Hilise

Başka birini sevmeyi bilmediğim için kendimi sevmemin bir versiyonunu yarattım. Bek daha önce kimseye aşık olmadım çünkü aşk kavramını anlamıyorum. Beni kıskanmam ben gelecek hayli kurmam ben aşık olamıyorum çünkü o özellik bende yok. Ben takıntı yapabiliyorum ya da platonik yapabiliyorum çünkü romantik çekim hissetmediğim için aşka en yakın şey zihnimde bu. Çünkü onlar bana karşılık vermez ve bende karşılık almak istemiyorum biriyle sevgili olmak istemiyorum onu öpmek istemiyorum onunla gelecek kurmak istemiyorum sadece kısa bir süre bu tanışma beni heyecanlandırıyor çünkü acaba bu sefer olur mu diye düşünüyorum ama asla olmuyorum bu benim seçebileceğim birşey değil bu benim doğamda var birini öpsem bile ona karşı arzu hissetmiyorum çünkü aşık olamıyorum benim için birini öpmek sarılmak gibi romantik değil sadece samimi…iki senedir kafam patlıyor ama sanırım kabul etmeye başladım ben Aromantik olabilirim ya da onun bir alt dalı Cupioromantik olabilirim…Emin değilim ama eminim de… sikeyim be sadece kabul etmek istemiyorum. Gelecekteki ben umarım aklımı kurcalayan bu şeye bir yanıt bulmuşsundur.

Melankoli ile olmak beni bazen çok yoruyor ama bir yerde en çok onunla gelişiyorum hatta şu an bunları konuşulurken aslında yanımda olan kişi melankoli. Ben melankoliyi bir üzüntü, yas olarak değil daha çok bir aydınlanma ve bıkmış bir merakla etrafa bakınma olarak görüyorum. Mesela kötü sıradan bir gün geçiriyorum yemek yapmak için işe başlamışım herşey hazır zannediyorum ama tek küçük ama en önemli şey yok markete gitmem gerek o zaman intahar geliyor oldukça alaycı ve konuşkan oluyor “gel boşver siktir et bu hayat yaşanır mı ya” diye boş boş konuşuyor aslında biraz hoşuma da gidiyor bazen gülüyorum tabi ciddiye almıyorum ama önemli anlarda mesela annemle kavga ettiğimde hayatımdaki ciddi sarsılmalarda bu tür alaycı konuşmalar yapmıyor sadece yanıma oturuyor ben konuşursam sadece dinliyor gel demiyor ama orada işte rahatlatıcı sadece.

melankoli intihardan adete nefret ediyor çünkü intihar melankolinin derin mottosunu bozuyormuş melankoli İntihar sığ olduğunu düşünüyorsam bence intihar sığ değil bence o gelişiyor ve sadece güven veriyor ilk başlarda kesinlikle bende onun güvenilmez sığ sözlerinin ayarının olmayan bir pislik sanıyordum ama şu am iyiyiz gelmediğinde onu özlemiyorum ama zor bir anımda yanımda arkamda görmek iyi hissettiriyor. Çok şaşıracaksın ama maladaptive ise İntiharı çok seviyor ona göre benim güvenli alanda istersem onunla olabileceğim bir alternatif sunuyor İntihar ise bundan nefret ediyor çünkü “ölümü küçümsüyormuşuz onun havasını bozuyormuşuz yaptığımız şey acınasıymış.” Ama maladaptive biraz kaotik olduğu için hep onunla dalga geçiyor İntihar ise onu pek takmıyor. çoğu zaman üçü bir yerde olmuyor ölmek isteğimde melankolik değil çaresiz oluyorum o zaman intihar geliyor dertleşiyoruz. Melankolik olduğumda ise düşünen kişi oluyorum daha fazla psikolojik bozukluk beni geliştiri diye düşünüp sorunlardan korkmuyorum kendimi gözlemleme alanı olarak görüyorum mesela depersonalizasyon geldiğinde korkmadım çünkü her psikolojik sıkıntı aslında kataktermi kaldırabilir beni geliştirebilir bana yani bir bakış açısı verebilir, okb bana intiharı verdi ve melankolikyi verdi. Depresyon bana hiçbir bok vermedi o gelişebileceğim birşey değil yerimde sayabiliceğim birşeydi hatta o zamanlar İntihar hep yanımda durdu ama onun yanına gelmemi istemediğini çok net anlıyordum adete gelme diyordu çünkü depresyon ben değildim bunu biliyordum, intiharda biliyordu. Maladaptive daydreming hep yanımdaydı aslında ama ismini bilmediğim için küçükken ona etiket yapıştıramadım bu yüzden birbirimizi biliyorduk ama tanışmıyorduk adını öğrenince ve biraz araştırınca o da 15 yaşlarımda var oldu ama aslında 6 yaşından beri birbirimize aşinaydık.

