PETIRWD

PETIRWD LOGIN

"ჯანდაბა, მთელი თაობა ბენზინს ასხამს და მაგიდებს ემსახურება, თეთრსაყელოიანი მონები ვართ. მანქანებისა და ტანსაცმლების რეკლამებით გვაღიზიანებენ, საძულვენ სამუშაოს ვასრულებთ რომ უსარგებლო ნაგავი ვიყიდოთ. ისტორიის შუათანა შვილები ვართ, მიზანი ან ადგილი არ გვაქვს, არც დიდი ომია და არც დიდი დეპრესია.. ჩვენი დიდი ომი - სულიერი ომია. ჩვენი დიდი დეპრესია - ჩვენი ცხოვრებაა. ტელევიზორმა დაგვარწმუნა, რომ გავიზრდებოდით და კინო ან როკ ვარსკვლავები გავხდებოდით.. ეს ტყუილია.. ამას ნელ-ნელა ვაცნობიერებთ და ძალიან, ძალიან ვბრაზდებით."

"არსად ისეთი ცოცხალი არ ხარ, როგორც მებრძოლთა კლუბში. აქ მხოლოდ შენ და შენი მეტოქე ხართ, სარდაფის ცენტრში ნათურის ქვეშ დგახართ სხვა მებრძოლებით გარშემორტყმული. მებრძოლთა კლუბში გამარჯვებას ან მარცხს მნიშვნელობა არ აქვს. მებრძოლთა კლუბი ცარიელი სიტყვები არაა. ხედავ პირველ მოსულ ტიპს, აშკარად ვიღაც უტრაკო ცინგლიანია. გადის ექვსი თვე და იგივე ტიპი ქვისგან გამოკვეთილი გგონია, უკვე აღარაფრის ეშინია და თავდაჯერებულია. მებრძოლთა კლუბშიც ისმის ხმაური და ხვნეშა, როგორც სპორტდარბაზში, ოღონდ აქ გარეგნობაზე არავინ ზრუნავს. აქაც ისმის ისტერიული წამოძახილები, როგორც ეკლესიაში და, როცა კვირას შუადღით იღვიძებ, თავს გადარჩენილად გრძნობ."

"დრო ილუზიაა."

"გამარჯვებული მეომრები, უპირველესად, იმარჯვებენ და შემდეგ მიდიან საომრად, როდესაც დამარცხებულები ჯერ ომში მიდიან, შემდეგ კი გამარჯვებას ეძებენ."

"როდესაც ვთავისუფლდები იმისაგან, ვინც ვარ, მე ვხდები ის, ვინც შემიძლია ვიყო."

"არსებობს ხმა, რომელიც სიტყვებს არ იყენებს. მოუსმინე მას."

"ბევრის ცოდნა არაფერს გასწავლის, არსებობს ერთი დიდი გონი რომელიც უნდა შეი–მე–ცნო"

"შენ შეგიძლია გაემიჯნო სამყაროს ტანჯვას - ეს შენთვის ნებადართულია და შენს ბუნებას პასუხობს, მაგრამ შესაძლოა, სწორედ ეს გამიჯვნაა შენი ტანჯვის ერთადერთი მიზეზი, რომლისთვისაც თავის არიდება შენ შეგეძლო."

