Διαβάζω τα γράμματα που μου έγραψες και δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω.

Οι άνθρωποι κουράζονται, σταματούν να προσπαθούν και δεν αντέχουν αυτό που κάποτε πίστευαν ότι θα άντεχαν. Τη στιγμή που το γράφανε το εννοούσαν αλλά ήταν σε άλλη εκδοχή του εαυτού τους, τίποτα δεν είναι τόσο μόνιμο όσο φαίνεται γραμμένο σε ένα χαρτί. Για πάντα δεν κρατάει τίποτα, ίσως μόνο η ψευδαίσθηση ότι θα κρατήσει για πάντα.

Κανείς δεν γεννήθηκε έτοιμος να αγαπήσει όπως πρέπει ή μάλλον όπως θα ήθελε ο καθένας να αγαπιέται. Αγάπη είναι να είστε 2 σώματα και ψυχές μαζί. Μαζί στη θλίψη, μαζί στις χαρές, μαζί και στη πρόοδο μαζί και στη στασιμότητα. Δυστυχώς όμως, το φυτό που ποτίζεις πολύ παραπάνω γιατί είναι το αγαπημένο σου, θα πεθάνει λόγω αυτού. Και δεν θα πεθάνει σιωπηλά, θα σε κατασπαράξει κιόλας.

Εγώ;

Που στερήθηκα το φως για να βλέπεις αυτό που θέλεις;

Εγώ;

Που σ′ αγάπησα πιο πολύ από όσο δέχεσαι και ξέρεις;

Εμένα δεν αντέχεις

Που έχασα την μπάλα για να 'χεις κάτι να παίζεις;

Μακάρι να σου αφιέρωνα το δέκατο τραγούδι από το άλμπουμ Ωκεανοί και όχι αυτό.

Τόσο εκδικητική , τόσο αναιδής που παρά λίγο να ξεχάσω ότι ήσουν όλος μου ο κόσμος. Τελικά δεν είσαι, θα είναι κάποιος που θα θέλει να προοδεύουμε μαζί όχι μόνος του, θα είναι κάποιος που θα πανηγυρίζει όλες τις νίκες μας όχι μόνο τις δικές του επειδή ήταν μεγαλύτερες από τις δικές μου, θα είναι κάποιος που δεν θα με έχει συνεχώς στην άκρη της γωνίας και θα με κατηγορεί που θυμώνω μετά, θα είναι κάποιος που θα με δει να πέφτω και θα πέσει μαζί μου δεν θα με κάνει να νιώθω άσχημα που έπεσα ξανά και ξανά και ξανά και ξανά.

Ό,τι δεν είναι για σένα θα σε αγαπάει μόνο στην αρχή και στα εύκολα. Ό,τι δεν είναι για σένα θα σε απογοητεύει ξανά και ξανά μέχρι το αφήσεις. Ό,τι δεν είναι για σένα ίσως έρθει στη ζωή σου για να σου μάθει να αγαπήσεις σωστά ή για να μάθεις να ρίχνεις τον εγωισμό σου και να λες ό,τι αισθάνεσαι ή για να μάθεις να γράφεις τεράστια κείμενα στο tumblr.

Άκυρο τελικά, θα κλάψω. Καλό είναι αυτό, δείχνει συναίσθημα. Με κύριο στόχο κάθε φορά να συγκινούμαι όλο και λιγότερο. Όλα περνάνε, είναι αποδεδειγμένο πλέον.

Υ.Γ.:  Ένα ευχαριστώ στους φίλους μου, τον γάτο μου και την μουσική, που με βοήθησαν να μην χάσω το δρόμο μου με τις τόσες ανηφόρες και να βρω επιτέλους την ευθεία που είχα ανάγκη.