İntihar karar vermez o seçim sunmaz. O sadece orada var olur sanki başka bir seçeneğim her zaman varmış gibi. bugün tam zamanı dediğin günler oldu mesela okb ilk geldiği birinci yılında 12 yaşındayken dibimden ayrılmıyordu o zamanlar maladaptive daydreming vardı ama ismi yoktu ismi olmayan birşey üzerime etiket gibi oturamazdı bu yüzden o benim yanımda değil sadece yaptığım saçma haraketler kategorisindeydi. Tabi daha melankolide gelmemişti o okb bittikten sonra geldi. Yani benim ilk bilincimi açtığımda tanıştığım kişi intihardı ilk yıl uyurken bile fısıladı hatta bir ara baya mutfağa gidip bıçak almıştım ama yapmadım belki bileklerimi falan diye neyse oralar karanlık biraz. Sonra okb geçti. Şeytan artık ara sıra gelmeye başladı. Bazen hiç gelmedi. Sonra lise zamanı bir olay olmuştu sağlık sıkıntım o zaman geldi o zaman hiç değişmemişti etrafımda dönüp beni ikna etmeye çalıştı bende “neyse kafama takmayacağım eğer eve gidene kadar kötü hissetmem geçmezse seninle gelirim” diye anlaştım o da kabul etti. Ama eve gidene kadar kötü hissetmem geçti. Alperen’e aşk acınası çekerken ya da çektiğimi düşünürken hiç gelmedi ama o bile anlamış aslında benim onu sevmediğimi. Sonra yıllar geçti şeytanın ilk değişimini fark ettiğim zaman üniversite sınavında oldu araba ile gidiyorduk yanımda belirdi konuşmadı hayret verici şekilde sessizdi ama şeyi hissetim “eğer kötü geçerse buradayım. Canın sıkıldığı her saniye gidebiliriz bu yüzden o sınava stressiz bir şekilde gir ve en iyisini yap” dedi yani bence demişti çünkü bunu cidden hissetim sonra aramız onunla iyi olmaya başladı. Belkide küçüklüğümden beri beni tanıdığı için artık kendi tarzında destek olmak istiyordur bilmiyorum ama ondan nefret etmiyorum. Melankoli fazla derin ve felsefik biri bazen sözlerini anlamakta zorlanıyorum Maladaptive daydreming ise tatlı bir kız ama onunla konuşmak veye beni anlamasını sağlamak çok imkansız. Ama İntihar biraz daha farklı sık gelmiyor ama konuşunca anlıyorum o beni aslında çağırmak için gelmiyor bence sadece seçeneği gösterip rahatlatmak istiyor. Hepsinin yeri ayrı ya Maladaptive beni eğlendiriyor o beni yargılaycak son kişi sadece eğlenip eğlenmediğime odaklanıyor ama modum düşük olduğunda gelip benimle dertleşecek biri değil. Ayrıca kaç yaşına geldi hala dizi film ya da edit izlerken hatta şarkı dinlerken bile kıçımın dibinde bitiyor. Rahatız oluyormuş gibi yapsamda aslında hoşuma gidiyor. Melankoli ile günlük tutarken ya da akşamları zihnim çok yüksek varoluşsal sancılar çekerken geliyor iki laflıyoruz geçen bana dedi ki “yaşamak için doğuyoruz, anlam aramak içinde yaşamaya devam ediyoruz.” Baya fiyakalı sözler ediyor, eğer canı isterse ama piç kurusu bazen ben çok neşeli olduğumda hep şunu hatırlatıyor “kötüyü düşün ki iyi birşey olunca seviniriz” diyor aslında bu baya işe yarar bir seçenek ama ulan be adam sevinçliyim lan o bira kokan kürklü kurt formunu al ve git başımdan diyesim geliyor ama kıyamıyorum işte sonuçta o da beni düşünüyor. Vee İntihar ile bağımız eskiye dayanıyor İntihar ile çok eskiden tanışıyoruz itiraf edeceğim ilk başta gerçekten manipületif bir iblis gibiydi ve ondan nefret ediyordum çünkü susmak bilmiyordu şerefsizin ağzı iyi de laf yapıyordu. Ama sonra ben büyüdükçe o da ara sıra uğrar oldu asla bunu itiraf etmez ama aslında o da beni düşünüyor sadece düşünme yöntemi biraz çarpık ve kusurlu. Onunla çok konuşmayız ama genelde en boktan anlatımda gelir o zaman sakince benim hayatımı konuşuruz kusurları,güzel şeyleri,kötü şeyleri, güvendiğim şeyleri, korktuğum şeyleri sanırım tüm iyilik ve kötülükleri hatta tüm iğrençlikleri bir tek o biliyor. O süslü laflar söylemez net konuşur hatta çok net bazen üzer çoğu zaman küfür ediyor pislik.

