L O S T

Eğilip büküldü karanlıkta tam da baş ucumda. Kasvet kadar büyüdü, en az içimdeki O amansız kasvet kadar.

Bir bahara hasret kaldım, ellerinde solup giden zemherinin.

Bir yazarın kalbindeki cemreye dokunmuş şimdi kasvet.

Çiğ olup toprağa düşer sözleri.

Bir zamanlar, henüz açmış kardelendi oysa bir şairin dizlerinde.

Nasıl da harcanmıştı bir ömrünü kıyısında,

tam virgülünde her bir dizenin.

Kasvet...

Bak yine eğildi büküldü baş ucumdaki karanlıkta, dayan dizlerim son bir virgül kadar tutacaksın beni ...

Bu dizenin sonu noktadır, bu dizenin sonu uçurumdur.

Bu dizenin sonu Denizdir, bu dizenin sonu ölüm.

Paragraf başındadır özgürlük. Dayan yüreğim bak mürekkebin damlası düşmüş kağıda yoksa göz yaşım mıdır bu?

Uğursuz kızıl,

Kaplamış dört bir yanı.

Zemheri de bitecek şimdi.

Dayan ellerim son kıştır bu gördüğün.

Bak geldi bahar çalıyor kapıyı,

dört bir yana saçılmış çiçekler...

Söyleyin nerede kaldı inanç?

Söyleyin,

kasvet değil miydi bir köşede bekleyen?

Ne oldu Denize? Hala paragraf başında mı özgürlük?

Uçurummuş bu dizenin sonu ve ben yürümüşüm umarsızca.

Seni sevmek güzeldir inanç ama seninle yürümek ölüm.

I wish I could have loved and be loved more. I wish everyone was loved and no one was hurt. Because I know how it is like to be hurt.

You never actually hear how your heart breaks but it does. Love disappears. Maybe it does not. Cause nothing ever does, right?