Yüregİnden Yaralı

İnandığım herşeyin yalan olduğunu gösterdin bana unuturmuyum seni.

#hatıralar geri gelse

Zorundalık olması ne acı !...

🌼🌼🌼🌼

🌼🌼🌼🌼

Bir ağacın gövdesine yaslandığımda anladım bunu... İnsan en çok konuşurken yoruluyor, ama doğa en sessiz hâliyle bile kalbe dokunabiliyormuş. Rüzgâr o gün saçlarımın arasından geçerken sanki yıllardır içimde sakladığım kırgınlıkları biliyordu. Bir yaprak usulca omzuma düştü... Kimse sarılmadı bana ama o küçücük yaprak, dünyadaki bütün yorgunluğumu anlamış gibiydi. Sonra düşündüm; biz insanlar birbirimizin gözlerine bakmadan konuşmayı öğrendik. Bir çiçeğin neden boynunu eğdiğini merak etmeden geçtik yanından. Kuşların sabah neden daha hüzünlü öttüğünü duymadık. Çünkü büyüdük ve büyürken kalbimizin sesini kaybettik. Oysa doğa hâlâ konuşuyordu. Yağmur, camlara vurarak içini anlatıyordu. Deniz, kıyıya çarpa çarpa yalnızlığını bırakıyordu. Ağaçlar, sonbaharda yaprak dökerken bile gitmenin zarafetini öğretiyordu bize. Belki de insanın en büyük kırgınlığı, ait olduğu yere yabancılaşmasıydı. Toprağa, gökyüzüne, yağmura ve en çok da kendi ruhuna. Şimdi ne zaman yorulsam bir ağacın gölgesine sığınıyorum. Çünkü bazı yaraları insanlar değil, sessizce esen rüzgâr iyileştiriyor, ve bazı cümleleri sadece doğa kurabiliyor: “geçecek…” (☃) @olafkardanadam