Bu kendimi etiketlememde etkili oldu ben etiketleri severim çünkü üzerimdeki şu an tek etiket maladaptive daydreming o bende 6 yaşımdan beri var ve emin olduğum hatta ben olarak hissettiğim birşey. 20 yıllık hayatımdaki tek etiket bu olduğu ben cidden tamamen çok absürt derecede bilinmezliklerle doluyum ve kendimi tanımayı kafaya o kadar çok taktım ki etiket yapıştırmak bir dava kapanmış gibi rahat hissetiyor ama bu etiketleri yüzde yüz emin olmadan asla yapıştırmıyorum hele ki değiştirinilebileceğim veye değişebilecek şeyler için yani karakterim gibi şeyler. Bu gerçekten ben miyim yoksa olmak istediğim kişi mi sorusunu çok soruyorum çünkü insanlar üzerime kılıf geçirmeyi çok sefer ve bende ya üzerimde benim fark etmediğim hala şeffaf bir kılıf varsa ya bu ben değilsem sadece olmak istediğimi kişi karar veriyorsa diye derinlemesine düşünürüm böyle olduğunda kendimi bulmak daha kolay oluyor. Mesela örn hırslı bir insan olmak isterim içten içe çok hırslıyımdır ama bunu eylemlere dökmem o zaman ben hırslı bir insan sayılmam eğer kendimi öyle sayarsam bu olmak istediğim kişidir. Mesela 2 sene depresyon yaşadım depresyon olduğuna çok emindim ama yinede kendime depreyonlu etiketi yapıştırmadım çünkü geçebilecek birşey. Ama mesela yapıştırdığım bir eylem var mesela ben melankolik biriyimdir. Bunu kötü anlamda söylemiyorum mod düşüren biri değilimdir ama cıvıl cıvıl da değilimdir şey gibi düşün; Rus edebiyatları. ah zaten doğu tarafı biraz melankolik değil midir? Ben bunu sosyolojik bir şeye bağlıyorum bence doğudaki insanlar hayatları ne kadar güzel olursa olsun melankoliye yatkınlıkları ve bence genelde derin uçuş kaçık insanlar oluyorlar genelde onlar için romantizim çiçek böcek kuş ile ifade ediliyo aynı şekilde batıdaki insanlar aşk, cıvıl cıvıl ve birazda saf enerjiye daha yaktın. Doğrusu ben melankolik olmayı seviyorum yani tamam etiketler tamamen beni temsil ediyorsa üzerime yapıştırıyorum ama aslında bir yerde de sevdiğim etiketleri ve kesin emin olduklarımı en başta yapıştırıyorum biraz seçmece