sananeaq

O gece ilk defa babamın yerinde olmak istedim. Ben odamda canım çıkana dek sessizce ağlarken onun gibi güzel uyumak istedim. 

Babam bi kere anlasaydı beni okşasaydı saçımı sıkıca sarılsaydı; yemin ederim hiçbirinize ihtiyacım kalmazdı...

Satırların tükendiği yerdeyim şimdi, kelimelerin yetmediği, insanların artık insan olmaktan çıktığı bir dönemdeyim şimdi. Kalbime yenildiğim, yenildiğim yerden on dokuz kere vurulduğum yer burası, size tanıdık gelmez ama ben ezbere bilirim, siz eski kokusu alırken, yadırgadığınız sokaklarda kan kusmak ile meşgul biriydim ben. Kelimelerle anlatılacak şeyler değildi, anlatsam herkes anlardı zaten. Atlatılabilir sandığınız, beni çepeçevre saran bu duygulara esir düşmüş biriydim ben. Yağmurun altında diz çöküp ağladığım gecelerde yanımda olmadığınız gibi, kendimi duvardan duvara çarptığım gecelerde ellerimi bırakıp gittiğiniz gibi, aklımı yitirmek üzereyken kalbimi de benden alıp gittiğiniz gibi, düştüğümde bir tekme de sizin atmanız gibi, döneceğim sırtımı size, aklınıza gelirsem yaptıklarınızı hatırlayıp pişman olacağınız biri olacağım sizin için ben. Tutunacak bir dal aradığınızda, herkesle gülünebileceğini fakat herkesin size bir liman olamayacağını anladığınızda geceler boyu harap edeceksiniz kendinizi. Uyku uyuyamayacak, lokmalar geçmeyecek boğazınızdan. Hah, işte o an varya o anda hayatınızda ben olmayacağım. Başka hayatlarda, bir başkalarına liman olacağım. Her şeyi unutun, beni de unutun, ama bunu sakın unutmayın.