diabeł tkwi w szczegółach.

Filip pisze: „Hajtam się”.

Przełknęłam ślinę. To zawsze robi wrażenie na kobiecie, jak twój eks wiąże się z inną. Wiesz, że nie jest twój. Nie chcesz z nim być. Ale to i tak boli.

„Dobry wieczór, Filipie z Berlina. Kiedy?”

Filip pisze: „Ale w tym momencie ona mnie doprowadza do szału”.

„Czemu?” – zapytałam.

Filip pisze: „Myślałem właśnie o nas. Fajne wspomnienia. Pamiętasz, jak zmywaliśmy razem naczynia w tej restauracji przy Otto-Suhr-Allee?

„Pamiętam. Jak mogłabym zapomnieć?”.

Filip pisze: „Ale dlaczego to nie ty?”.

„Ile wypiłeś, Filip?”

Filip pisze: „Nic. Lepiej byłoby powiedzieć, że dużo. Ale niestety jestem trzeźwy. Jak świnia”.

„Co się dzieje? Opowiadaj. Wyrzuć to z siebie”.

Filip pisze: „Nie”.

„Dlaczego?”

Filip pisze: „Powiedz mi tylko jedno”.

„Tak?”

Filip pisze: „Czemu to się nam nie udało? Ja cię tak bardzo kochałem”.

Bo byłam młoda i głupia. Bo myślałam, że cały świat stoi przede mną otworem. Bo byłam szczęśliwa, ale chciałam być szczęśliwsza, pomyślam.

„Bo byliśmy młodzi, ja jeszcze młodsza, nieodpowiedzialna, nie znałam siebie ani nie wiedziałam, czego chcę. Nie znałam świata. Nie potrafiłam docenić, jak mnie kochasz. Musiałam swoje przeżyć i poznać. Z mojej winy nam nie wyszło, wiesz o tym” – odpisałam.

Filip pisze: „Boże, ja bym się w każdym momencie chciał z tobą ożenić”.

„Wydaje ci się”.

Filip pisze: „Byłaś pierwszą kobietą, przy której chciałem zostać na zawsze”.

„Tylko dlatego, że mnie nie mogłeś mieć. Kochałeś wyobrażenie o mnie, a nie mnie. Ja wcale nie byłam taka fajna, jak ci się wydaje”.

Filip pisze: „A teraz ja ci zadam pytanie”.

„Tak?” – zapytałam.

Filip pisze: „Gdybym powiedział: «Chuj z tym wszystkim. Jesteś miłością mojego życia. Wróć do mnie». Co byś powiedziała?”.

Patrzyłam w ekran i łza ściekała mi po policzku. Jedna. A później druga. Dlaczego to wszystko jest takie niesprawiedliwe? A później napisałam:

„Że piłeś. Przyznaj się”.