ilerliyor. Şu an hala kendimi takip ediyorum bu yüzden sadece üzerimde iki etiket var. Onlarda zaten yıllardır benimle maladaptive daydreming 6 yaşımdan beri benimle ve melankolik 13-14 yaşlarından beri benimle biraz dost gibiler aslında yan yana yürüdüğüm iki insan var şu an yanımda. Maladaptive daydreming biraz daha cıvıl cıvıl biraz kaotik bir kız gibi hayal ediyorum, melankoli ise biraz daha yaşlı kumarbaz ve alkolik az konuşan ama konuşunca en doğru kelimeleri söyleyen kişi gibi hissediyorum. Ve onları seviyorum onlarla barışığım Tabi ki barışık olmadım zamanlar oluyor bazen aptalca düşünceler zihnimi yokluyor ama alıştık artık bu yüzden görmezden gelip yaşamaya devam ediyorum. Okb ilk çıktığında tanıştım İntihar düşüncesi ile sanırım 12-13 yaşlarındaydım sonra o zamandan beri ne zaman ayağım taşa takılsa hemen yokluyor ama ben onu görmezden geliyorum onu yüzüne inen bir iblis gibi hayal ediyorum bazen aşık oluyorum çoğu zaman da nefret ediyorum. Genelde o beni zorlamıyor sadece yanımda oturuyor yan yana omuz omuza oturuyoruz konuşmuyor sadece hissedersin ya “eğer dayanamayacak gibi olursan ben her zaman buradayım” der gibi hissediyorum sanki tüm problemlerim onunla her an çözülebilirmiş bu yüzden korkmadan yaşamam lazımmış gibi güven veriyor eğer işler tamamen sarpa sararsa ve nefes alamayacak gibi hissedersem bunu yok edebilir. O düşünce ile bir süre yan yana oturuyoruz ama sonra zaman geçtikçe çektiğim acı soluyor ve o kayboluyor. Her zaman solar çünkü gerçekten acı çekebileceğim birşey yok hayatta bu yüzden sadece geçmesini bekliyorum ama her zaman ikinci seçeneğim olduğunu biliyorum bu yüzen bu bana bir yerde güç veriyor ve hayata devam edip daha fazla görmemi sağlıyor. o daha çok takım elbiseli kırmızı bir şeytan gibi ama konuşmuyor ama şerefsizin konuştuğunda ağzı fena iyi laf yapıyor genelde o zamanlar onu dinlemiyorum zaten o da sadece küçük miniminnacık can sıkıntılarımda konuşuyor eğer büyük birşey yaşadıysam ciddi bir durum işte o zaman sadece sessice bekliyor gel değil ama git de değil.

