Rozlej mi miód na lodowate serce

Zapamiętam na długo, głośność wystrzału, trzęsące się dłonie i skupienie w celowaniu, które mi nie wychodziło.

Zostałam u Ciebie na noc, Shrek i wino no i oczywiście Twój kot.

Zapytałam co się stało, że się odezwałeś po dwóch latach. Na początku usłyszałam, że byłeś ciekawy,czy żyje bo dawno mnie nie widziałeś.

Dopiero później słyszę o Twoim śnie, o gromadce dzieci w ogródku i o mnie stojącej w kuchni. Trochę w to wątpię, ale robi mi się ciepło.

Myślimy o tym, jak zakończyła się nasza ostatnia relacja, tłumacząc Ci że myślałam że chciałeś tylko jednego, ulotnego romansu patrzysz na mnie z szokiem w oczach zapewniając że go nie chciałeś a teraz jesteś zdecydowanie dalej od tego.

Zobaczymy co z tego będzie.

Przed moim samotnym wyjazdem w góry.

Ma padać deszcz, mówisz coś o strzelnicy lub pomyślimy o czymś innym.

Zapewniając mnie, że deszcz nie będzie przeszkodą.

W mojej głowie w ciągu dnia trwają inne zmartwienia niż to, czy do mnie napiszesz jak dwa lata temu.

Jestem w innym miejscu i pasuje mi, niecodzienny brak kontaktu. Czy może to zaakceptowałam?

Bo kiedyś pięć lat temu, byłam ciągle w kontakcie ze swoim byłym chłopakiem i nie narzekałam na to.

Może to przyzwyczajenie? Dostosowanie się?

Czy może to samoobrona przed kolejnym zranieniem, żeby czegoś nie wymagać lub oczekiwać bo można się tylko zranić…

3 lata od pierwszego spotkania.

Rok przerwy.

2 lata od ostatniego spotkania minęłoby dokładnie we wrześniu tego roku.

Napisał do mnie.

Czy mam ochotę na spacer, jutro. Widzimy się po dwóch latach za 19,5h.

Ostatnią wiadomością do niego była: hej, poznałam kogoś i chcę się skupić na tej relacji. Trzymaj się.

Nie odpisał mi wtedy.

Jednak moja relacja nie wyszła i chyba jego też nie.

Bo widziałam go raz z dziewczyną w mojej pracy.

Napisał do mnie, myślał o mnie, a ja o nim. Śnił mi się ostatnio, czy ja jemu też?

Skąd mam wiedzieć, że ma dobre zamiary?

Każdy chce mnie dotknąć, ale nie dotykać. Każdy chce być, ale nie trwać. Każdy chce pocałować, ale nie całować.

Nie każdy, ale pozwoliłam sobie wyolbrzymić.

Do update jutro.

nie wiem kiedy się zobaczymy, czy się zobaczymy ale odpowiadasz Ty też.

I wychodzę z auta, nie odjeżdżasz czekasz a ja się odwracam i macham chociaż może wpisywałeś ulicę w nawigację.

mówiłeś, że jak kogoś poznasz to koniec ze spotkaniami i rozumiem to dobrze.

chociaż serce mi pęka za każdym razem gdy wracam po dniach spędzonych z Tobą.

Pełnych czułości, opieki i przytulania.

chociaż długo wytrzymałam, cztery miesiące.

see you again? hope so.

Czy wrócę? Czy wróci ta dziewczyna, ta zakochana, która zrobi wszystko dla miłości.

Ta, która chce się przytulać i lubi to, ta która piecze ulubione ciasto i gotuje Twój ulubiony obiad.

Ta, która mówi i słyszy ,,kocham Cię” jakby było przecinkiem pomiędzy słowami.

Bo piekarnik, jest zimny od paru lat.

Formy na ciasta leżą zakurzone.

A słowa, te przepiękne słowa miłości usłyszałam ostatnio cztery lata temu, 1461 dni temu.

1461 dni.

jestem wyczerpana, nie spałam od dwóch dni.

kłamał, kłamał prosto w oczy.

przykro mi się na to patrzy, nie chcę mówić Ci co czuję bo tu nie o mnie chodzi.

