hâtır hutûr havâtır

"Kendi gözümde büyük; Allah Teala'nın katında küçük olmaktan Allah Teala'ya sığınırım"

"Param parça edilsen, ateşlerde yakılsan bile, sakın hiçbir şeyi Allah’a şirk koşma! Hiçbir farz namazını da kasten terk etme! Kim namazı bile bile terk ederse, o kişi Allah Teâlâ’nın himâyesinden ve hıfz u emanından uzak kalır."

"Allah bir topluluk için kötülük murat ettiğinde, onları (boş) tartışmalara mahkum eder ve onları (faydalı) amelden alıkoyar."

Ebu Saîd el-Hudrî’nin aktarımına göre, Allah’ın Resûlü şöyle buyurdu:

“Sizler karış karış, arşın arşın sizden öncekilerin yolunu izleyeceksiniz/onların inançları ve yaşayışlarını ölçü edineceksiniz. İnsanın giremeyeceği küçük bir keler deliğine girecek olsalar siz de onları takib edeceksiniz.”

(Hz. Peygamberin gelecekle ilgili bu ürpertici açıklaması üzerine biz sahâbîler) sorduk: Ya resûlellah! (İzlerini takib edeceğimiz bu topluluklar) Yahûdiler ve Hıristiyanlar mı olacak?

Şöyle buyurdu: “Ya başka kimler olacaktı?” (Buhari, Enbiya 50; Müslim, İlm 6)

Diğer bir rivayete göre ise Allah Resülü şöyle buyurmuştur:

“Ümmetim kendisinden önceki ümmet topluluklarının bir kısmını karış karış, arşın arşın izlemedikçe Kıyamet kopmayacaktır.” Sahâbîler tarafından soruldu: Arkaları sıra gidilecek olan bu topluluklar Farslılar ve Rumlar (İranlılar ve Doğu Bizanslılar) mı olacak Yâ Resûlellah!

“İnsanları onlar temsil etmiyorlar mı? (Elbet onlar olacaklar.)” (Feyzül-Kadîr 6/261 Hn. 7224)

Hazreti Peygamber (Sallallahu Aleyhi ve Sellem), bize iki hadis irad buyurmuştu. Ben bunlardan birini gördüm, diğerini de bekliyorum. Buyurmuştu ki: Emanet (din, adalet duyguları) insanların kalplerinin derinliklerine (yaratılışlarında, fıtri meyiller olarak) konmuştur. Sonradan Kur'an-ı Kerim indi, (İnsanlar kalplerine konmuş olan bu fitri temayüllerin) Kur'an ve hadiste te'yidini buldular. Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) bize bu emanetin kalplerden kalkmasından da bahsetti ve buyurdu ki: "Kişi uykuda imiş gibi farkında olmadan kalbinden emanet alınır. Geride, benek izi gibi bir iz kalır. Sonra ikinci sefer, yine uykuda imişcesine, kişi farkında olmadan kalbindeki emanet duygusundan bir miktar daha alınır. Bunun da, kalpte bir kabarcık izi gibi bir izi kalır, yani şöyle ki, ayağın üzerinden bir kor parçasını yuvarlayacak olsan değdiği yerleri kabarmış görürsün. Ne var ki, içinde işe yarar bir şey yoktur. Sonra Hazreti Peygamber (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) bir çakıl tanesi aldı, onu ayağnıın üzerinde yuvarladı. (Ve sözüne davam etti:) "(Emanet bu şekilde peyder pey azalmaya devam eder, o hale gelinir ki artık) alış verişe giden insanlarda (itimad, güven, doğruluk ve) emanet tamamen kaybolur. Hatta dürüstler 'Falanca kabilede dürüst insanlar varmış' diye parmakla gösterirler. Bazan da, kalbinde zerre miktar iman olmayan bir kimsenin "ne civanmerd, ne kibar, ne akıllı kişi" diye övüldüğü olur." (Huzeyfe devam etti:) "Ben öyle günler gördüm ki, hanginizle alış veriş yaptığıma aldırmazdım. Muhatabım Müslüman idiyse, bana karşı hile yapmasına dindarlığı mani olurdu. Muhatabım Yahudi veya Hıristiyan idiyse, onu da, amiri(nden validen gelen korku ve disiplin) bana hile yapmaktan alıkoyardı. Fakat bugün sizden sadece falanca falanca ile (gönül huzuruyla) alış veriş yapabilirim."

İnsanlar arasındaki sıkıcı ilişkiyi ortadan kaldırabilmek için birini dinlemek durumunda kaldığımız zaman kendimizi öne çıkarma hevesine kapılmamak, konuşma durumunda isek kendimizi öne sürmeksizin konuşmak zorundayız.../

"Üç kişi, üç durumda tanınır: Halim bilinen kişi öfke anında, cesur bilinen kişi düşmanla karşılaştığında, dost bilinen ise musibet anında."

“Kimin öfkesi tahrik edilip de öfkelenmezse, o eşektir. Kim de gönlü alınmaya çalışıldığı halde razı olmaz ise şeytandır.”

