LIFE IS ONLY ONE, SO NEVER GIVE UP...

Gdy umrę chce być pochowany jak wojownik, bo całe moje życie to walka z samym sobą, o jeszcze jeden dzień na świecie.

Trzeba nauczyć się odpuszczać miłość, której nie ma, przyjaźnie, które nie służą, i ludzi, których nie ma obok, gdy najbardziej tego potrzebujemy. I pamiętać o tym, by nie zmuszać nikogo do niczego. Wymuszone rzeczy nie są nic warte.

Siedziała tak od kilku godzin - nieobecna, prawie jak duch. Nie odzywała się do nikogo, nie reagowała na zaczepki. Co jakiś czas ciężko wzdychała. Wyglądała na zmartwioną, jakby trapił ją jakiś problem. Pytałem, nie chciała rozmawiać. Zbywała mnie małym uśmiechem, mówiąc, że to nic takiego. Ale to nie mogło być „nic takiego”, skoro nagle cały świat przestał dla niej istnieć. Ludzie nie skaczą z mostów przez „nic takiego”, nie gryzą pięści z powodu błahostki, tamując słowom drogę. Nie stają się nerwowi ot tak i nie wypłakują sobie oczu przez „coś nieistotnego, małą nic nieznaczącą rzecz”.

Potem polały się łzy… Nie wiedziałam, czy kiedykolwiek przestaną płynąć. W końcu jednak przestały. Ale to tylko pogorszyło sytuację. W środku wciąż płakałam, krzyczałam, umierałam.

“Popatrz na me oczy zmęczone jak to miasto, by rano wstać znowu brak mi sił. Tyle na głowie, znowu nie mogę zasnąć, a wszystko i tak zamieni się w pył.”

obiecałem sobie, że nigdy się w tobie nie zakocham, ale była 4 nad ranem i śmialiśmy się tak bardzo i poczułem się szczęśliwy po raz pierwszy od długiego czasu i wiedziałem, że przepadłem.

I Bóg mi jeden świadkiem, że ja nie niszczę się bez powodu, od tak. Nie piłem alkoholu, żeby się lepiej bawić. Nie paliłem tony petów, żeby było ciekawie. Nie okaleczałem się z nudów. Ja po prostu próbowałem uciec, móc złapać chociaż na chwile oddech.

“Tak, zerwijmy kontakt, Z myślą, że zapomnimy, Że wszystko będzie jak dawniej, Jak zanim się poznaliśmy. Tylko że u mnie to nigdy nie będzie możliwe.”