gece izlemelere doyamazdım yüzünü, bilmezsin sen.

bazen diyorum keşke cesaretim varken alabilseydim canımı. sonra diyorum, ya seni tanımadan ölseydim. kızıyorum kendime. ben kendimi en son 3 yıl önce gerçek bi çıkmazın içindeyken ölmek isterken buldum biliyor musun? beni sen gelene kadar hiçbir şey bu kadar yıkamamıştı. sırf bunun için bile seni düşünmeyi bırakmalıyım belki ama seni bu kadar severken nasıl yapabilirim bunu. bana dedin ya seni silmeye çalışıyordum neden zorlaştırdın bunu diye, ben tek bir zerreni unutacağım diye ödüm kopuyor biliyor musun? sürekli yaşadıklarımızı gözden geçiriyorum anı defteri karıştırır gibi. o gün aklıma gelmiyorsan kendime kızıyorum. kendime hep kızıyorum aslında. sana yaptıklarım için, yapmadıklarım için. seni bıraktığım için, seni bırakamadığım için. sana ‘son kez’ sarıldığım için, sana son kez ‘sarıldığım’ için. ben hep böyle çelişkili hissettim sana karşı. hep büyük konuştum ama. beni ne yıkabilir dedim hep. sen beni çok güzel yıktın. beni o kadar güzel yıktın ki; ben, enkazın altında gördüğüm boşlukta seni gördüğüme mutlu oldum. sonra, sen araba sürdüğünde ben hiç korkmazdım hatırlıyor musun? sen hep sana olan güvenimden sanardın. öyle değildi. ben o an seninle ölsem bile ne kadar mutlu olacağımı düşünürdüm, bu yüzden hiç korkmazdım. ne kadar aptal olduğumu düşünüyorsundur, bende öyle düşünüyorum. ama biliyorsun benim hiç fazlasında gözüm olmadı. bana ne kadar yeterliyse o kadarını aldım ve gittim. sen bana yettin. benim kalbim senle bütünleşti. bu yüzden sen olmadıkça ben her gün kanıyorum. sanırım gitme vakti geldi.

merhaba öncelikle. çok uzun zaman oldu biliyorum ama belki burada olanlar görür diye ve kendim için bi yazı bırakmak istedim. buraya her girdiğimde çok garip ve huzurlu hissediyorum. saatlerce eski yazdıklarımı okuyorum, bazen hüzünleniyorum bazen geçmişi yad ediyorum. iyi geliyor bana. biliyorum çok depresif bi blog burası, acıyla dolu. bu durum beni yazmayı bıraktıran sebep aslında. şu an çok cahilce geliyor çünkü şunu farkettim, mutluluğu acı yaratıyor aslında. acı her zaman içimizde ve yaş arttıkça büyüyor. bende bir huy vardır her yıl yaşadıklarımı gözden geçiririm ve farkettim ki her yıl bir önceki yıldan daha acı verici şeyler yaşıyorum. ama bu acı bana beraberinde güç ve mutlu olabilmeyi getirmiş. geçmişimden ziyade artık dallara sapasağlam tutunabiliyorum. bu demek değil ki geçmişimi yok sayıyorum, utanıyorum. aksine beni bu konuma getiren ve var eden o. sadece artık ayaklarım üzerinde tüm kendi dünyamı taşıyabileceğimin ve yapabileceklerimin farkındayım. bende bu fikre odaklanmayı tercih ediyorum çünkü diğer türlüsü kendime ve geçmişime saygısızlık olurdu.

Hayat yeni bir tatla tanıştırıyor beni. Yeni acı bir tatla. Öyle havalı bi giriş yapayım dedim ama süsleyecek mecalim bile yok kelimeleri. Anasını sikeyim o kadar bunaldım ki kötü şeyler yazmaktan içim daraldı manyak oldum. Gerçekten bıraktım bu aralar sabretmeyi içime atmayı falan sikerim deliliğe vurdum kendimi. Biraz da onlar beni çeksin. öyle işte

Sen sevilirken özlenirsin,kucakta yatarken saçlarını severken sevemediğin her zerre yerin delirircesine özlenir. Sevemediğin her zerreni sevemediğin için akıl kaçırılır. Sen,sen olmadan değil sen varken daha da özlenirsin.

canım cayır cayır yanıyor, söndür yalvarırım.

dışarıdan göz boyayan manzaraların içinde ne cinayetler işleniyor düşünmeden edemiyorum. bir deniz misali gözüküyor hayatım. göz alıcı, eşsiz, kusursuz. fakat o yoğun dalgalar da ben defalarca boğuluyorum. bazen kayboluyorum, kendimi bile bulamaz oluyorum. insanlar gibi gör diyorum, onlar gibi bak hayatına. boğulmaktan ciğerim sönmüşken onlar gibi nefes almaya çalışıyorum.

bazı cümlelere başlamak çok zor. bugün random bi kitapçı da gezerken bir kitap başlığına gözyaşlarımı bıraktım usul usul. “anne beni neden sevmedin?” kitabın ismi. belki de annemin karşısına geçip defalarca sormak istediğim soru yüzüme çarpınca bi an da bu kadar yandı canım. belki de kendimi kandırırken bir an da hazırlıksız yakalandım bilmiyorum ama bir rafın karşısına geçip ağladığım olmamıştı henüz. bir yandan da korktum acaba insanlar kitaba odaklanmamdan farkeder mi böyle şeyler yaşadığımı diye. ellerimle ördüğüm tüm opaklığıyla hayatımı gizleyen duvarlarımın yıkılmasından korktum.

merhaba. buraya bir şeyler yazmak çok garip, yabancı geliyor şu an. ağlayarak içimden attım sandığım zehrin sadece kısa süreli etki yaratması farkındalığı beni buraya, yazmaya itti. nereden başlasam, nereye değinsem hiçbir fikrim yok. zor dönemlerden geçiyorum sanırım ne kadar sağlıkta bi tanımlama yapılmasa da. kendi kendime, sessiz sessiz bazen nefesimi kesecek boyutta şiddetli ağlama krizlerinde buluyorum kendimi. hatta en kötüsü ve beni korkutan, kendimi bile isteye bu durumun içine sokuyorum. çünkü içimdeki zehrin dışarıya atılması için benim bildiğim tek yol bu. yazmayı bıraktığım ve buradan uzaklaştığımdan beri hayatımda o kadar çok şey değişti ki. buraya canım yana yana, çaresizce hatta intihar düşünceleriyle yazdığım bir şeyin üstesinden geldim ben. olayı bilen, buradan tanışıp konuştuğum birkaç kişinin kulağına ilişse gözleri dolu dolu saçlarımı okşamak isterler eminim. hayatta hâlâ birçok zorluk yaşıyorum belki daha şiddetli ama kendimle o kadar çok gururluyum ki. yaşama bedenini vermeye hazır o kızdan yaşamaya bahar tohumları eken bi kız yarattım ben. tek başıma. haykırarak, ezilerek, bedenime ruhuma zarar vererek belki ama tek başıma. yaşadıklarından utanmayan hatta korkusuzca anlatan, kolundaki izleri yargılarlar diye kapatırken artık açık açık gösteren bir kız yarattım ben. belki çok sancılı olsa da hikayemi zihnimde, karakterimde, bedenimde taşımaktan gurur duyuyorum ben. bu yüzden hayatıma ne kadar acılı senaryo yazılırsa yazılsın içimdeki o inanç şu an ki mevcudiyedimi korumaya yardım ediyor.

ben kendimi siyahlardan kurtardım.

Dudaklarının izi dudaklarımda.