

më vrave me pritje

si thikë e ngulur në orët bosh,

më dënove me harresë

si shkretëtirë që përpin çdo gjurmë.

Sa shumë shpresova…

por ti s’pate kurrë sy për mua,

veçse për hijen e së shkuarës tënde.

Credits to the author Alban Bala

në prushin e shuar të ëndrrave të mia.

Mos më kërkoni në parajsë;

aty nuk gjej askënd

për të cilët mllefi ende nuk më ka vdekur.

Do t’i jap ujë urrejtjes,

do ta end cep më cep

me mëp të idhnimit tim të pamasë.

Nuk fal — s’jam Perëndi;

jam djall, që hakun tim

nga qielli do ta shkul.

Mos më kërko në parajsë:

dita që të takoj ty,

do të vdesë djalli brenda meje.