"ერთი ადამიანი მუდამ იტანჯებოდა. მას ხან ზედმეტად ცხელოდა, ხან ზედმეტად ციოდა, ბევრი ერთი, ცოტა მეორე... ხან უნდოდა ბოლო ხმაზე ეყვირა სიხარულისაგან, ხან მიკუჭულიყო კუთხეში საშინელი ტანჯვის გამო. ამდენი ღელვით მისი გული ნელ-ნელა ლურჯდებოდა, სხეული იმსხვრეოდა, ფიქრთა ჯარი გონებაში იყინებოდა, ხოლო როცა მასში ყველანაირი ცვლილება შეწყდა, მოვიდა სიკვდილი და წაიყვანა ის. -და? როგორი იყო? მოგეწონა ცხოვრება?-შეეკითხა სიკვდილი. -ჰმ.. თან კი, თან არა. ცხოვრებაში არის მზე, სიამოვნება და სიყვარული, თუმცა არის სიცივეც იმედგაცრუებაცა და ტკივილიც, მაგრამ რაც ყველაზე საშინელია მე მასში აზრიც კი ვერ ვიპოვე... სიკვდილს გესლიანად გაეღიმა. -როცა შენ აქედან მიდიოდი მასში დიდ აზრს ხედავდი, დაშვების შემდეგ კი ის დაკარგე. დარიგებას მოგცემ: სამ მასწავლებელს გაესაუბრე, ისინი დაგეხმარებიან ყველაფრის გახსენებაში-ამის წარმოთქმის შემდეგ სიკვდილი გაქრა და დაისადგურა უკუნმა სიბნელემ. ის იყო უტყვი და ისეთივე სქელი, როგორც ნისლი. -როგორ მეშინია და მცივა, მე აქ ვერასდროს ვერავის ვიპოვი ამ სიბნელეში. ისმის ჭექა-ქუხილი. -მე შენ გელოდი!!-ეს იყო პირველი მასწავლებელი - შავი ღმერთი, ის სახლობდა ღრმად ფსკერში და თავად უკუნი, სიბნელე გახლდათ. მან თქვა, რომ ადამიანის სხეული მუდმივად ასხივებს ბედნიერებას და ტანჯვას, მაშასადამე ადამიანივე არის ყოველივეს პირველწყარო და მხოლოდ მაშინ, როცა ადამიანის სხეულში მეფობს წონასწორობა(მათ შორის) მის იმპერიას მართავს - თავისუფლება. -მე შენ გელოდი...-ჩურჩულით წარმოთქვა მეორე მასწავლებელმა - თეთრმა ღმერთმა. ის სახლობდა ცათა შინა და იყო თავად სინათლე. მან ასწავლა ადამიანს, რომ უკვდავება ესაა - აწმყო და რომ წარსული და მომავალი, მხლოდ ადამიანის მოგონებების განსაკუთრებული ფორმებია. რაც მთავარია - როცა ადამიანი არ ცხოვრობს წარსულით და არ მირბის მომავალში, მის იმპერიაში ბატონობს - თავისუფლება. -რაღატომ არ ეძებ მესამე მასწავლებელს?-იკითხა სიკვდილმა. -მე შენ გელოდი. მინდა მოგიყვე თეთრი და შავი ღმერთების შესახებ. ისინი საუბრობდნენ ერთსა და იმავეზე, თუმცა მაინც განსხვავებულზე. ისინი საუბრობდნენ ჩემზე. მე ვირჩევ თეთრსა და შავს, სიკეთესა და ბოროტებას, ქმედებასა და უმოქმედობას, მე შევადგენ სამყაროსთან ერთად ერთ მთელს და ჩვენ ორი ვავსებთ ერთმანეთს. როცა მე სამყაროში სილამაზე მომაქვს ის მეტად მშვენიერი ხდება, როცა სიმკაცრე - დაუნდობელი. ამაშია აზრი. მე გავიხსენე! -ჰმ. შენ იპოვე მესამე მასწავლებელი- თქვა სიკვდილმა - საკუთარი მე! ახლა წადი და მოუყევი ამის შესახებ ადამიანებს. შავი ღმერთი - საუბრობს მიწაზე, მასზე და მასში მცხოვრებლებზე. თეთრი ღმერთი - საუბრობს ცაზე და მასზე მცხოვრებლებზე. შავი ღმერთი - გეხმარება იყო ახლოს საკუთარ ფესვებთან. თეთრი ღმერთი - გიხმობს გზისაკენ. შავი ღმერთი - არ გავიწყებინებს. თეთრი ღმერთი - ხსნის მომავლის გზას. შავი ღმერთი - შენშია. თეთრი ღმერთი - შენს ირგვლივაა. შავი ღმერთი - მე ვარ. თეთრი ღმერთი - მე ვარ. მთელი სამყარო ძრწის და მოსვენება არაა არსად. ყველანაირი სიმშვიდე ნადგურდება დროის საშუალებით. ნებისმიერი სიმშვიდე ნადგურდება შინაგანი სამყაროს მიერ. ყოველგვარი სიმშვიდე არასტაბილურია. მხოლოდ ის, ვისაც შეუძლია შეინარჩუნოს წონასწორობა. იყოს ხან მარჯვნივ, ხან მარცხნივ, ხან ზემოთ, ხან ქვემოთ, ხან შიგნით, ხან გარეთ. გახდება თეთრისა და შავი ღმერთის იმპერატორი. სიხარული ყოველთვის იქცევა ტანჯვად. ცრემლი ყოველთვის გარდაიქმნება ხმამაღალ სიცილად. სათუთი დროთა განმავლობაში იქცევა უხეშად, მტკიცე მეგობრობა იქცევა სიყვარულად, სიყვარული ჩვევად, ჩვევა სიძულვილად, სიძულვილი სიმშვიდედ, სიმშვიდე ცნობისმოყვარეობად, ცნობისმოყვარეობა მეგობრობად... შავი ღმერთი იქცევა თეთრ ღმერთად, თეთრი ღმერთი გარდაიქმნება შავ ღმერთად. როცა შავი ღმერთი გამოდის სინათლეზე ის ნაცრისფერდება. როგორც ყველაფერი ირგვლივ. როცა თეთრი ღმერთი ეშვება სიბნელეში ის ნაცრისფერდება. როგორც ყველაფერი ირგვლივ. როცა თეთრი ღმერთი უყურებს შავს, ხოლო შავი თეთრს, ყველაფერი ფერადდება. როცა თეთრი და შავი ღმერთი ერთმანეთს ერწყმის წარმოვიქმნები - მე. გონება - ესაა თეთრი ღმერთი. შავი ღმერთი - ესაა სხეული. მე - ვარ თეთრი და შავი ღმერთი. ის, ვისაც ახსოვს რა მოხდა და ფიქრობს იმაზე რა მოხდება. მე ის ვარ, ვინც არც წარსულშია და არც მომავალში. მე ვარ ახლანდელობა. მთელი სამყარო მარადიული ახლანდელობაა. მე ვარ ამ სამყაროს ცენტრი, ცენტრი საკუთარი რეალობისა."

''ნუ იბრძოლებ ჩრდილოეთში ან სამხრეთში, იბრძოლე ყველა ომში, ყველგან და ყოველთვის, შენს გონებაში.''

"მე უნდა შევქმნა სისტემა, ან ვიყო სხვის მონობაში. მე არ განვსჯი და ავწონ-დავწონი: ჩემი საქმეა შექმნა." /William Blake/