Thoughts

Κάποτε μου είπες πως ειμαι σαν το ουράνιο τόξο..

Δεν θυμόμουν πως αυτό προϋποθέτει καταιγίδες, και τον ήλιο αντίθετα

Ξέρεις τι είναι να κοιμάσαι με κενό; Ένα αφόρητο, μικρό , κενό μέσα σου , που δεν ξέρεις πως να το εξηγήσεις, ένα κενό, εκει κάπου στο στήθος..

Να ξυπνάς με το ίδιο αυτό μικρό κενό..

Και εκεί λιγο πριν ανοίξεις τα μάτια σου να βλέπεις τα δικά του , και να ψιθυρίζεις "μου ελειψες"

Αλλά εσυ ήρθες με τον πιο βίαιο τρόπο..

ήρθες στα λόγια κάποιων..

ήρθες μέσα στο ρακόμελο..

ήρθες μέσα στο τσιγάρο που έκαιγε για σένα ..

Ήρθες παλι και αυτό το βραδυ..

Απόψε δεν μίλησα πολυ για εσένα..

Απόψε προσπάθησα, προσπάθησα πραγματικά..

Ήσουν όμως εκει..

Απόψε ήσουν και πάλι εκει.

Απόψε προσπάθησα να σε πνίξω.

Ήσουν όμως παλι εκει, σε κάθε κύτταρο μού

Ήσουν σε κάθε σκέψη, σε κάθε άκουσμα

Ήσουν πάλι εκει , παλι στο "παντού "

《Είσαι εδώ στον καπνό που με ζαλίζει, εισαι εδώ στο τραγούδι αυτο που σε θυμίζει》

Γιατί πάντα είσαι εδώ.

Τι και αν όλα είσαι εσύ;

Τι Και αν όλα μου θυμίζουν εσένα;

Τι και αν σε βλέπω παντού;

Τι και αν όλος ο κόσμος οδηγεί σε εσένα;

Έχει νόημά;

Αφού δεν είσαι εδώ

Ποτέ δεν ήσουν

Πότε δεν θα είσαι

Και μόλις κατάλαβα πως το καλύτερο ξημέρωμα που είχα ποτέ..

Δεν ήταν σε κάποια θάλασσα, κοντά στο κύμα που σκάει.. Δεν ήταν σε κάποιο βουνό, παρεα με ολόκληρο τον ουρανό .. Δεν ήταν πάνω σε κάποιο πλοίο, που βλέπεις καλύτερα τον κόσμο.. Δεν ήταν σε κάποιο δάσος παρεα με την φύση.. Δεν ήταν σε κανένα μέρος με ιδιαίτερη θέα που σε κάνει να νιώθεις την ομορφιά της ζωής...

Όχι...

Ήταν εκεί, στο μπαλκόνι,εκει ανάμεσα στις πολυκατοικίες της γειτονιάς..

Ήταν εκεί μαζί σου...παρεα με τις ταράτσες των αλλων σπιτιών, χωρίς καμία ιδιαίτερη θέα ,παρεα με τα χρώματα του ουρανού να χορεύουν και να δημιουργούν δικούς τους κόσμους, και εσένα να τους δίνεις εξήγηση..

Ήταν εκεί μαζί σου..ναι αυτό ήταν το πιο όμορφο ξημέρωμα, με την πιο όμορφη θέα..

Και η μουσική ηχεί σαν παράδεισος, και το γέλιο σου κάνει την καλύτερη συντροφιά σε αυτό το σκηνικό απο παραμύθι..

Και φοβάμαι, φοβάμαι την στιγμή που ολο αυτό θα χαθεί..

Και φοβάμαι, φοβάμαι οταν η επαφή πια δεν θα υπάρχει

Και φοβάμαι οταν θα σταματήσεις να μου μιλάς

Και φοβάμαι οταν δεν θα σε βλεπω

Και φοβάμαι, φοβάμαι μην χάσω ολα αυτά τα οποία δεν έχω..

Γιατί απλά φοβάμαι

Ακούω την φωνή σου, είναι όμορφα να ακούσω τη φωνή σου

Χάνομαι στα ματια σου, χάνομαι στη φωνή σου, χάνομαι στον κόσμο σου

Ειναι όμορφα να χάνομαι στο "ειναι" σου.

Δεν κατάλαβες, δεν θα καταλάβεις

Δεν ξερω αν αξίζει να προσπαθήσω να σου δείξω τι έχω μεσα μού για σενα. Δεν θα το δεις και είναι κρίμα.

Ετσι Καταπίνω ολα οσα νιώθω και θα αρκεστώ σε αυτο το όμορφο χάσιμο.

Για όσο ακομα μπορέσω, για όσο ακομα αντέξω να χάνομαι, και να αρκούμαι με αυτο το λίγο που το βαφτίζω πολυ.

(Δεν άκουγα χάθηκα στα μάτια σου..)

γιατι ποτέ δεν βρήκα ολόκληρο το θάρρος να σου πω για ολα αυτα που νιώθω..

Σου ειπα μονάχα για τα μισα, για κάτι λίγα που αιωρούνται, για να μην καταλάβεις..

Να μην καταλάβεις γιατιι θα τρομάξεις

Θα τρομάξεις με όλα όσα ζουν μέσα μου για σένα, και που προσπαθώ να τα πω σε μερικές γραμμές αλλα δεν μπορώ..

Και αν ποτε μπορέσω ,παλι δεν θα βρω ολόκληρο το θάρρος και δεν θα πω τίποτα γιατι θα τρομάξεις ,θα φυγεις,

Και αν φύγεις εγω θα πεθάνω.

Θα κατσω λοιπόν εδω με οτι εχω απο εσένα ,με όποια επαφή μου χαρίζεις ,θα κάτσω με αυτο το μισό γιατί μόνο αυτό έχω, θα κάτσω με την δειλία μου και θα αφήσω την γενναιότητα για άλλους

Πώς να βρώ τίτλο, πώς να βρώ λέξεις , πώς να βρώ κάτι να μπορέσω να μιλήσω για τα μάτια σου και να μην είναι λίγο ..

Δεν θα μπορέσω ποτέ, το ξέρω..Δεν θα καταφέρω να μιλήσω, ούτε να γράψω ,ούτε τίτλο να βρω που να τα αντιπροσωπεύει ολόκληρο αυτον τον κόσμο για το μικρό αυτό μου ποίημα..

Δεν θα τσαλακωσω και άλλα χαρτιά..

Δεν θα γράψω για τα μάτια σου..

Μόνο θα σε ρωτήσω..

Εχεις νιώσει έστω και λίγο αυτόν τον ηλεκτρισμό, όταν τα βλέμματα μας συναντιούνται, όταν όλος ο κόσμος χάνεται και υπάρχουν μόνο τα μάτια σου και τα δικά μου..

Δεν μπορεί να μην τον έχεις νιώσει έτσι δεν είναι ;