Persephone

... to monotematyczne, ale tu bez przerwy od dwoch tygodni ponad 30, a w tym tygodniu raczej bardziej kolo 40.

...nie zyje.

... wlasnie jest 21, a dzisiejszy maks. to 28.

Chata wywietrzyla sie co prawda tylko do 25, ale chociaz dalo sie spac. Teraz wietrze biuro.

@aquilanew-blog walczy o klime, a moja nowa kolezanka wachluje sie naperfumowanym wachlarzem.

"Mając 18 lat, nie wiesz jeszcze, co daje ci szczęście"

Zgadzacie sie?

Wzięło mnie dzisiaj na Mickiewicza. Lubiłam go w sumie zawsze, ale w szkole jak to w szkole, zawsze pełne skupienie na zrozumieniu każdego słowa, na udanej interpretacji, która miała znaczący wpływ na ocenę...

A Mickiewicz po prostu pięknie pisze.

Dziś bardzo poruszyły mnie "Pierwiosnek" (znacie?) i "Sonety krymskie" (w linku poniżej prawie wszystkie). Myślę o nich czasem, gdy jestem gdzieś daleko w podróży, z dala od Polski, czasem Europy, bardzo trafia do mnie ten mickiewiczowski zachwyt nowymi miejscami, ale i tęsknota, nasłuchiwanie wołania ojczyzny czy, dla mnie, echa Europy.

To moze byc ciekawa ksiazka:

"Kuba Dąbrowski w wywiadzie w Dwutygodniku stwierdził, że występuje w książce w roli podmiotu lirycznego. Fotograf przyznaje, że Tutejszy to opowieść „o kimś takim jak on”, w której jego rodzice stają się raczej „ideą rodziców”, figurą w opowieści, niż konkretnymi osobami. Traktuje więc własną biografię jako surowiec – przetwarza realne osoby i miejsca w symbole, z którymi mogą utożsamić się inni.

Czytelnicy znający jego wcześniejsze prace bez trudu odnajdą w książce znajome melancholijne kody: przeszłość zapisaną w starych szyldach i łuszczącej się farbie czy powracające wątki białostockie, od lokalnych znaków po sklepik Jagiellonii. Jako sprawny reżyser Dąbrowski wykorzystuje ten zestaw scenografii i rekwizytów do budowy spójnego, bezpiecznego świata. Ta gęsta sieć symboli pozwala jego bohaterowi oswoić życie w ciągłym ruchu. Zamiast szukać domu pod konkretnym adresem, znajduje go w znajomych widokach: specyficznym świetle padającym na ścianę czy nieładzie na stole. To wizualne kotwice, które dają poczucie „bycia u siebie” niezależnie od tego, czy patrzy na nie w Białymstoku, czy w Berlinie.

Ogolnie cala ta nasza podroz (bo Wyspa Wielkanocna i Polinezja byly niejako przy okazji, bo taka byla trasa) wziela sie z tego, ze po obejrzeniu niemieckiego odcinka Galileo o Pitcairn zachcialo mi sie tam pojechac.

Wtedy bylo to bardziej w kategorii zartu, takie no "musze sie tam koniecznie kiedys wybrac", a Stary pokiwal tylko glowa.

Do tamtej pory znalam w zarysie historie buntu na Bounty (wiedzialam, ze byl), a dokladniej poznalam ja przypadkiem, glownie dzieki Wojciechowi Piestrakowi i jego kanalowi Swiat Wciaga (5h absolutnie genialnego opowiadania, zreszta prawie kazda historia opowiedziana przez pana Wojciecha jest GE-NIAL-NA):

Dopiero wtedy polaczylam w sumie puzelki, ze to TA wyspa i to TA historia, a TA Brenda z programu to pra-pra-pra-i-jeszcze-kilka-wnuczka Fletchera Christiana.

W sumie krotko po tym, w lutym 2025 stal sie cud. Biuro podrozy, ktore organizuje podroze geocachingowe, wyslalo reklame swoich kolejnych celow.

Takie tam z auta.

Zaczne niezupelnie od poczatku, bo z racji przebojow z bagazami, nie za duzo zobaczylismy w Limie. Bedziemy musieli wrocic.

Rankiem dnia szostego wylonila sie ona, Wyspa Wielkanocna, Rapa Nui.

Banka moich oczekiwan byla nieslychanie wielka, bo posagi to jednak na swoj sposob prawie ze cud swiata, niesamowita kultura, wiec kiedy juz stanelam kolo moai, zabraklo troche powiewu tej wielkiej mistyki.

Jedyny z oczami.

Krater wulkanu z jeziorem (Mirador Rano Kau):

Tradycyjny dom, w ksztalcie odwroconej lodzi.

Najwieksze wrazenie robil w sumie kamieniolom.

Najfajniejsza i najladniejsza byla plaza Anakena.

Ogolnie na wyspie powinnismy byc dwa dni, ale drugiego dnia tenderow nie wypuscili ze statku, bo juz przy powrocie dnia pierwszego bylo na granicy i ostatecznie wieczorem porty w Hanga Roa i drugi, do ktorego przyplynelismy, zostaly zamkniete. To akurat droga tenderem na Wyspe, powrot byl znacznie bardziej ekstremalny.