ɯṇʇǝnɐɥᴉ

Bir deniz ülkesinde Yaşayan bir kız vardı,

bileceksiniz

İsmi Annabel Lee;

Hiçbir şey düşünmezdi sevilmekten Sevmekden başka beni.

O çocuk ben çocuk,memleketimiz O deniz ülkesiydi,

Sevdalı değil karasevdalıydık

Ben ve Annabel Lee;

Göklerde uçan melekler bile Kıskanırdı bizi. Bir gün işte bu yüzden göze geldi,

O deniz ülkesinde,

Üşüdü rüzgarından bir bulutun Güzelim Annabel Lee;

Götürdüler el üstünde Koyup gittiler beni, Mezarı ordadır şimdi,

O deniz ülkesinde.

Biz daha bahtiyardık meleklerden Onlar kıskandı bizi,

_ Evet!_bu yüzden (şahidimdir herkes Ve o deniz ülkesi)

Bir gece bulutun rüzgarından

Üşüdü gitti Annabel Lee.

Sevdadan yana ,kim olursa olsun,

Yaşça başca ileri Geçemezlerdi bizi;

Ne yedi kat gökdeki melekler,

Ne deniz dibi cinleri,

Hiçbiri ayıramaz beni senden

Güzelim Annabel Lee.

Ay gelip ışır hayalin eşirir Güzelim Annabel Lee;

Bu yıldızlar gözlerin gibi parlar Güzelim Annabel Lee;

Orda gecelerim,uzanır beklerim Sevgilim,sevgilim,hayatım,gelinim

O azgın sahildeki,

Acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun

izlerime rastlıyorsun, bıraktıklarıma,

orada o yolda çekmiştim ruhumu patlatan fitili

benden savrulan parçalar kurusa da,

izleri var hala yolun kenarında.

izini sür yolun, acının ormanı büyütür insanı

vakit geniştir, ufuk sandığından daha yakın

acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun,

ustası olacaksın içine gerdiğin tellerin

hangi sızıyla titrer içinde, hangi sesle

büyük bir aşk, hangi sesle ölür, bileceksin.

ne zamandı bilmiyorum. yaşadıklarından sana

kalan tortu, seni olduğun yere çakan, olduğun

yerde fırtına koparan korku. kendi sarmalında

döndün, döndün, sanma ki daha dönmeyeceksin

kalsan da bir yer için, aslında hep gidiyorsun.

şimdi, acının ormanından geçiyorsun

her şey bir daha kanasa da

ne geçtiğin yola ne sana dokunabilirim ben

geç meleğim, senin de şarkıların olsun

içindeki telleri titreten.

Biz her şeye, 

esirgeyen ve bağışlayan, 

çokça esirgeyen ve çokça bağışlayan, 

hep esirgeyen ve hep bağışlayan 

rabbin adıyla başlayan adamlarız anna.

büyücülerin, haramilerin, borsacıların, reklamcıların, korsanların, işgalcilerin, bankacıların elinden kurtulmamız da bundan. 

sanayi devriminde bile, 

karanlık, rutubetli, çok bağırışlı, 

çok nefessiz, çok sabahsız, çok aşksız, çok çiçeksiz, çok neşesiz, çok kitapsız 

bir fabrikada hayatta kaldık sırf bu yüzden.

piyasaların hınçla dolu iniş çıkışlarına kalbimiz dayanıyor bir şekilde. 

kalbimiz derken, 

ilk gençliğimiz, sakalımız, 

bir kasetin iki yüzüne de ard arda kaydedip dinlediğimiz şarkımız diyorum

aslında. 

işte böyle yaşıyoruz ve yaşamak da sana dair uzayıp giden bir özleme dönüşüyor. 

insaf et anna!

gidelim buradan. 

senin masumiyetini, 

bilgelik zamanlarından kalma sırları, 

dünyanın bütün sabahlarını yanımıza alıp da gidelim. 

hesap etmeden, haritaya bakmadan gidelim. 

ölelim diyecektim az kalsın. 

ölmeyelim. 

hiç ölmeyelim anna. 

sarılalım diyecektim az kalsın. 

içimden böyle şeyler de geçiyor işte. 

sarılalım, dudakların… 

tamam sustum.

gitmek istemezsen bir şiir miktarı kadar otursak diyorum. 

şiir kalsın istersen, sadece otursak. 

oturmasan da olur benimle,sadece ellerimi tut. 

ellerimi tutma dilersen sadece yüzüme bak. 

yüzüme bak ama anna, yüzüme bak. 

gözlerime bak, gözlerimin içine bak. 

gözlerim biraz karanlık. 

içinde cenkler, ayinler, kesik damarlar, 

kapıları yumruklayışlar, cipralexler, turgutlar, edipler,sezailer, 

siyahlar, beyazlar, uykusuzluklar, bitmeyen başağrıları, bildirilerin öfkesi, 

duvarlara uzun dalmışlıklar var.

gözlerim biraz yorgun. 

içinde bekleyişler, bekleyişler, bekleyişler, 

bekleyişler, bekleyişler, bekleyişler… 

bekleyişler anna.

köylü çocukların parasız yatılı sonuçları mesela. 

nişanlısı askerde kızlar, 

kızı ölüm orucundaki baba,

babası tersanede oğul, 

oğlu şizofren anne.

hepsini sayamam gerçi, utançlarım da var. 

ama geçecek hepsi, geçecek. 

şifalı gözlerin her şeyi iyi edecek. 

gözlerimin içine bakmaktan korkma anna. 

sen adımını attığın andan itibaren