Ik leef niet in de illusie dat dit is hoe ik het me had voorgesteld. Ik voel zelf ook wel hoe fragiel het allemaal is, hoe knokig, hard en koud. Hoeveel pijn het soms doet, vooral ’s nachts, dat knagende schuldgevoel dat zich heeft genesteld in het kuiltje bij mijn borstbeen. — Jante Wortel, Weerlicht

Het heeft iets sinisters, de crèmes die in haar zinken. Het zonlicht   dat er sproeten op batikt en de rimpels laat uitbreken. Hoe   ze luchtjes bewaart die ik liever vergat, zijn geur af en toe nog sluimert   tussen mijn spleten. Soms herinner ik me de eerste keer, de handen   op mijn blote rug, hoe de vingertoppen wel inductieplaten leken. Van elke porie   een mondje maakten, happend naar meer, tot het verweerde. Ik trok weg van het bed,   van alle beloftes, de uren vergeefs. Slechts gekleed in mijn huid wandelde ik   richting de tuin. Ik hoorde hem huilen naar mij. Het vel zette de zon al om   in vitaminen. Maakte met iedere stap de botten sterker, de tanden harder.      -  Ellen Deckwitz, Over de Huid

De haat en de angst. Ik dacht dat het zo hoorde. Ik hoopte dat het zo bleef. — Armando, De straat en het struikgewas

Het is een vreemde stad en de honden luisteren niet meer naar de mensen. Het onderwerp gaat met je op de loop: dat je je oor op een roos drukt wil nog niet zeggen dat hij je toespreekt. Dag dieren. Dag vrienden. Voor je het weet zit je huid vol met doornen. — Hannah van Binsbergen, Kokanje