Marcel René Bamberg

 Tijdens mijn bestuursjaren bij NJR in 2012 was ik voor het eerst actief als training en gespreksleider. Inmiddels werk ik wekelijks voor overheden, het bedrijfsleven of politieke organisaties. Door mijn veelzijdigheid en humor zorg ik dat iedereen een boeiende dag heeft.

Belangrijkste opdrechtgevers

Amnesty International

CNV

De Balie

Defence for Children

Deloitte

Europees Parlement

Europese Commissie

FNV

Gemeente Amsterdam

HappyChaos

Interstedelijk Studenten Overleg (ISO)

IZI Solutions

Juridische Studievereniging Utrecht (JSVU)

Landelijke Studenten Vakbond (LSVb)

Ministerie van Buitenlandse Zaken (BuZa)

Ministerie van Volksgezondheid (VWS)

MKB Nederland

Museum van Loon

Nieuwspoort

Nationale Jeugdraad (NJR)

ProDemos

Save the Children

Stichting f6

Sociaal-Economische Raad (SER)

Universiteit Utrecht (UU)

Universiteit van Amsterdam (UvA)

Vereniging Bedrijfskring Almere

VNO/NCW

Vrije Universiteit (VU)

XONAR Jeugd- en Opvoedhulp

Belangrijkste evenementen

Dag van de Rechten van het Kind in Stadion MVV (2013)

European Dreams in Winkel van Sinkel (2013)

Impact Day met Martin van Rijn bij NJR (2016)

Interview n.a.v. Vrijheidslezing Amnesty International met Ade Darmawan (2014)

Jong Lokaal Bokaal (2013)

Jongerendebat gemeente Amsterdam over Europesa in Pakhuis de Zwijger (2015)

Jongerenkieswijzer in Madurodam (2012)

Nacht van de VN in Pakhuis de Zwijger (2013)

Nachtinterviews ‘Living Library’ tijdens Museumnacht Amsterdam in Museum van Loon (2014)

Openingssymposium O2 Labgebouw VUmc, UvA & VU (2016)

Opleidingstrainingen nieuwe procesbegeleiders Nationaal Jeugddebat (2014, 2015, 2016)

Politiek Café over arbeidsmarkt bij ProDemos (2014)

Politiek Café over nieuw belastingstelsel bij ProDemos (2014)

Politiek Café over Rusland en Oekraïne-conflict bij ProDemos (2015)

Politiek Café over vrijheid van meningsuiting met Diederik Samsom en Yoeri Albrecht bij ProDemos (2015)

ROC Werkt!-festival (2013)

SER-conferentie Baanbrekend (2013)

Verkiezingsdebat f6 met jongeren voor Europese Verkiezingen bij ProDemos (2014)

Verkiezingsdebat met jongeren voor Provinciale Staten bij ProDemos (2015)

Verkiezingsdebat met lijsttrekkers voor Provinciale Staten in Flevoland (2015)

Verkiezingsdebat over verkiezingen Verenigd Koninkrijk bij ProDemos (2015)

Voorronde verkiezing VN Jongerenvertegenwoordigers (2016)

Telefoon

+31(0)636199167

Mail

[email protected]

Adres

Keizerstraat 33bis 3512EA Utrecht

Brought up bilingually, English is a second mother tongue to me. As a board member of the Dutch National Youth Council (NJR) in 2012, it was an honour to be given the mic to host conferences we organised. Ever since, I have been working for events by governments, businesses and political organisations. It is my versatility and humor that result in an attractive and enthralling day for everyone.

Contact

Contact me by phone (+31636199167) or e-mail ([email protected]).

Partners

Amnesty International

CNV (Dutch Christian Labour Union)

Confederation of Netherlands Industry and Employers (VNO/NCW)

De Balie (debate platform Amsterdam)

Defence for Children

Deloitte

Dutch National Youth Council (NJR)

European Parliament

European Commission

F6 Foundation (Youth Organisation)

FNV (Federation Dutch Labour Union)

HappyChaos

ISO (National Student Organisation)

IZI Solutions

JSVU (Utrecht Law Society)

Landelijke Studenten Vakbond (LSVb)

Ministry of Foreign Affairs (BuZa)

Ministry of Health, Welfare and Sport (VWS)

MKB Nederland (Organisation for SMEs)

Municipality of Amsterdam

Municipality of Utrecht

Museum van Loon

Nieuwspoort (Centre for Political Press)

ProDemos (House for Democracy and Rule of Law)

Save the Children

Social and Economic Council of the Netherlands (SER)

University of Amsterdam (UvA)

Utrecht University (UU)

VU University Amsterdam (VU)

Events

Amnesty Freedom Lecture (2015)

Baanbrekend, Conference of the SER on youth unemployment (2013)

Election debates on UK Referendum (2015), Provicial Elections (2015) and European Parliament (2014).

