νομιζω οτι ο ερωτας, είναι απο τα λιγα μυστηρια που ο ανθρωπος δεν καταφερε ποτε να λυσει.
στη φυση, μια αστραποφορα, κοσμο-συνταρακτική εξαπελυση ορμονων θα ενοχλούσε ακομα και τους πιο υγιεις οργανισμους.
εκει που εγκειται ο ερωτας, ενα θεωρημα οσο απαραιτητο για την διαιώνιση και διαβιωση του ανθρωπου οσο και το οξυγόνο, ειναι σε πραγματα που ο ανθρωπινος νους φοβαται να προσεγγισει.
ο ερωτας σπανια κρυβεται αναμεσα σε πεταλα λουλουδιων και αισθητικα ομορφων σκαλωσεων στις οψεις σοκολατοειδων, μητε στη γουνα πολυχρωνων αρκουδιων και στα αιματοβαμμένα διαμαντια-κοτρωνες σε μονοπετρα.
για τους περισσότερους, ο ερωτας ειναι ενα ηθελημενα ανεξηγητο φαινομενο,
τοσο πνευματικο, που αναμφίβολα σε κανει να βλαστημας κάποια θεια,
αλλα και τοσο πραγματικο, που και να θελεις να βγαλεις τα υγρα του απ το σεντονι σου, δεν μπορεις.
καποιοι ερωτες ειναι ξαφνικοι, σαν χαστουκι με βρεγμενο γαντι απο βαρυ χερι βαλκανικης καταγωγης γιαγιας,
σε αποσυντονίζουν, σε μπερδεύουν, σε κρατανε ξυπνιο τα βραδια και κυριως σε κανουν να ξεχνας αυτον τον μαλακα που αντικριζεις στον καθρεφτη σου καθε μερα.
καποιοι αλλοι ειναι εκ φυσεως μεταμορφωτικοι, σαν κουκούλι μεταξωτού σκορου, που απο στιγμη σε στιγμη θα αρχισει να ραγιζει, για να τεντωσεις επιτελους με ελευθερια τα πουπουλενια σου φτερα.
καποιοι ερχονται ησυχα και ντροπαλά, μετα βιας ειναι αισθητη η παρουσια τους στην αρχη, αλλα μια μερα, εκει που δυσκολεύεσαι να κοιμηθεις, συμφιλιώνεσαι με το γεγονος οτι φταιει που λειπει η ανασα του για να σε νανουρισει.
σε καθε μορφη, υγρη, στερεη, αερια,
ο ερωτας εχει την μοναδικη ικανοτητα
να σε καθιστα παντελως και ολοκληρωτικά στο ελεος του χτυπου μιας καρδιας, η οποια δεν ειναι δικια σου-
αντε τωρα να πεις στην αορτή πού να στειλει αιμα.
σαν παρασιτικός κισσος,
εξαπλωνεται απο τις βαλβιδες της καρδιας,
μεχρι την ακρη των νυχιων,
οι παραλυτικες του τοξινες ειναι υπερβολικα δυνατες για να επιβληθει η ανθρωπινη πυγμη.
ως τελευταια λυση, παραλληλα επικληση στα θεια που στολίζονταν πριν με ενα σωρο ευαγγελια,
ο ανθρωπος προσπαθει να αφαιθει-
σε κατι υπαρξιακα ανωτερο απο εκεινον,
σε μια φαινομενική παντοδυναμη ελξη της φυσης,
που, θελεις δε θελεις, σε κανει παντα έρμαιο της.
όσοι επιβιώνουν το δυσχερες ταξιδι του,
συνηθως μιλανε για αυτον σαν να ανακαλουν μετατραυματικά στιγμιότυπα πολεμου,
τρίβοντας ασυναίσθητα ενα πόδι που (δεν) υπαρχει εκει.
η αληθεια ειναι πως οι ομοιότητες του πολεμου και του έρωτα ειναι ενα καθυσυχαστικο γεγονος που αναμασουλαμε σαν την τελευταια καραμελα βουτυρου της γης.
αλλωστε, για δυο λογους σκοτωνει ο ανθρωπος-
ειτε για να κατακτήσει,
ειτε γιατι κατακτηθηκε.













