bir vedaydı...
Bir veda gününde yazmıştım tüm bunları...
Kendime küçücük bir kağıt parçasına...
Bundan 2 yıl önce hiçte tahmin etmediğim bir yere bir iş görüşmesine gittim. Bu görüşmeye giderken kesin olmaz diye düşünüyordum. Ama yine de gittim. Karşılaştığım ilk kişi - daha sonra 1,5 yıla yakın zaman birlikte çalıştık - bana o kadar sıcak ve içten davranmıştı ki burada olmalıyım dedim. Aradan sadece birkaç saat geçmişti ki işe başlamamı istediler. Ve o günden bu yana tam olarak 2 yıl 4 ay 11 gün geçti. Birlikte çok güldük, çok ağladık. Gün geldi sabahlara kadar çalıştık... Kavgalarımızda oldu... Ama biz bir aileydik. Bunu bu iş yerine veda ederken çok daha iyi anladım. İşimi son güne kadar severek yaptım. İşimden çok arkadaşlarımı özleyeceğim. Giderken döktüğüm her bir gözyaşı bunun içindi...
Gidişim canımı çok yaktı...
