λένε, πως δεν επιτρέπεται τούτη την μέρα να πλυθείς.

άνοιξα τον θερμοσίφωνα. ο ηλιακός μάς έχει χαλάσει χρόνια τώρα. τον άφησα δεκαοκτώ λεπτά ακριβώς. έβγαλα τα ρούχα ήδη από το δωμάτιο και έφτασα στη μπανιέρα ξυπόλητη.

το νερό στο σώμα κυλούσε καυτό κι εγώ τύψη δεν ένιωθα καμιά - μονάχα 'κεινο το μυρμήγιασμα.

στο στομάχι, στις πατούσες, στην καρδιά.

"θα γυρίσεις, έτσι;"

σήμερα, αντίκρισα την αλήθεια στο σαλόνι μας κι εκείνη μου έριξε μπουνιά ανάμεσα στα πόδια. και διπλώθηκα στα δύο σήμερα, και το μούσκεψα το πάτωμα. σήμερα, δεν έψαξα συρτάρι σου κανένα. μπάνιο έκανα. νυχτικά πια δεν υπάρχουν. κι εγώ σε θεούς δεν πιστεύω.

έξω είχε ήλιο.

μέσα μου ήταν η βροχή.

να γυρίσεις

κι εγώ άλλη μέρα τέτοια, κανένα υγρό στο κορμί μου

Πως καταφέρνεις πάντα να προδίδεις τον εαυτό σου. Τόσο που μαθαίνεις και στους άλλους να σε προδίδουν. Σαν τη θάλασσα που σε πνίγει μέσα της, πνίγεσαι σε αγκαλιές μέχρι να μην έχεις ανάσα. Μα οι θάλασσες είναι τόλμη και πάθος. Μα ίσως να μην τολμάς, να μην παθαίνεις. Όταν ξαστεριάζεις θες να ανεβαίνεις βουνά όπως στέκοντε και αυτά περήφανα και πνιγηρά να πέφτεις απο την κορυφή τους σαν κατολίσθηση. Μα τα βουνά είναι εγωισμός και θράσος. Μα ίσως να μην περηφανεύεσαι, να μην προσβάλεις. Η κόκκινη γραμμή που θέλω να σταθώ, η γραμμή του ορίου και της εκκίνησης. Η γραμμή ανάμεσα σε βουνά και θάλασσες. Η γραμμή της ηρεμίας και αυταρέσκειας που σα νεκρή είναι κενή στη μέση του ολοκληρομένου τίποτα.

Μην εξάπτεσαι γιατί η χαρά σου, η ατελείωτη χαρά είναι ένα γέλιο για εκείνους.

Μην μετανιώνεις που παθιάστηκες γιατί η φλόγα στα μάτια σου δεν παρατηρήθηκε καν.

Τότε που είπες τα προσωπικά σου στο αγαπημένο σου άτομο, για αυτό ήταν μια ιστορία που έχει ξεχάσει.

Και είμαστε ανθρωπάκια που ζούμε σε ένα κόσμο πλαστό.

Δεν σε βλέπω και αυτό για μένα είναι εξουθενωτικό. Σε σημείο να λαχταρώ τόσο να σε φανταστώ ολόκληρη και να κάθομαι ολόκληρα βράδια να προσπαθώ να φτιάξω τη μορφή σου στο μυαλό μου.

Όσο καλά και αν σε ξέρω όμως πάντα κάτι χάνω, μια λεπτομέρεια, ένα χαμόγελο. Όταν θα φτιάχνω την μέση σου θα σβήσει το χαμόγελο κι όταν φτιάχνω τα δάχτυλα σου, σβήνει το γόνατο σου.

Αυτό είναι το εξουθενωτικό.. να μην έχω εσένα ολόκληρη που είσαι αριστούργημα αλλά να περνάω τις ώρες να προσπαθώ να δημιουργήσω ένα αριστούργημα.

Μου έθεσαν μια ερώτηση εχθές:

Τι είναι έρωτας;

Και 'γω απάντησα δίχως δεύτερη σκέψη:

Οι πεταλούδες στο στομάχι. Μονάχα που είναι διαφορετικό από αυτό που φανταζόμαστε. Αυτές οι πεταλούδες όσο περνάει ο καιρός, αυτοκτονούνε μια-μια.

Και τότε σκέφτηκα πως μου έχει μείνει μια πεταλούδα μοναχά. Μια πεταλούδα που πάγωσα στο χρόνο, λιγάκι πριν πεθάνει. Μια πεταλούδα που πλέον δε πετά, γιατί τις κλέψαν τα φτερά. Μια πεταλούδα σε αυτό τον αγιάτρευτο χειμώνα.

Τότε σκέφτηκα πως μου έμεινε μια πεταλούδα μοναχά. Χωρίς φτερά και δίχως χρώμα. Μα αυτή η πεταλούδα μου αρκεί, για να σε σκέφτομαι ακόμα.

Πέρασαν χίλιες μέρες λύπης.

Χίλιες μέρες λείπεις.

Με ποια ξένα φτερά πετάς απόψε; Το χρώμα που βαστούν ήτανε κάποτε δικό μου. Δειλό μου όνειρο, τον ήλιο μην πλησιάσεις, θα καείς. Όπως κι εγώ, έτσι κι εσύ θα τυφλωθείς. Και σε ένα πέλαγος γεμάτο σκέψεις θα πνιγείς.

Ήλιε μου ξένε, κάτι ερωτήσεις σαν αυτές είναι που σε θυμίζουν. Και είναι το κάψιμο στη σάρκα μου ακόμα φρέσκο. Πληγή που δε θα κλείσει. Αγιάτρευτο φαρμάκι το αίμα απ'τις ελπίδες μου.

Τι είναι έρωτας; Μη με ρωτάς. Είναι χίλιες νύχτες λύπης που υποκλίνονται, μπροστά σε μια στιγμή χαράς.

σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:

σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο,

παρά μ’ ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,

που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου

που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια”.