Zaman kavramı üzerinde en son ne zaman düşündün? Geçtiğimiz günlerde bir arkadaşımın 94 yaşındaki bir müşterisiyle tanıştım. Şans eseri oradaydım, planlı bir buluşma değildi. Bu yaşlı amcayla (ki dede desek daha doğru olur) konuşurken arkadaşım birden konuyu zaman kavramına getirdi. Dedemizin dediğiyse şu oldu “geçmişi düşününce sanki her şey birkaç dakikaymış gibi geliyor. O kadar uzak bir geçmişte değilmiş gibi. Çocukluğum, ilk iş yıllarım, evliliğim, çocukların büyüdüğünü görmek…” Konu geçmişe dönünce pişmanlıklarını da konuştuk. Yaptığı şeylerin o zamanki aklıyla doğru olduğunu düşündüğü için yaptığını söyledi, o zamanki Ahmet için o doğruydu bugünkü için doğru olmayabilir ama bunun yükünü neden taşıyayım dedi.
Yaşlandığımda çok fazla keşkem olacak mı sorusu üzerine de düşündüm. Geçmişe dair düşününce evet benim de pişmanlık duyduğum yüzlerce şey vardı, yüzlerce keşke. Ama söylediklerim o günkü benliğim için doğruydu, bugünkü için değil.
Sana önceki yazımda rutinler kurarak artık bir bakıma yetişkin hayatı yaşadığımdan bahsetmiştim. Ahmet dedeyle olan sohbetimizden sonra bu tekdüzeliğin şu an kendime inşa ettiğim bir konfor alanı olduğunu daha iyi anladım. Bilinmezliğin olmadığı sürekli olarak yaşanacak şeyleri bildiğin, heyecanın olmadığı bir yaşam… bu biraz korkutucuydu, gelecek 70 yılımın böyle geçeceğini düşünmek.
Evlenip çocuk sahibi olup 60 yaşıma kadar aynı sektörde çalışıp emekli olup sonrasında bir sahil kasabasına yerleşme fikri beni rahatlatmıyor. Asansörde kalmış olmanın verdiği anksiyete hissinin aynısını veriyor.
Bu yüzden bir çıkış planı yapmak gerektiğini düşündüm. Şu an için bir konfor alanına ve gelişimi destekleyecek rutinlere ihtiyacım olabilir belki ama bunun ne zaman biteceğini bir deadline belirleyerek kararlaştırmam gerekiyordu.
İşte kısaca geçmiş ve gelecek üzerine yüzeysel olarak kafa yorduğu, zamanın kölesi olmaktan bir adım dahi ileri gidemediğim, sakin bir haftayı geride bıraktım. Senin günlerinin nasıl geçtiğini ve son zamanlarda ne üzerine kafa yorduğunu merak ediyorum.
Aslında yazmaya daha erken başladım ama önerdiğin filmi izleyip yazdıklarımı öyle göndermek istedim. Filmi çok beğendim teşekkür ederim. Aradığım nostalji hissini bana fazlasıyla verdi. Bu sene için bir diğer listemse önceden okuduğum kitapları şimdiki hayat perspektifimle tekrar okumak. Zaman sıkıntısı çektiğim için her aya bir veya iki kitap olacak şekilde bir liste hazırladım. Bu ay sevdiğim bir arkadaşımın yaklaşık 5 yıl önce bana ağlayarak bitirdiği ilk çocuk kitabı olduğunu söylediği sadako ve kâğıttan bir kuşu tekrar okudum. Yıllar önce nasıl hissettiysem yine aynıydı.
Son dönemde sen neler okuyorsun? Kitap önerilerine her zaman açığım.
