Only I know my own secrets

Mijn leven staat op het moment in het kader van veel verandering en een groeiend bewustwording. Een liedje wat de laatste paar dagen veel in mijn hoofd zit (en er ook uit komt, ik houd nu eenmaal van zingen 😊) is een liedje uit een Disney film die ik vroeger veel keek. In disney films zitten vaak liedjes met symbolische ondertonen en zo ook in Pocahontas waar een liedje genaamd “Just around the Riverbend” in zit. Net als ik staat Pocahontas aan de vooravond van een grote verandering en vraagt ze zich af waarom we als mensen zo snel kiezen voor blijven waar we zijn of voor dingen die ons bekend zijn, (de kalme rivier) en dat we hierdoor soms de verassingen in het leven missen. En natuurlijk snap ik dat er goede redenen zijn om te gaan voor het meegaan met de rustige rivier omdat je zo beter kunnen voorspellen waar je heen gaat en dat we in ons leven al genoeg (soms ongeplande) stroomversnellingen tegenkomen.

Het liedje gaat over de menselijke nieuwsgierigheid die we hebben waarin we kiezen tussen het onbekende en het veilige pad en alle zaken die daarbij komen kijken. Dat het soms ook zeker goed is om te gaan voor dat pad wat misschien een uitkomst heeft die je nog niet kan overzien maar die wel zorgt voor een stap richting persoonlijke groei. Dat het meer dan oké is om dat eng en lastig te vinden, maar dat het wel je een kans geeft om eens uit een vaste structuur te komen waar je misschien al langer mee worstelt.

Die natuurlijke nieuwsgierigheid wil ik vaker verkennen om zo hopelijk uit mijn vaste structuren te komen. Zoals Einstein schreef:” Als je doet wat je altijd deed, dan weet je ook wat je kan verwachten.” Ik nodig jullie uit om af en toe te kiezen voor het minder duidelijke pad, maar voor nu om een keer te luisteren naar Pocahontas (en te lachen om een wat vreemde wasbeer)

They all say it, all the ones who made it

Once you find the one you claim it

But you’re gonna have to fight

When I think back, the things that threw us off track

We handle like a heart attack cause we didn’t see the light

Uh-uh-uh and I

We both know our own limitations

That’s why we’re strong

Now that we spend some time apart

We’re leading each-other out of the dark,

Cause we both know

from this moment, forget what we were scared of

Say you’re never giving up

Say you’ll always try to be my helping hand

Try to be the one who understands

When things don’t go as you planned

We’re still worth it all

Uh-uh-uh and I

What we’re scared of

What we’re scared of

And what dreams are made of

They could take us further than what anybody can see, yeah

We both know our own limitations

And That’s why we’re strong

Now that we spend some time apart

We’re leading each-other out of the dark,

We both know our own limitations

And That’s why we’re strong

Now when we sṗend some time apart

We’re leading each-other out of the dark,

Cause we both know

Op 1 april vorig jaar schreef ik een vrij persoonlijk stuk. Voelen alsof je geleefd wordt verdient niemand. In het begin verwelkomde ik die leegte, ik hoefde zelf niet na te denken en ik hoefde op die manier ook niet mijn emoties onder ogen te zien. Met het schrijven van die blogpost werd mij opeens een spiegel voorgehouden. Wat ik deed was niet goed, en daar moest verandering in komen. Zoals ik al schreef:"Die roes van spontane acties, neigt nu meer naar een leven zonder denken. En zo wil ik niet meer leven! Het niet nadenken bleek niet de oplossing voor mijn problemen te zijn. Juist door erover na te denken bewees ik dapper te kunnen zijn. Eindelijk koos ik voor de volwassen weg, deze keer zou ik mijn problemen zelf oplossen.

In het afgelopen half jaar is er veel verandert. Gelukkig vooral in positieve zin. Ik heb leren omgaan met jongens, en zelfs een hele leuke gevonden. Zonder eigenlijk echt veel moeite te doen. Gek dat de meeste dingen lijken te lukken op het moment dat je er de minste aandacht aan besteed.  Uiteindelijk heb ik geleerd dat een gebroken hart bijna altijd valt te lijmen met tijd. De perfecte relatie bestaat niet, maar er is altijd een reden waarom een stelletje uit elkaar gaat. In het begin kun je dat als verliezer misschien niet zien, maar uiteindelijk is het voor iedereen beter. Die roze bril die alles zo perfect liet zien, raakt op den duur beslagen. Na een periode van rustig nadenken realiseer je je dan ineens dat je ex niet voor niets je ex is geworden. Uiteindelijk bleek hij meer nare trekjes te hebben dan ik op dat moment zou durven toegeven. Nu een half jaar later, kan ik met gepaste trots zeggen: ik kan zonder hem. Sterker nog, ik ben blij dat ik hem even niet meer in mijn leven heb. En ik ben blij dat ik dat hier gewoon neer kan zetten, bewijzend dat ik het echt meen.