birzindanhücresindenyankılar

İnsanların içerisinde büyük bir gürültünün ortasındayım, sessiz sedasız bir köşede kalabalığı seyrediyorum. Beynimde dönüp dolaşan o kendimle verdiğim savaş her türlü gürültüyü bastıracak güçte. İnsanın içi ne kadar gürültülüyse dışı o kadar suskun.

"Şunu fark ettim ben artık hiçbir kaosun, kavganın, tartışmanın ortasında duramıyorum. Eğer imkanım varsa öyle ortamlardan hemen uzaklaşıyorum. İnsanlara bir şeyleri kanıtlamak, kendimi kabul ettirmek gibi iddialarım yok. Ben sessizliği, uysallığı, kendi halindeliği savunuyorum."

“O kadar çok yorgunum ki, eskiden dimdik durup savaşacağım her şeye şimdi sadece “tamam” diyorum. Kim ne derse desin, ne olursa olsun tamam. Ve bu tek bir kelimenin ne kadar ağır olduğunu izah edemiyorum. Ben eski ben’i çok özlüyorum. Ama bu yolun artık dönüşü yok, biliyorum.”

Eskiden kendimi başka insanları düzeltmeye, iyileştirmeye adardım ne gereksiz bir çaba olduğunu şimdi görüyorum. Kimseyle uğraşacak, birini büyütecek gücüm kalmadı artık. Kendi hayatından çalıp başkasının önüne seriyorsun ve sonucunda gördüğün tek şey nankörlük.

Hesaplaşmak istediğim çok konu var ama muhatabım yok. Yani kimsenin nerde bıraktığını bile hatırlamadığı şeyleri daha dün gibi hatırlamak cezası bana kaldı. Kendi kendime hesaplaşıp bedelini yine ben ödüyorum. Umursamak belası doğuştan yüklü bana.

"Bir şeyler değişmiş. Yüzünde hiç tanımadığım bir şehir gibi, yabancı bir gülümseme var. Oysa ben senin bütün sokaklarını ezbere bilirim."

O hüzünlü geçtiğim sokaklara söz verdim. Bir gün, ordan gülerek geçeceğim diye.