Nagle trudno mi uwierzyΔ, ΕΌe to moja najlepsza przyjaciΓ³Εka, z ktΓ³rΔ spΔdzaΕam caΕe dnie i mogΕam rozmawiaΔ bez koΕca, a gdy wracaΕam od niej, brzuch mnie bolaΕ od Εmiechu. Teraz mam wraΕΌenie, ΕΌe dzieli nas szklany mur, niewidzialny, ale nie do pokonania.(β¦) I oto staΕo siΔ: chociaΕΌ stoimy na tej samej pΕycie zalanego sΕoΕcem chodnika, mogΕybyΕmy rΓ³wnie dobrze byΔ oddalone o tysiΔ ce kilometrΓ³w.
(via stopkissme)














