ψιψινέλ.

Το μόνο που ήθελα πάντα ήταν να σε κάνω να χαμογελάς, γιατί ξαφνικά το χαμόγελό σου ήταν το μοναδικό πράγμα που φώτιζε τις μέρες μου. Θυμάμαι ακόμα τις πρώτες μέρες που ντρεπόμουν να σε πλησιάσω πολύ και προσπαθούσα να είμαι όσο πιο cool γίνεται για να μη φανεί ότι έλιωνα με εκείνο το χαρούμενο βλέμμα σου -ήθελα να είμαι “hard to get” γιατί ακόμη ήμουν κομματιασμένη από τους μήνες που είχαν προηγηθεί και είχα κλειστεί ακόμη πιο πολύ στον εαυτό μου. Αλλά να όμως που μέσα σε λίγες μέρες ήρθες εσύ και τα αναποδογύρισες όλα. Δεν ήθελα ακόμη να σε ερωτευτώ τόσο τρελά. Δεν ήθελα να νιώσω τόσο σύντομα αυτό το σφίξιμο στο στομάχι. Ήθελα να πάρω μια ανάσα. Έτσι νόμιζα τότε. Και τελικά, χωρίς καν να το καταλάβω, εσύ έγινες η ανάσα που ήθελα να πάρω. Και όπως κάθε ον που περπατάει στη Γη, έτσι κι εγώ έπρεπε να παίρνω ανάσες για να ζήσω. Και ποτέ μερικές μόνο ανάσες δεν μου ήταν αρκετές. Ήθελα όλο και περισσότερο, σε ήθελα όσο και περισσότερο. Εκείνο το καλοκαίρι τού ‘15, το πρώτο μας, ήταν μαγευτικό. Σε ακούω ακόμα μέσα στο κεφάλι μου, να μου τραγουδάς το Riptide, προσθέτοντας και τη λέξη ‘’again’’ στο ρεφρέν -έτσι απλά επειδή σου κολλάει καλύτερα-. Θυμάμαι που το χορεύαμε αγκαλιά, και δεν πηγαίναμε καν με το ρυθμό, ήταν σαν να μαθαίναμε τότε για πρώτη φορά να στεκόμαστε όρθιες, και γελούσαμε. Και κάθε τέτοια φορά, ένιωθα μια απερίγραπτη αίσθηση ολοκλήρωσης να καλύπτει ολόκληρο το σώμα μου, ολόκληρη την ψυχή μου. Και τίποτα άλλο δεν με πτοούσε· ήθελα μόνο να σε βλέπω να μου γελάς, να χάνομαι στο χαοτικό βλέμμα σου και να αγγίζω κάθε σπιθαμή του σώματός σου. Και έτσι ακριβώς πέρασαν και οι χειμώνες μας και τα άλλα καλοκαίρια μας. Είχα μια λαχτάρα, μια τρελή ανυπομονησία να σε δω, κάθε φορά που ερχόμουν στη σκατούπολή μας. Δεν ήμουν ήσυχη. Και το δευτερόλεπτο που θα σε αντίκριζα, στην πόρτα του σπιτιού μου ή στο σποτ μας, ήξερα ότι όλα τριγύρω θα εξαφανίζονταν. Για εμένα, υπήρχες μόνο εσύ. Για εμένα υπάρχεις μόνο εσύ.

Οι προηγούμενοι εννέα μήνες ήταν ένας παράδεισος επί της Γης. Ήσουν εδώ, έπαιρνα τη δόση μου καθημερινά, και -κάποιος Θεός το ξέρει!- κάθε φορά που άκουγα το κλειδί σου στην πόρτα μου, η καρδιά μου σκιρτούσε σαν τρελή. Και αυτό ήταν το μόνο που ήθελα ξανά. Μα σε δύο μήνες μου φεύγεις. Σε νιώθω να γλιστράς ανάμεσα από τα δάχτυλά μου, και να μη μπορώ να σώσω τίποτα, τίποτα που κάνω να μην είναι αρκετό για να σε κρατήσει. Ξέρω, όμως, πως δεν πρέπει να κάνω κάτι τέτοιο, γιατί δεν έχει ουσία. Ξέρω πως σε δύο μήνες θα ξεκινήσεις την μεγαλύτερη αρχή που μπορείς να κάνεις και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο περήφανη για εσένα. Σου το είπα. Ένα μόνο πράγμα θέλω· περίμενέ με. 

Περίμενέ με, τον χειμώνα. Ασφυκτιώ και μόνο στη σκέψη πως δεν θα μπορώ να σε αναπνέω όποτε θέλω.. “Μια γερή τζούρα από την ύπαρξή σου, να γεμίσει τα πνευμόνια μου” σου είπα την προηγούμενη βδομάδα, και γέλασες ντροπαλά ψιθυρίζοντας ένα μικρό “αγάπη μου…”.  Ξέρω πως αυτές οι μέρες ήταν περίεργες και τις δυσκόλεψα. Ξέρω πως για εσένα μπορώ να κάνω οτιδήποτε, να πω οτιδήποτε, να μισήσω ή να αγαπήσω οτιδήποτε, να συγχωρήσω οτιδήποτε, να σκοτώσω οτιδήποτε ή να δημιουργήσω οτιδήποτε· με τις ταπεινές ανθρώπινες δυνάμεις μου, είμαι πρόθυμη να προσφερθώ. Και ίσως γι’ αυτό το λόγο νιώθω τόσο αδύναμη τελευταία. Γιατί ξέρω πως θα πέθαινα για εσένα. -Ξέρω ναι, μεγάλη κουβέντα. Doesn’t matter.-

Πριν πέσεις για ύπνο, νωρίτερα, σου είπα πόσο μου έλειψε να κάνουμε μικρές γλυκές εξομολογήσεις η μία στην άλλη, έτσι στο ξαφνικό, όπως κάναμε παλιά. Μου είπες ότι ακόμη το κάνουμε, αλλά, ξέρεις, είμαι μια σακατεμένη ψυχή, οπότε χρειάστηκα να δημιουργήσω κάτι μεγαλύτερο. Παραδέχομαι, όμως, ότι όντως με βοηθάει και η παραμικρή σου φράση -όπως τις προάλλες που σου είπα πως είμαι απλώς ένα στραβοκούτσουρο και μου απάντησες ότι είμαι το πιο όμορφο στραβοκούτσουρο τού κόσμου. Συγγνώμη -για αυτά που πρέπει να ζητήσω συγγνώμη. Ξημερώνει και βρέχει και μου λείπεις φρικτά. 

Αλλά όπως μου είχες πει μια φορά: Cheers to so many more, baby…

Σ’αγαπάω. Πιο πολύ από όλους.

(I’m all yours, if you’re all mine.)