Yanımda birinin olmasına ihtiyacım var çünkü yalnız kaldığımda delirecekmiş gibi hissediyorum çok kötü bir his bu

Düşüncelerimden uzak olmak istiyorum bu yüzden her zaman kafamı dağıtmak için birileriyle konuşmak istiyorum ama mümkün olmuyor aksine yalnız kalıyorum

Kendime yaptığım baskıdan dolayı delirecek gibiyim ama engel olamıyorum

Ve artık müzik bile dinlemek istemiyorum çünkü kafamı dağıtmak için dinlerdim ama iyice düşüncelerimin arasında sıkışıp hapsolmama sebep oluyorlar

Yıllarca oturttuğum düzenim alt üst oldu ve ayak uyduramadım hayatım gözümün önünden kayıyor ve engel bile olamıyorum,engel olacak gücü bile kendimde bulamıyorum

Kafayı sıyıracak gibi hissediyorum bir de bunlar yetmezmiş gibi arkadaşlarımı kaybediyorum teker teker gidiyorlar etrafımdan kendimi yapayalnız kalmış hissediyorum

Erken kalkmayı sevdiğimi düşünüyorlar ama aslında uykunun vakit kaybım olduğunu düşünüyorum o kadar fazla uyumayı haketmediğimi düşünüyorum bütün gün bir şey yapmıyorum zaten bir de fazla mı yatacağım diye düşünüyorum ama bunları onlara söyleyemiyorum söylemek istemiyorum bana farklı gözlerle bakmalarını acınası gözlerle bakmalarını tavsiye vermelerini kendimi böyle hissetmemem gerektiğini falan söylemlerini istemiyorum çünkü hiçbir işe yaramıyor düşüncelerimi susturmaya yetmiyor hiçbiri

Sadece bir şeyleri başarmış olmak isterdim en azından ben de bunu başardım diye kendimle gurur duymak isterdim bir yeteneğim olsun ve onu geliştireyim isterdim bir şeylere karşı ilgim olsun onunla ilgileneyim isterdim ama artık hepsini bir zaman kaybı olarak görmeye başladım ve bu çok yanlış bize neşe katan,uğraşmayı sevdiğimiz şeyleri zaman kaybı olarak görmememiz gerekir değil mi doğru olanın bu olması gerekir en azından ama artık öyle hissetmiyorum

Sadece zaman kaybı.. her şey zaman kaybı...

Şu anda buraya bunları yazıyor olmam bile zaman kaybı..

Böyle düşünüyorum ve böyle düşünmek istemiyorum hep düşüncelerimden nefret ettiğimi,böyle düşünmek istemediğimi söylüyordum işte bu yüzdendi..