Mustafa ARSLAN

Ruhunda bazen tarif edilemez bir ürperti dolaşıyordu.

“Gerçeği anladığında dehşetle geri çekildi.”

“Belki de düşünmek bile acı veriyordu ona.”

“Sıradan bir insanın hayatında inandığı yalanları elinden alırsanız, onun mutluluğunu da elinden almış olursunuz.”

“Ben, hikâyelerin bir sonu olması gerektiğine inananlardanım.”

“Göğe çıkıp yıldızların ışıltısına ulaşmak yerine, şimdi üzerinde uyuduğumuz toprağın içine girmeyi hayal etmemiz doğru muydu?”

"İnsanlardan kurtulmanın tek yolunun yaralarını onlardan gizlemek olduğunu biliyordu."

Mesele aşksa insan her şeyden vazgeçebiliyor değil mi?

“Bir zamanlar inandığım her şey, bir bir döküldü avuçlarımdan. Geriye kalan, sadece…”

... içindeki boşluk ve çaresizlik hissi her geçen gün büyüyordu.

''Sevdiğiniz birinin bir yabancıya dönüşmesi çok yalnız bir duygu.''

"Artık yoktu, varoluştan kurtulmuştu, farkında bile olmadan hiçliğe doğru ilerliyordu. Başından beri korktuğu gibi."

Mutluydum. Geceyi çok sevmiştim; öyle ki bu sevgi neredeyse acı veriyordu. Gece olunca her şey mümkün gibi geliyordu bana. Hiç uykum yoktu.

“Beni kırabileceklerini sandılar. Oysa sadece sertleştirdiler.”

“Yakınlık arttıkça yabancılık büyüyordu; aynı cümleleri kuranlar, aynı şeyi hissetmiyordu.”

“Ben senin hayatında bir an bile etmezken, sen benim bütün hayatımdın. İnsan bunu fark ettiğinde, artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz.”