Nutellalı Lovato

Bazen kendimi aşırı derecede fazlalık hissediyorum aşırı utanıyorum varlığımdan mesela birine bir şey anlatıyorum sonra içimden salak niye konuştun diyorum bilmiyorum anlatabildim mi ama sanmıyorum

"bak güzel kızım, kimseyi canından öte koyamazsın. gün gelir, elinde can kırıklarınla seni senden öteye iter. sen öteye itilmişsin. bana bunun eğitimini vermedi kimse. bana insanın ruhunu iyileştirmeyi öğrettiler, ruhun onda kalmış senin. ben neyi iyileştireyim. aklını başına getirdim diyelim, kalbin damarına uymaz olmuş yapboz parçaları gibi dağıtmışsın kendini. dilinden çıkan kulağına varmaz olmuş. ben seni iyileştiremem. ben sana ancak ölümün kollarında yer ayırırım. sen bunu zaten yapmışsın. üzülme. geçecek."

bu aşk beni yorar

Birilerine kırgınken ya da sinirliyken en çok kendime zarar verdiğimi fark ettim. Yani herkes bir yerlerde devam ederken, her şey akıp giderken göğsünde koca bir alev topuyla yaşamak en çok kendine haksızlıkmış. Affedememek yorucu bir his.

Baba. Sana Babam demeyi o kadar çok isterdim ki. Ama sen benim bütün sahiplenme eklerimi dövdüğün halde baba diye ağlayan küçük kıza sırtını döndüğünde çaldın benden. Artık kendi hayatıma bile sahipmiş gibi hissetmiyorum.