"İnsanlar gitti, 'nesnas'lar kaldı."

Nesnas nedir? denilince dedi ki:

"İnsanlara benzeyen ama insan olmayanlar."

"Müşriklerden Müslümanları yakıp kavuran (onlara çok zarar veren) bir adam vardı. (Savaş esnasında) Rasulullah ﷺ :

'At ey Sa'd! Anam babam sana feda olsun!' buyurdu.

Ben de ucunda demir bulunmayan bir ok çıkardım ve onunla adamı böğründen/yanından vurdum. Adam yere düştü ve avret yeri açıldı. Bunun üzerine Rasulullah ﷺ;

azı dişlerini görünceye kadar güldü."

Ebû Zer (radıyallahu anh) şöyle anlatıyor: Dedim ki: "Ey Allah'ın Resûlü!Bana öğüt ver."

Allah Resûlü sallâllahu aleyhi ve sellem, şöyle buyurdu: "Sana, yüce Allah'tan sakınmanı (takvayı) tavsiye ederim. Çünkü o her şeyin başıdır."

"Kur'an okumaya ve Allah'ı zikretmeye devam et. Çünkü bu senin için gökte bir anılış, yerde ise bir nurdur."

"Hayırlı sözler dışında uzun süre susmayı alışkanlık edin. Çünkü bu şeytanı senden uzaklaştırır ve din işinde sana yardımcı olur."

"Çok gülmekten sakın! Çünkü o kalbi öldürür ve yüzün nurunu giderir."

"Cihadı terk etme! Çünkü o benim ümmetimin ruhbanlığıdır."

"Fakirleri sev ve onlarla otur."

"Senden aşağıda olana bak, senden üstün olana bakma! Böyle yapman, Allah'ın sana verdiği nimeti küçümsememen için daha uygundur."

"Akrabalarınla ilişkini sürdür, onlar seninle alakayı kesse bile!"

"Acı da olsa doğruyu söyle!"

"Allah yolunda hiçbir kınayıcının kınamasından korkma!"

"Nefsinde bildiğin kusurlar, seni insanlara karşı kusur bulmaktan alıkoysun."

"Kişiye şu üç özelliğin bulunması ayıp/kusur olarak ona yeter: İnsanlarda görüp de kendinde bilmediği kusurları tanıması, kendisi o haldeyken başkalarından utanması ve yanındakine eziyet etmesi."

"Ey Ebu Zer! Tedbir gibi akıl, kendini haramdan tutmak gibi takva, güzel ahlak gibi asalet yoktur."

NEDEN? Çünkü ABD kurulduğu sırada kapitalizm dünyayı çoktan parsellemişti. Müstemleke diyoruz değil mi? Yani istimlâk edilmiş sahalar... ABD devlet olarak ortaya çıktığında dünya zaten istimlâk edilmişti. Onun için ABD istimlâk edilmiş olan bu dünyada kâr edebilmek için müstemlekecilerin aleyhine çalıştı. Müstemlekecilerin aleyhine o müstemlekelerde yaşayan insanların siyasî etkinlik sağlamaları için güç verdi onlara; dolar olarak da, silâh olarak da... Bu sadece Müslümanlara değil; nerede müstemlekecilikten zarar görmüş ve müstemlekeciliğin yerine bir siyasî otorite teşkil etmek isteyen unsur varsa yanında Amerika'yı buldu. Fransız-İngiliz kuvvetleri Süveyş Kanalı'nı bombalarken Müslüman Kardeşler'in arkasındaki ABD'ydi. Bunu anlamak lâzım... Bizim ülkemizde ilahiyât fakültelerinin açılması, imâm-hatiplerin açılmasında etkin rol oynayan ülke ABD'dir. Ha, bu İkinci Dünya Savaşı'nın sonucuydu. Bu bakımdan ne kadar haklı olduğunu dünyaya kabul ettirdi. Amerika müesses dinî kurumlara bağlı, hangi dinden olursa olsun, insanların kullanılabileceğini bildiği için kurumsal dindarlığı (churchgoers) bütün dünyada etkin kıldı. Onun da faydasını gördü. Onlar da Amerika'yı etkin kıldılar. Dolayısıyla bunlar sürpriz falan filan değil; bunlar bariz şeyler. Ama siz bunları görmek istemiyorsanız zaten asil değilsiniz. Siz mutlaka bir vekâletle yapıyorsunuz bu işleri. Yani vekâleten; asaleten değil... Asaleten Müslüman olmak demek, bütün yetkinin kendinde olduğunu kabul etmek demektir. Eğer "Yetki Amerika'da, ben de bundan istifâde ediyorum." diyorsanız, o zaman asil değilsiniz, birinin adına hareket ediyorsunuz demektir. Soğuk Savaş sırasında Amerika'nın istediğinden fazlasını verdi Müslümanlar. Çünkü orada "Allahsız, kitapsız" Sovyetler Birliği vardı, öbür tarafta da parasının üzerine "In God We Trust" yazan bir Amerika vardı.

[İsmet Özel]