Yaşamak için doğuyoruz, anlamak için de yaşıyoruz.

İnsanlar sana yaramıyor. Stresten başka hiçbir işe yaramıyorlar. Aslında bunun sorumlusu sensin çok fazla düşünüyorsun ve çok fazla anlam çıkarıyorsun. Biraz kendini akışa bırakmayı öğrenmen lazım. Çoğu aptalca haraketini birlikte atlattık ama bir türlü bu siktimi kasma işini atlatamadık. İnsanlar yüzünden çok düşünüyorsan onları hayatına alma dostum. Ayrıca herkese herşeyini anlatmaktan vazgeç bir ara hiç anlatmıyordun. Aslında hala anlatmıyorsun ama ısrarla sorunca kısa bir özet geçtin…doğrusu bu normal ama o kadar çok içime kapanmışım ki artık hayatımda olan olayların özetini bile anlatmak istemiyorum. Ben sadece dinlemek istiyorum.

Hadi geçmiş olsun. Tüm sınavları atlattık. Gelecekteki ben umarım benim yaptığım şeyden mutlu olmuşsundur. Daha fazla çalışmadığım için senden özür… siktir be özür falan dilemiyorum. Pişmanım evet ama daha fazlasını yapacak psikoloji bende yoktu. İntaharı düşünen biri için zaten yeterince çabaladım. Eğer yaptığım şeyden mutlu değilsen bende mutsuzum zaten hep mutsuzum fazla depresif bir insanım. Küçüklüğümden beri ‘çok kötüyüm’ lafı ağzımdan eksik olmazdı. Bu benim için sıradan bir duygu. Alıştık artık ben hep kötü hissediyorum. En azından çabaladım. Beklemedim. Zorunlu olarak bekleme alanımdan çıktım. İnsan stresler ile yüzleştikçe kafa olarak büyüyor. İlk sınava gireceğim zaman sikime takmıyordum. İkinci sınavda ise isterdim bölüm olmazsa bittim hemen intihar edeceğim diye düşünüyordum. Şimdi de yaşamak ve sadece normal hissetmek için kendimi telkin ediyorum. En azından zaman geçtikçe kendime değer vermeyi öğreniyorum ki bence bunu diğer insanlara göre daha hızlı öğrendiğim. Bir insan iki sene boyunca kendi ile yalnız kalınca kendiyle zorunlu olarak arkadaş oluyor işte. Şu an hangi konumda olduğunu çok merak ediyorum ama en çokta hala böyle mi hissediyorsun onu merak ediyorum. Şu an üzerimde hafif bir rahatlama ve kaygı karışık sonuçları öğrenmemek isteği var. Her zamanki ben işte yine birşeyler bilmemek istiyorum. Sanki bilmezsem gerçek olmazmış gibi. Hayatta en iyi yaptığım şey görmezden gelmek sanki hiç olmamış gibi ama bunu içime attığımda sadece kendimi kandırıyorum ve beynim bunu bildiği için kaygılı ve stresli oluyor bununda nedensiz mutsuzluk sanıyorum. Aslında anlıyorum. Kendimi tanımaya çalışıyorum bazı şeyleri bilmem çok normal ama ne yazık ki bende harakete geçme duygusu yok. Tek dileğim geçen seneden daha iyi geçmiş olsun. Bir puan bile daha iyi geçmiş olursa yeter o derece pesimistim. Neyse sana yapmak isteğim şeylerin 2 yıllık görevlerini vereceğim. Artık durmak yok harakete geçme zamanı. Artık büyüdün bunu kabullen. Ben hala kabullenemedim ama umarım sen kabullenmişsindir. Birşey canını mı sıkıyor? Siktir et. (Çok zor biliyorum şu an bana gıcık oldun onu da biliyorum) her neyse biz abimler ile şimdi babamlara gidiyoruz. Mangal var artı babam kendi elleri ile ben seviyorum diye kokareç yapacak. Şu an I don’t Know-Erika dinliyorum. Evet biraz ergen şarkısı. Siktir et her sene müzik zevkimiz hayvan gibi değişiyor. Aslında hayvan gibi değişmiyor geçen dört yıl önce dinlediğim o ergen şarkılara baktım şükürler olsun artık 16 yaşında değiliz. Bence müzik zevkimiz şu an oturmaya başlıyor. Bu yüzden 1 sene sonra değişeceğini sanmıyorum sadece katlanarak artar. David Bowie’drn vazgeçme sakınn! Sana görev listesi ve soru listesi yapacağım ama önce biraz dinlemeliyim bunları yazabilmek için modumda olmam lazım ve çok meraklı olduğum bir aralık olması lazım. Neyse beni tanıyorsun. Jaa ne!

