BAL

Öyle güzel bakıyor ki, sanki siyah beyaz bir fotoğrafmışım da renklendirilmişim gibi.

bazı geceler,gerçekten üzücü.

Bilmiyorsun, hiç bilmedin de. Özledim, biraz da eksildim kendimden. Yüzünü her gördüğüm zaman hafif gülümsesem bile bir burukluk sarıyor dört bir yanımı.

Ailenizden başka kimse yanınızda kalmıyor. Ne kadar yanlış yapmış olursanız olun düşseniz kaldıracak olan yine onlar. Ne kadar uzaklaşırsanız uzaklaşın hep yanınızdalar. Olması en zor şeyleri bile ne yapar eder gönlünüz olsun diye yaparlar. Aile insanın en büyük mucizesidir.

Birini anlamaya çalışırken çok yorulduğumu anladım. Sorsam ne işe yarayacak ki, cevap alsam ne kadar dürüst olacak ki. Kimseyi anlamak istemiyorum, güvenmiyorum da artık. Sizi sizin gibiler anlasın.

Seni cidden çok özlüyorum ama alıştım buna.

Hayata devam etmek istememek de hayata devam etmek için kandırmak kadar onurlu ve güçlü.

Seni gerçekten her güzel şeyin içinden geçerken arıyorum.

O güzel şeyden sana getiresim geliyor seni bulamıyorum.

Ama seni hiç ağlarken görmemiş olmak ya da belki bunu hatırlamamak yetiyor biraz.

Keşke sen de olsaydın beni böyle görseydin.

Kaç yıl geçerse geçsin içimde senden yana okşanmaya hasret ama dokunulmaktan korkan bir yara var.

O kadar çok meşguldüm ki kendi saçma hayatımla başkalarının mutluluğuyla sana ancak rüyamda sarılabildim.

Yüzünü gülerken nasıl bir ses çıkarttığını en sevdiğin rengin ne olduğunu unutucam ama sana sarılmak nasıldı bu hep bende kalacak.