Elections Youth Representatives to the United Nations (2016)

European Dreams Festival (2013)

Launche of the O|2 Lab of VU Universty, VU medical centre and University of Amsterdam (2016)

Launche of the Youth VoteMatch (2012)

Local Youth Price NJR (2014)

NJR Impact Day (2015)

Political Cafes on Brexit (2016), female leadership (2016), freedom of speech (2015), conflict Russia/Ukrain (2015), labour law (2014), tax law (2014), media (2014).

Local Youth Price NJR (2014)

United Nations Night (2014)

Universial Children’s Day (UN Convention on the Rights of the Child) (2014)

Youth Debate for municipality of Amsterdam on European Union (2016)

Inleiding

Geen Nederlander kan over levensbeëindiging zelf bepalen. Op euthanasie staat een gevangenisstraf van maximaal 12 jaar.[1] Een arts moet eerst vaststellen of iemand uitzichtloos en ondraaglijk lijdt en voldoen aan nog vijf andere wettelijke vereisten, waaronder het goedkeuren van een tweede arts, die de patiënt niet kent. Maar als een toetsingscommissie vervolgens vindt dat de artsen een onjuist beslissing hebben genomen door euthanasie te laten plegen, moet een arts zelf drie jaar tralies tellen. Waar Nederland ooit de primeur had met het legaliseren van euthanasie, loopt de Nederlandse wetgeving inmiddels hopeloos achter.[2] Bureaucratie houdt de vrije keuze bij ondraaglijk lijden in de houdgreep. De Euthanasiewet zou uit haar lijden worden verlost, omdat je nu niet zelf over je leven bepaalt, maar twee dokters die zelf moeten vrezen voor straf. Ondraaglijk lijden hoeft wat mij betreft alleen bij het leven te horen als je daar zelf voor kiest. Iedereen zou zelf moeten mogen bepalen wanneer het leven eindigt en maak van euthanasie een recht.

Ontstaan

Euthanasie bestaat al zolang als het leven bestaat. De term komt van het Griekse “eu” (mild of goed) en “thanatos” (dood). Voor de Grieken betekende euthanasie een sterven zonder al te veel lijden. Van vrije wil was onder de Grieken overigens geen sprake. Wie blind, gehandicapt of te oud was, werd simpelweg als te weinig winstgevend beschouwd om in leven te houden door de overheid. Daarmee werd het uit een lijden verlossen verheven tot economisch wenselijk: je bent te duur. Daarvoor hoeft vandaag gelukkig niemand meer bang te zijn. De angst die ouderen nu kennen ziet juist op de gedachte niet zelf te kunnen beslissen over het moment van levensbeëindiging bij zwaar leed. Zelf de keuze maken is strafbaar. Strenge zorgvuldigheidseisen schrijven voor dat hulp van artsen nodig is. Maar de strenge toets op die artsen zorgen ervoor dat die zeer terughoudend handelen.

Euthanasie kent vele tegenstanders. De volhardende oppositie vindt onder andere steun bij Plato, die schreef dat de mens een soldaat is die op zijn post moet blijven tot God hem terugroept. Zelfs John Locke, bekend grondlegger van het liberalisme, kon zich niet verzoenen met een eigen keuze in de beëindiging van het leven. Dat is vierhonderd jaar geleden. Met de ontkerkelijking veranderde de toon van het debat. Vandaag zegt 60% van de Nederlanders zelf te willen bepalen over levensbeëindiging bij ondraaglijk lijden.[3]

Gevangenisstraf

Zelf bepalen kan nu niet. Euthanasie is strafbaar. Wie een ander op uitdrukkelijk en ernstig verzoek helpt een einde aan zijn leven te maken, wordt veroordeeld tot twaalf jaar gevangenisstraf. Slechts op hoge uitzondering kan een strafuitsluitingsgrond bestaan, waardoor hulp bij zelfdoding door de vingers wordt gezien. Dat kan alleen als is voldaan aan zes zorgvuldigheidseisen.[4] Vereist zijn (a) een vrijwillig en weloverwogen verzoek, (b) uitzichtloos en ondraaglijk lijden, (d) geen redelijke andere oplossing, (e) minimaal een onafhankelijk arts die deze mening deelt en (f) medische zorgvuldigheid bij de dood. Een einde aan je leven maken is aan een bureaucratisch proces onderhevig en kan zelfs bij ernstig zieken die zwaar lijden worden geweigerd.