Ne hissetmem gerek bilmiyorum. Şu an sadece boşum. Annemle konuşana kadar her şey normaldi aslında ama ne zaman kötü hissetğim bir durumda annem yorum yapsa ki genelde iyi niyetle yapmaya çalışıyor ama çok başarısız her seferinde keşke yok olsam diye hissediyorum. Doğrusu abimlerle de durum öyle Çağatay abim ve annem ne zaman ağzını açsa bilerek mi yapıyorlar yoksa bilmeden mi yapıyorlar biliyorum ama hep keşke şu an yok olsam diye hissediyorum. Babamla konuşurken her şey mükemmeldi sanki iyi yapmış gibi hissediyordum. Aslında ortalama bir sınav gibi geçmişti ama babamla konuştuğumda tamam yaa şimdi önüme bakalım ayt girelim her şey iyi gitsin diye düşündüm. Annemden nefret etmiyorum onu çok seviyorum ama beni bok gibi hissettiriyor. Zaten psikolojik olarak çok zayıf bir insanım muhtemelen sözleri başka birinin umrunda olmaz ama bilmşyorum işte ya sonuçta annem. Yani… nefret ediyorum böyle hissetmekten nefret ediyorum. Sadece 1 ay daha yaşayacağım. Sınav geçtikten stresim bittikten sonra 1 ay daha bu şekilde hissedersem artık yaşamak istemiyorum. Zaten son 2 yıldır tek düşündüğüm şey buydu. Ölüm hakkında düşünmeyi bırakmaya çalışırken intihar hakkında düşünmeye başlamam baya bir trajik oluyor. Komik. Dün hiçbir şeye canını sıkma falan diyordum… dediğim gibi hissetğim şeyi uzun süre içimde tutamıyorum. Keşke hiç annamleri görmeye gitmeseydik. Sınav tamamen bitmiş olsaydı kesnilkle daha mutlu olurdum. Başım ağrıyor midem bulanıyor. Umarım mutlusudur gelecekteki ben. Umarım aptalca bu boktan psikoloji ile kötü bir karar vermemişimdir. Ölmek istiyorum ama istemiyorum da. Karar vermek için bir süreye daha ihtiyacım var. Normalde hissetiklerimi çok kolay yazabiliyorum ama burada tamamen bir bilinç akışı yapmışım hiçbir şey anlaşılmıyor çünkü zaten bende bilmiyorum.

Son bir senedir yalnızlaşmam ile birlikte hayatım boyunca baskıladığım var oluşsal sancılarım daha çok gün yüzüne çıktı. Tanrı denen şey gerçekten var mı veya olmasını istiyor muyum? Kafamda son zamanlarda dönen şey bu. Yabancı adlı kitabı okurken kitap bittiğinde benim aklıma takılan tek soru ‘eğer tanrı varsa ona inanmadığım için cehenneme gideceğim ama ben zaten hayatta bile pek mutlu olamamış bir insanım. öldükten sonra da cehenneme gidersem anlamı ne? Neden en başta var oldum ki? Hayattaki kötü karakter olduğumu düşünmüyorum ama sırf tanrıya inanmıyorum diye şu an yaşadığım boktan hayattan sonra ölümdeki hayatım da acı verici ve boktan mı olacak?’ Kafamda bu sorular döndü. Kitap pek dinle alakalı bir kitap değili daha çok başkarakterin hissizleşmesi ile ilgili bir kitaptı ama yinede aklıma bu sorular geldi. Şu an Kinyas ve kayra kitabını okuyorum ve aklımdaki sorular dev bir yığın halinde büyüyor. Belkide 19 yaşına kadar bile isteye cahil olmayı ve bilinmezlik içinde yaşamayı ben seçmiştim. Kendimi hatırlıyorum her zaman bilmemek en iyisi, mutlu olmak istiyorsan arkasını araştırma dedim. Bu hayatım boyunca hep böyle oldu. Sevgili olduğum biri beni gerçekten aldattığı emin bile değilim doğrusu hala bilmek istemem. Ya da hiç yakın bir arkadaşım arkamdan konuştu mu? Kesin konuşmuştur ama ben hiç arkasını aramadım çünkü bilirsem gerçek olurdu ve gerçek şeyler insanı her zaman üzer. Ben cahilliğin insanı mutlu ettiğini savunanlardan oldum hep. Ama yinede son bir yıldır kendime çok fazla soru soruyorum. Hala arkasını aramama ve gerçekten kaçma hastalığımı bırakamadım ki bırakmak da istemiyorum. Keşke kendime daha az soru sorduğum o önemsiz boş yıllara geri dönebilsem.

bazen bazı şeyleri abartıyorum

aşk meşk boş amına koyim şu İstanbul üniversitesi, ege veya Hacettepe psikoloji kazanamazsam mahvoldum.

Alperene aşık değilim veya sevmiyorum ama aklıma gelince kalbimde bir burukluk oluyor. Sanki eskiden çok sevdigim biri vefat etmiş veya hiç geri gelmiycekmiş, onunla hiç tekrar konuşamayacakmiş gibi hissediyorum. yaşlı amca- Yıldızlara bak çaldığında hep onu hatırlıyorum. asıl korkunç olan git gide onu unutuyorum.