odamın içinde aklımı kaybediyorum

tüm bu talihsizliklere ve acıya son verebilir miydim gerçekten de? tekrarlanmış başarısızlıklar asla başarıya ulaşamayacağım anlamına gelmiyor mu? vazgeçmem gerekmez mi? mutluluğumuz sadece boş bir umuttan ibaret değil mi?

sanki birileri kafamın içi bomboş kalana dek hayallerimi birer birer çekip atmış gibi

ruh halimi düzeltemiyorum bütün dünya beni hayal kırıklığına uğratıyor

ben sanki artık hiç gülemeyeceğim gibi

içimde her seferinde canımı yakan bir şey var

Kendimi üst geçitten attıktan sonra yolda parçalara ayrılmış bir halde görmek istiyorum

büyük bir başarısızlık kaynağıymış gibi hissediyorum

sanki sadece ben farklıymışım gibi korkuya kapılıyorum. çevremdekilerle neredeyse hiç konuşamıyorum. neyi nasıl söylemeliyim bilemiyorum.

gitgide daha kötü, daha değersiz, daha gereksiz olduğumu gözyaşları içinde hissediyorum

ben yorgun ve kötü hissetmekten bıktım ve çok yoruldum

bu hisse dayanamıyorum, çok fazla acı veriyor ve nedenini bilmiyorum

ölüme her an hazırım ama ölemiyorum

tüm o boktan şeyler hepsini denedim ve sonunda hala iyi değilim.

kendimi kendime bile anlatamıyorum, başkasına içimi açmak bana çok uzak.

benim için umut edecek, hayalini kuracak, arzulayacak hiçbir şey yok. günler benim için içi boş ve ürkütücü bir hal alıyor, ölmek daha iyi.

kendimi öldürmek için kurduğum planlar işe yaramadı