Münzevi Filozof

Şeytanla vals, tanrıyla tango

Şiir yazma yetilerimi kaybettim. Beşeri bir aşktan ziyade, beni doyuran doğa ve sanat olmaya başladı. (Bu cümlede doğayı sanattan ayırmalı mı diye pek düşündüm doğrusu. Doğayı sanat saymak, tanrıyı kabul etmek ve onu da bu eşsiz şeyin sanatçısı saymak olur. Lakin doğa o kadar eşsiz ki, belki de tanrı olabilecek kadar..) Hayran olmamak elde değil. Karşısında soyunduğum rüzgarın huzur verici hışırtı sesleriyle yapraklara dans ettirmesi, dalları titretmesi, gecenin sesi olup boş sokakları kendi ezgisiyle doldurması, üşütürken titretmesi.. Rönesanstan kalan hatta daha eskisinden karmaşık bir tablodaki renk cümbüşü, sadeliği, pastelliği. O sarı katmanın altında yatan eşsiz hikayesi.. Taşın tül gibi inceldiği Duvaklı Meryem'in duvağı.. Barok sanatın en güzel hali katedralleri.. Bugün belki de beni yaşama sıkı sıkıya bağlayan şey, bu eserleri çıplak gözle görebileceğime olan inancım. Kiralık diyarlardaki dilleri keşfedip, müziklerini hissetmek için yaşadığımı bir kez daha fark ettiğim bir gündeyim.

Doğaya, müziğe ve sanat eserlerine karşı adını koyamadığım hislerim var. Başka hiçbir şeyden alamadığım zevki bunlardan öylesine alıyorum ki, üretemeyecek kadar mest oluyor, kendimden geçiyorum. Kalbimin hızlanması, nefesimin sıklaşması, ruhumun bedenimden ayrılırcasına kendimden geçişlerim... Yel okşarken çıplak tenimi, kapattığım gözlerimle yaprakları o yelde birbirine vuran at kestanesinin huzur veren sesi... Bunlar beni o denli kendimden geçiriyor ki, kalemi elime aldığım şu saatlerde dökülmüyor sayfama. Akmıyor mürekkebim, çalışmıyor zihnim. Şu koca ve amansız hayatın karmaşında, onlarca keder ve sıkıntının arasında beni var olduğumu hissettiğim gerçek benliğime kavuşturuyor.

Sana hiç çiçek veremedim ama bugün senin adındaki bir çocuğa balondan çiçek hediye ettim.

Evvela fairuzdan iyisi yok, bana hayatımın sikildiğini anlatmakta

Hiçbir şey demek istemiyorum çünkü konuşursam susmak bilmeyeceğim. Bu çektiğim acı beni kanser edecek. Kendime ben bile acıyorum, ümit göremiyorum.

Sarhoşken de mutluyum ben normaldede ama ağlayamıyor oluşum üzgün olduğum anlamına gelmez. Sadece konuşup kendimi ifade edemiyorum. Bir savaşa da girsem en büyük silahım kalemim. Fairuz nasıl şarkılarıyla ayaktaysa ben de kalemimle ayaktayım. Defterlere yazdıklarım, çizdiklerim hiçbir zaman burada olmayacak. Kalemim bana isyan ediyor ama benim en büyük kurşunlarım kalemim. Leninizm, marxizm. Dünyadaki ağlayan son çocuğun yüzü gülene kadar, hırsızlık yapan son baba hırsızlığı bırakana kadar, anneler şerefini satmayı, intihar etmeyi bıraktığı zaman ben mutlu olacağım. Belki senin yüzünü göremeyecek, seni hiçbir zaman öpemeyeceğim. Ama kavgamdan vazgeçmeyeceğim. Ben acı çekeceğim yeter ki insanlık acı çekmesin diye. Kelepçeler bileklerimi terletecek, işkenceler bana ölümü diletecek. Ama anne babalar intihar etmeyecek, çocuklar açlıktan ağlamayacak, çöp karıştırmayacak, dilenmeyecek. İşte ben o gün özgür olacağım. İşte ben o gün kutlamak için içeceğim, mutluluğumdan. Belki sesini bir daha duymadan öleceğim ama mutlu öleceğim. Koca bir halkın yüzünün gülmesi senin bir yalancı gülüşün etmeyecek lakin ben o gün kendimi özgür sanarak öleceğim. Tanrı beni cezalandırdığı için yaşıyorum laviniam, tanrı beni cezalandırdığı için. Bir fairuz haykırışında, bir yetim, öksüz göz yaşında, bir damla su uğrunda, elimde son kalana, onu kaybederken seni arıyorum. Seni arıyorum..

Sarhoş dürüstlüğüm ayık benliğimde olsa bu hayatta sadece mutlu olurdum

Artık alkollüyken de susturamıyorum bu kafayı

Keşke şu an ölsem de, hissettiğim son şey beni üşütmesine rağmen tekrar tekrar ciğerlerime doldurduğum şu yağmurun kokusu olsa

İşte tam şu an ölsem en çok üzüldüğüm üşüyorum diye içesine koklayamadığım yağmur olacak.

Baharlar gelecek dedin, kılıçdaroğlu gitti. kılıçdaroğlu bile geri geldi, baharlar gelmedi..