geceperisi

Hele o sokakları.

Ağaçları.

Geceleri kaybolabildiğim caddeleri.

Ne kadar gözüm kapalı gezsem de köşeyi döner dönmez kendimi bulduğum mahallelerini.

Merkezinden camilerini.

Ben size oranın farklılığını anlatamam ama bir bilet hakkım olsa kaçarım oraya.

Birkaç saatliğine de olsa.

Havasını solumak için bile.

Göğsüm genişliyor orada, oranın havası başka. Doya doya soluyabiliyorum ben oksijeni.

Ağaçlarının gölgesine sığınıp kabuğunu okşayabiliyorum.

Her şey, her yer kucaklıyor beni. Nereye girsem ‘ooo abi hoşgeldin’ sesleriyle karşılanıyorum.

Ben gitsem de ayak izlerim silinmiyor, toprak alışık olduğu bedenimi kucaklıyor her seferinde.

Burası bana ait diyebiliyorum güvenle.

Herkes beni unutsa da bu şehrin bir ruhu var ve o beni unutmuyor, diyebiliyorum.