Είσαι δυνατή. 

Και ας πνίγεις τον λυγμό σου κάθε βράδυ στα μαξιλάρια για να μην ακουστείς.

Είσαι δυνατός. 

Και ας πνίγεις τον καημό σου στο αλκοόλ και στα τσιγάρα.

Και ας νιώθεις ότι θα σπάσει το κεφάλι σου από όλες αυτές τις σκέψεις που επαναλαμβάνονται σαν κακές σειρές στην τηλεόραση. 

Και ας έχεις αυτό το μπούκωμα στο στήθος κάθε φορά που κοιτάς παλιές φωτογραφίες. 

Και ας λες ψέματα ότι είσαι καλά. 

Και ας χαμογελάς, τους κοιτάς στα μάτια και μετά σηκώνεσαι και φεύγεις. 

Και ας βάζεις τέρμα την μουσική στα ακουστικά και κατεβαίνεις 13 στάσεις πιο πριν από το λεωφορείο για να τρέξεις, μήπως και ξεφύγεις από αυτή τη ζωή. 

Και ας θες όλα να τελειώσουν εδώ και να πάψεις να αναπνέεις. 

Και ας διαλέγεις τις λάθος αποφάσεις. 

Και ας σε παρεξηγούν για τις πράξεις και τα λόγια σου, για όλα αυτά που ποτέ δεν έζησαν, ποτέ δεν κατάλαβαν, ποτέ δεν προσπάθησαν να καταλάβουν. 

Και ας “αντιδράς υπερβολικά” και “δεν εκτιμάς την ζωή που σου χαρίσανε” 

Γιατί “Υπάρχουν και χειρότερα”…έτσι δεν λένε; 

Και ας θες να γδάρεις το δέρμα με τα νύχια σου και να το πετάξεις στα σκουπίδια. 

Και ας θες να ουρλιάξεις με όλο σου το είναι μέχρι να αδειάσεις μέσα σου. 

Και ας νιώθεις όλο και πιο μόνος όσο περνούν οι μέρες. 

“Μα γιατί νιώθεις μόνος;” “Αφού ό,τι χρειαστείς θα είμαι εδώ”. 

Έτσι δεν σου είπαν; 

Και όμως. 

Σε αυτό το “εδώ” δεν βλέπεις κανέναν πέρα από τον ίδιο σου τον εαυτό. 

Σε αυτό το “εδώ” ο μόνος που υπάρχει είσαι εσύ και η σκιά σου. 

Και για αυτό είσαι δυνατός. 

Και για αυτό είσαι δυνατή. 

Γιατί μόνη πέρασες από 40 κύματα. 

Γιατί μόνος σκούπιζες τις μύξες και τα δάκρυα κάτι Πέμπτες σαν και αυτή. 

Γιατί μόνη και μόνος προχωράς σε αυτόν τον κόσμο που είμαστε όλοι μόνοι. 

Και αυτό θέλει δύναμη. 

Αυτό ήταν για εσένα.

Για εσένα που έχεις βαρεθεί να ρομαντικοποιούν την κατάθλιψη σου. 

Για σένα που έχεις βαρεθεί να υποτιμούν τα αισθήματα σου. 

Και αν το να μου λείπει,ακόμα και τώρα, δείχνει την αδυναμία μου,τότε ναι,είμαι ο πιο αδύναμος άνθρωπος στο κόσμο. Γιατί μου λείπει. Moυ λείπει πολύ. Μου λείπει τη μέρα,τη νύχτα,μπορεί κάθε μέρα,μπορεί κάθε νύχτα,μπορεί συνέχεια,μπορεί μόνο τις ώρες που εγώ το επιτρέπω στον εαυτό μου ή όταν απλώς η στιγμή με βρίσκει χωρίς καθόλου δύναμη. Όπως και να ΄χει μου λείπει. Μου λείπει τώρα που είναι έντεκα,όπως μου έλειπε κι εχθές στις δύο,όπως θα μου λείπει και το πρωί που δε θα ξυπνήσουμε μαζί. Μου λείπει όταν το χάραμα δεν είναι στο πλάι μου,μου λείπει όταν βραδιάζει και το κρεβάτι είναι άδειο. Μου λείπει,κι αισθάνομαι ότι είμαι για λύπηση επειδή δεν έχω ιδέα αν λείπω κι εγώ έστω και λίγο.

Να κοιταχτούμε μέσα στα μάτια, να μην μας χωρέσουνε 10 δωμάτια

Να μην την πέσουμε πριν το ξημέρωμα, να σε μυρίζω για το ημέρωμα

Να μου γελάς και να ξέρω πως θα σαι μαζί μου ως το λευτέρωμα