Zastanawiam się, czy ból rozchodzi się po moim ciele robiąc sobie przyjemne miejsce pod skórą.

Bolą mnie dłonie i barki, od trzymania siebie samej.

Bolą mnie nogi i stopy od przygniatającego ciężaru.

I nikt, nikt mnie nie uratuje.

Coraz ciężej jest mi złapać oddech i jestem coraz bliżej podłogi bo czuję, że nie mogę utrzymać tego ciężaru.

że ciężko mi być z kimś blisko, na codzień.

że odnajduje siebie jedynie w ciszy samotności.

że wybieram chłopców, o których uwagę walczę.

I może to, że moja matka była obecna ciałem ale nigdy duchem, nigdy dotykiem i słowami sprawia,

że nie oczekuję nic od nikogo.

że przytulanie sprawia mi dyskomfort.

że płacz jest słabością tylko dla nas samych.

że cisza jest dobrą komunikacją.

I może to, że moja matka tęskniła za moim ojcem a gdy on wracał kłócili się lub milczeli, sprawiło

że więź z kimś kto pojawia się i znika jest normalna.

że tęsknota jest uczuciem codziennym.

że kłótnia jest prośbą o miłość i uwagę.

że nieobecność jest najlepszą obecnością.

Przytulając mnie, chcesz rozpinać mi stanik.

Uśmiechając się do Ciebie, chcesz mnie całować.

Nocując u mnie, chcesz mnie dotykać.

Odwożąc mnie, chcesz coś w zamian.

Ubierając się, chcesz mnie rozebrać.

Mówiąc nie, chcesz usłyszeć tak.

Odmawiając Ci, udajesz że się zgadzam.

Rzygam tym.

W każdej, przyjacielskiej, związkowej, koleżeńskiej.

Nie chce, żebyś u mnie spał, dotykał mnie, rozbierał, całował w ten sposób, traktował.

Każdy chłopiec chce więcej niż dłoń, a jak daje palec to ucinają mi ramię.

Boję się, boję się bo nauka mówienia ,,nie” zajęła mi więcej niż rok a ono nie działa.

Muszę się usunąć, stopniowo wycofywać mając z tyłu głowy że może zrobić mi coś złego.

Każdy chłopiec.

Myślałam, że cztery dni w lesie będzie naszym rekordem najdłuższych dni razem.

Tydzień za granicą, w lutym, w Wenecji.

Jezu jak było pięknie, przepięknie.Lido, Murano, Burano, Torcello, Giudecca i Wenecja.

Nie wiem jak wspominać ten wyjazd, bo mam nasze ciała i ręce złączone podczas snu. Usta i oddechy związane wieczorami, a oddechy pożądania popijane winem.

Twoją głowę na mojej w kolejce do odprawy, a także ogromną dłoń czule mnie głaskającą. Przewija mi się też moment, w którym na Tobie leżę, na kanapie i zasypiam a Ty zasypiasz razem ze mną.

Tydzień razem w Wenecji.

A później? A później, twarde lądowanie. Zero kontaktu, no bo wiadomo to relacja trwająca prawie trzy lata i nigdy do siebie często nie dzwoniliśmy a codzienny kontakt tylko by wszystko utrudniał. Odległość i zaangażowanie robią swoje.

Nie pytałam kiedy ponownie się zobaczymy, ale zapewniłam że będę rok starsza.

Bo jesteśmy dosyć blisko, pytasz się czy pokazać mi sztuczkę i sztuczką jest przytulenie.Pracujemy razem od dwóch miesięcy, a znamy się od dwóch lat.

Wyznałeś mi swoje uczucia względem mnie, że podobam Ci się od tych dwóch lat i o nikim innym nie myślisz w ten sposób.

Jest to niezłe zobowiązanie, no nie?

Oczywiście czułam coś do Ciebie jak byłam w górach, ale minęliśmy się z prawdą i uczuciami. Ciężko mi brać Ciebie pod uwagę, bo jesteś wolną duszą nie obchodzi Cię to ile zarabiasz a ja chcę stabilizacji. Nie wyobrażam sobie, oszczędzać na wizytę do lekarza lub zrezygnować z pasji żeby zapłacić za czynsz. I jesteś wybuchowy po swoim tacie, nerwowy. Emocje w Tobie wybuchają jeśli Ci się coś nie spodoba.

