przemilczane

Złamałeś mi serce, znowu upadłam i wszystko się posypało. Plany, które miałam, były związane z tobą. Teraz układam nowe, z panią psycholog. Jest bardzo miła i pomaga mi uporządkować chaos w mojej głowie. Powoli zaczynam rozumieć siebie, i to że nigdy by nam nie wyszło. Mimo wszystko bardzo tęsknię. Cofnęłam się kilka kroków, ale czuję, że jak ruszę, to będziesz daleko w tyle.

chciałabym żebyś wspominał mnie za szczere rozmowy, a nie za zajebistego loda, którego ci zrobiłam kiedy leżałeś zjarany. chciałam żeby twoje słowa były prawdziwe, zanim leżałeś w jej łóżku.

czuję potrzebę izolacji od ludzi, żeby wszystko poukładać. trochę pocierpieć w samotności. nie chcę, by ktoś widział jak się niszczę. nie chcę już nigdy nikogo zranić, więc po prostu się odsuwam. w mojej głowie dzieją się złe rzeczy. za duży mętlik, by go opanować. może powrócę ze szczerym uśmiechem, albo w ogóle. może być za późno, by ratować to wszystko. i mnie.

zawsze daje od siebie więcej niż mogę budując relację, a jedyne co dostaje w zamian to złamane serce.

wiem, że już nikt nie chce słuchać o tym jak bardzo za nim tęsknię, ale nie zmienię swoich uczuć. mówienie jak bardzo jest okropny nie zmieni tego, że dalej go kocham. chciałabym żeby był w moim życiu. macie prawo go nienawidzić, mała część mnie także go nienawidzi po tym wszystkim.

jestem ostatnio bardzo rozchwiana emocjonalnie i nikt z was mnie nie słucha, ani nie widzi jak jest ze mną źle. czuję się bardzo samotna i to mnie przytłacza.

minął prawie rok od naszego rozstania, a ja bardzo tęsknię. nie mogę przestać o tobie myśleć. żałuję, że nie walczyłam, że nie trzymałam cię przy sobie i nie przekonałam cię, że jest jeszcze szansa. brakuje mi twojego ciepła, twojego uśmiechu. boli mnie jak widzę cię z n i ą. mówiłeś, że nic cię z nią nie łączyło i w to wierzyłam. wierzyłam w nasze „na zawsze” i w twoją miłość. mimo że teraz wątpię w to co było między nami, to i tak ja nie potrafię zapomnieć o tym, jak bardzo byłam przy tobie szczęśliwa i bezpieczna.