Bir evimiz olmalı. Ama bir köy ama bir beton duvar

“Her erkeğin ölümü, babasının ölümüyle başlar”

“Hayatım hep bir yol aramakla, sonra bir yol bulduğumu sanmakla geçiyor. Yolların bir kurtuluşa çıkmadığını uzun zamandır biliyorum. Bu yüzden işte, hiç olmazsa denize çıksın.”

İnsanın bazen üzgünken gidecek bir yer bulamaması. Gidecek bir yer olup olmaması değil mesele, gidecek yer bulamaması.

Hayatta bir kere de bir şeylere yeni yeni alışmak isterdim. Böyle sevilmeye yeni yeni alışıyorum diyebilmek. Böyle kaygısız hissetmeye, evime dönmeye yeni yeni alışıyorum. Bu kurumuş, solmuş arka bahçeden çiçekler ağaçlar ekilmiş bahçeye sayende yeni yeni alışıyorum diyebilmek.

Dağılmıştım. Kendimi toplamak için toprağın, sessizliğin ve babamın çocukluğunun izlerini taşıyan köye geldim. Belki insan en çok her şeyin başladığı yerde iyileşir.

Nefes almaktan sonra insanın en asli ihtiyacı yaslanmak sanırım.

Hayat, çoğu insan için akmaya; yeni başlangıçlar, yeni maceralar ve güzel anılar biriktirmeye devam ediyor. Ben ise aynı döngünün içinde, aynı günü sadece farklı tarihlerle yaşıyormuş gibi hissediyorum. Sanki aynı satırları tekrar tekrar okuyorum, sonunu ezbere bildiğim bir hikâyenin içinde sıkışıp kalmış gibiyim. Ne zaman içimde yeniden bir umut yeşerse, yaşama hevesim yine kursağımda kalıyor.

Kalabalıkların içindeyim ama kendime uzağım. Ne bulunduğum yere ait hissediyorum ne de gitmem gereken yeri biliyorum.

Ben, bütün bahçeleri kurumuş biçare kulum, sen ise yağmurların rabbisin.

"Seslensem sesimi kim duyar yalnızlıklar katından?" diyor Şükrü Erbaş. Kimsenin duymayacağının bilincinde o yüzden seslenmiyor, seslenmeyi sorguluyor. Duyan olmayacak ve boşa gidecek, biliyor.

Kafamın içindeki yoğunluk, anı yaşamama bile engel oluyor; ben düşüncelere yetişmeye çalışırken hayat önümden geçip gidiyor.