I wtedy śni mi się chłopak, z którym próbowałam coś dwa razy na przestrzeni dwóch lat i złamaliśmy sobie trochę serca. Ale to on mówił, że powinnam poćwiczyć a jednak mi się śni…

może zobaczymy się w tym roku, może za sześć miesięcy.

najdłuższa nasza rozłąka to 18 miesięcy.

cztery dni, sami w małym domku w lesie. kominek, oliwki, czerwone wino i makaron z krewetkami.

odwieziesz mnie na pociąg? zaraz muszę jechać. tylko stań tak, żebym mogła spokojnie wysiąść.

dobrze, to będzie taki ,,kissandride”.

więc całuję Cię, wychodzę i zabieram torby.

mówisz mi miłej podróży, odpowiadam tym samym.

chodzi ci o pociąg, czy o resztę życia?

ale mocno całuję, naprawdę mocno Cię całuję.

bez żadnych leków i alkoholu, zasnęłam o 23 i raptem była już 16. Ponura pogoda nie pomagała na jakikolwiek ruch z łóżka, a moje usta zamiast myśleć o szklance wody myślały o papierosie.

spałam siedemnaście godzin.

jestem w nim od jakiegoś czasu, ale nie chciałam sobie tego przyznawać wiedząc z czym to się wiąże. mało jem, palę papierosy i nie wysypiam się pomimo dużej ilości snu.

w październiku przepracowałam 270 godzin, dodając do tego szkołę i zajęcia wyglądało to jak ucieczka przed samą sobą i może nią była?

za pięć dni się z Tobą zobaczę i będziemy ze sobą trzy noce. oh jak ja się tego nie mogę doczekać..

nie mogę się doczekać dotyku, wspólnego spania jak i wspólnej ciszy, wiesz co mam na myśli?

poświęcasz swoje cztery dni w miesiącu tylko na mnie i wiem, że ludzie poświęcają na siebie swoje życia, ale każdy kto mi towarzyszył przez jakiś moment mojego życia zrezygnował z tego.

wiedząc, że mam określony czas spinam się i nastawiam już na chłodniejsze noce po tych z tobą. I wiem, że nigdy nie będziemy czymś więcej biorąc pod uwagę zróżnicowane podejście do relacji, jednak miło mieć z tyłu głowy że jesteś w moim życiu od trzech zim z przerwami.

Głaszcze moje włosy i całuję moje czoło, bez jakichkolwiek intencji.

Od kilku dni wieczorami, łzy zalewają moje policzki z myślą, że tęsknię za czymś czego nigdy nie miałam lub ledwo pamiętam.

Tęsknię za tatą i mamą, którzy żyją teraz swoim życiem. Jednak tylko za tymi dobrymi chwilami. Coś w stylu ten moment odpoczynku wspólnego po całym dniu pracy, opieki gdy jest się chorym lub tego jak głaskała mnie po włosach gdy leżałam na jej kolanach.

Tęsknię za czułością, której nigdy nie miałam.

A na wspomnienie mamy, która 4lata temu powiedziała że mnie kocha rozpadam się na kawałki.

No gdzie są te wielkie ramiona?

Bo jestem już zmęczona tuląc samą siebie…

Minęły odkąd ostatni raz Cię widziałam, jakby to było lata temu.

Nie pamiętam już Twojego śmiechu, chociaż pamiętam jeszcze gdy mnie wołałeś.

Nie tęsknię za Tobą, naprawdę dobrze mi spędzać czas samej, mam wokół siebie dobrych ludzi.

Mam nadzieję, że chłopaki również Cię otaczają dobrą energią.

Usłyszałam plotkę, że wróciłeś do narkotyków jednak mogłabym sobie rękę uciąć, że nie rzuciłbyś 6 lat czystości tak o sobie.

Wiem, że sobie radzisz i że masz się dobrze po prostu to czuję. I trzymam za Ciebie kciuki z daleka.

U mnie trochę ciężej, bo z pracą średnio i z mieszkaniem fajnie nie było jednak będzie dobrze