I tak wszystko pierdolnie...

Bo życie to pasmo przekleństw, więc nie dziw się że tyle bluzgam.

Jest w życiu taki moment, kiedy sam nie wiesz czego do końca chcesz. Wszystkie poprzednie cele, marzenia, idee, poglądy, gdzieś zniknęły, a ty znów zostałeś sam. Każda z masek jest nie pełna, bo nie ma w niej tej cząstki Ciebie, tej która zniknęła, tej która dopełniała całość. Tak samo jest z prawdziwym tobą. Jesteś niepełny, czujesz się taki, nie potrafisz już spojrzeć na świat jak kiedyś, nie potrafisz powiedzieć czegoś co miało, by dla Ciebie większe znaczenie, miało jaka wartość. Mówiąc coś sam nie wiesz , czy naprawdę tak uważasz i tylko siadając przed kartką papieru możesz znów poczuć, że masz uczucia, że nadal jesteś sobą. Jednak nie dziś. Dziś nawet to nie działa, nie wiesz co chcesz napisać, nie wiesz czy to prawdziwe, szczere. Czujesz jak stajesz się wrakiem, pustką, przepaścią bez dna, w którą wpadłeś.

  Minął rok, zapytany czy coś się zmieniło, odrzekłeś bez chwili namysłu: "Nie", było to najpewniejsze "Nie" jakie kiedykolwiek powiedziałeś. Zabrzmiało tak jak odpowiedź na pytanie "Czy wszyscy umrzemy?". Ale ktoś zapyta: "Jak to? Przecież, wyglądasz inaczej, żyjesz inaczej, poznałeś nowych ludzi, jak możesz uważać, że nic się nie zmieniło?" Odpowiadasz : "Wyglądam inaczej, to fakt. To nowe blizny od życia. Żyje inaczej? Nie, tylko, przywykłem do nocnej bezsenności. Poznałem nowych ludzi, tak? Masz na myśl te trzy osoby, które najpewniej wykorzystają mnie i porzucą ? Dlaczego uważam, że nic się nie zmieniło? Wiesz, nadal żyje."

Fryderyk N.

Chyba nie nauczyłem się patrzeć, tak by widzieć

Ludzie, z perspektywy wszechświata to mała nic nie znacząca drobina, która zamieszkuje jeden z miliardów układów w jednej z nieskończenie wielkiej ilości galaktyk. Mały i nic nie zmieniający w kosmosie promyczek nazywamy słońcem, to niewielka gwiazda, która dała nam życie. Wraz z jej wschodem i zachodem mijają kolejne doby, ludzie, robią postępy. Wszytko na przestrzeni milionów dni i nocy. Naród ludzki, gatunek mało znaczący dla wszechświata, a jednak o wielkich ambicjach. Pragnący władać tym co znajduje się wokół, pragnący całego kosmosu, całego świata. Udający tak zaradny i postępy wytwór natury, a wystarczy obejrzeć wiadomości, by zobaczyć jak natura sam próbuje się go pozbyć. Zalewy, tornada, eksplozje wulkanów i pożary lasów. Wszystko to tłamsi nas na tej małej planecie zwanej ziemią. Przeludnienie, podziały rasowe, poglądowe i wyznaniowe sprawiają, że sami pomagamy siebie wyniszczyć i w rezultacie skończyć jako skamielina, wraz ze swoimi ambicjami.