Hayat denilen bu kısa serüvende yolumuzun değer verip güvenebileceğimiz insanlarla kesişmesi çok değerli. Yollarımız kesiştiği için mutluyum.
bu olaya çok benzer bir olayı geçen hafta yaşadım. hayranlık duyduğum 1947 doğumlu tanıdığım en yaşlı hocamla yaptığımız bir konuşmada plak koleksiyonundan ve hayatından bahsettiği bir konuşmamızda 'hayattan gün çalıyorum yaşamak yetmedi.' demişti. bu bana garip gelmişti tüm hayatını dolu dolu geçirmiş alanında son derece başarılı, sevdiği kadınla yaşlanmış ve her saniyesi dolu dolu geçirmiş biri hala nasıl oluyorda tanrıdan biraz daha zaman için yalvaracak hale gelebilirdi ki diye düşünmeden (tanrı dediğimi duysa kafasına sıkardı shdg) edememiştim. bir rutini bir düzeni vardı ama bu bile ona zaman zaman yetmemişti yaşamaya hala aç olan hala klasik müziği tüketmeden yaşayamayan bu adam üç kanserle yaşıyordu ama ona rağmen hala bir şeyler öğretme aşkıyla kalkan bir yapıya sahip olmasına anlam veremiyordum. ben bu zamana kadar yaşamak için yaşarken onun bu tutumu bana zevk alarak yaşamanın iceliğini göstermişti sanki en sevdiği tatlısı bitmesin diye küçük bir kaşıkla yiyen bir çocuk misalı kendini bıktırmadan tadını çıkarıyordu. hırslarımın gözümü kör ettiği ve hala her şeyin en iyisi olacağım anksiyetesiyle boğuştuğum bu dönemde onun öğrenmeyi ve çalışmayı bile severek yapması ilham olmuştu sanki tek dilek hakkı olsa evrendeki tüm kadim bilgileri ve gerçekleri o an öğrenmeyi dileyecekmiş gibi yaşaması bana tekrardan bir pencere açmıştı. bu sayede sanırım artık elektrik derslerine nefret ederek gitmeyeceğim (daha kesin değil hala elektrikten nefret ediyorum asdfaj). hayatın lineer bir düzlemde gitmediğini düşmenin ve kalkmanın bir rutin olduğu gerçeğiyle yüzleşeli çok olmuştu ama sanırım hiç bu kadar artık düşmek yorulmak istemiyorum başarmam ve kalkmam lazım mottosuna girmediğim bir dönemdeyim. aynı anda radio eğitimi alıp bir yandan bir çocuk kitabı yazmak için bir redaktörle anlaştım ve evet bunları onbir dersim olan bu dönemde aldım sanırım tek bir boş günümün olmaması hatta yemek aramın dahi bazı günler kalmaması arkadaşlarım için yorucu oluyor buna rağmen herkese ve her şeye yetişmek isterken minik muhabbet kuşumu ihmal ettiğim için son bir haftadır inanılmaz asabi (ya da gecenin bu saatine kadar hala yazı yazmama da sinirlenmiş olabilir). bu yoğunlukta beni üzen şeylerin başında bu dönem okuyamamak geliyor tabletimdeki kitap okuma uygulamam köşede sadece bildirimlerle bekliyor. en son bir iki hafta önce kinyas ve kayrayı okudum (özel baskı sayfaları inanılmaz güzel) türk yer altı edebiyatı görünmez canavarları tokatlarmış (Chuck Palahniuk bunu duymasın). inanılmaz sevdiğim bu kitaptan sonra yazarın tüm kitaplarını okumak istedim bi noktada uzun süre sonra indirmeden satın alıp okuduğum kitap olması gerçeği de var (özel baskı çizimleri ve sayfa düzeni yemin ederim mükemmel) bunun yanında blue lagoon filmi sanırım son zamanlarda tekrarlayarak tekrardan hayran olduğum insanların içgüdüsel varlıklar olduğunu hatırlatan bir diğer mükemmel yapım onu da öneririm.
ellievsbear
pixelskylines
titsay
janainaart
2087
jbbartram-illu
gummygunk
yousharknotpass
turnnoffyourmind