Ondraaglijk lijden

Een van de belangrijkste vereisten is dat sprake is van ondraaglijk lijden. Er moet zelfs sprake zijn van een “medisch classificeerbare aandoening”[5], dus als je ernstig lijden niet door een ander kan worden vastgesteld heb je pech. En dat is een groot probleem. Degene die als enige kan beoordelen of lijden ondraaglijk is, is immers de patiënt zelf. Degene die erover bepaalt, echter, is de huisarts. Die kan bij twijfel advies vragen aan derden, namelijk deskundige SCEN-artsen. Artsen die overigens zelf aangeven dat ondraaglijk lijden “zo subjectief is als de neten.”[6] De arts die euthanasie toestaat, riskeert zelf een gevangenisstraf van drie jaar. Een toetsingscommissie beoordeelt of de arts zich voldoende heeft gehouden aan de zes vereisten. Is de commissie ontevreden, dan kan de rechter de artsen tot drie jaar cel veroordelen.

Impasse

De goedbedoelde drempels leiden tot een impasse. Artsen zijn terughoudend en vrezen voor celstraffen. Euthanasie toestaan kan immers drie jaar tralies tellen betekenen. Voor huisartsen die sowieso niet zo voor zelfbeschikking zijn, is het een gemakkelijke reden om bij voorbaat hulp bij zelfdoding uit te sluiten.

Mensenrecht

De Euthanasiewet was ooit baanbrekend. De zorgvuldigheidseisen werden door de VN zelfs als te marginaal beschouwd.[7] Het tegendeel is waar. Anno 2015 houdt het feit dat een arts moet bepalen over levensbeëindiging ernstig zieken onnodig in de houdgreep. Minister Schippers heeft inmiddels al laten weten de wet niet te gaan veranderen, want “in het algemeen werkt die goed.”[8] Het tegendeel is waar. Ondraaglijk lijden hoort alleen bij het leven als je daar zelf voor kiest. Iedereen zou zelf moeten mogen bepalen wanneer het leven eindigt. Euthanasie zou een mensenrecht moeten zijn.

[1] Art. 293 Wetboek van Strafrecht.

[2] ‘Nederland niet langer meest tolerant tegenover euthanasie’, 25 maart 2013www.volkskrant.nl/vk/nl/2672/Wetenschap-Gezondheid/article/detail/3415184/2013/03/25/Nederland-niet-langer-meest-tolerant-tegenover-euthanasie.dhtml

[3] Cijfers van het EenVandaag Opiniepanel, van 03-08-2013.opiniepanel.eenvandaag.nl/uitslagen/46605/meerderheid_voor_euthanasie_bij_levensmoe

[4] Art. 2 Euthanasiewet.

[5] HR 24 december 2002, NJ 2003, 167 (Brongersma-arrest).

[6] ‘SCEN-artsen zijn tegen euthanasie,’ 4 oktober 2013 www.at5.nl/artikelen/112226/scen-artsen-zijn-tegen-euthanasie .

[7] Nederland trok zich van de kritiek uit 2001 overigens weinig aan en wachtte bijna 10 jaar met een beantwoording die ongeveer gelijkstond aan: en toch is dit onze wetgeving. vorige.nrc.nl/economie/article2389188.ece.

“Everything only happy people,” lacht taxichauffeur Costas (52). Ik vraag hem naar demonstraties. “No, not demonstrations.” We rijden langs het Griekse parlement, waar afgelopen weken werd ingestemd met de Agreekmemt. Na het referendum bleek 60% van de Grieken het eens met het pakket van de Eurogroep. “All good now. Problem over now,” babbelt Costas.

We rijden langs het lege Syntagmaplein, waar in mijn belevenis vlaggen werden verbrand en ME paraat stond. Ik vraag waar die 40% is gebleven. Waar vorige week aanhangers van regeringspartij Syriza de straat op gingen, ligt nu tegen een fontein anderhalf verlaten pamflet. Onderaan de trappen van het parlement geen aggressieve demo maar goed gevulde terasstoelen. De eigenaar van het pamflet met roodgekleurde roep om solidariteit is er niet om het bord omhoog te houden. Foto’s van Syntagma als strijdtoneel uit de Volkskrant en de Telegraaf stroken niet met de werkelijkheid. 

Costas legt uit dat die ook niet meer komen. ’s Zomers vertrekt de Griek uit Athene. Wie het kan betalen viert vakantie op de cycladen. Wie het niet kan betalen werkt in de horeca op diezelfde eilanden. De zwetende gasten die met 36 graden de Acropolis beklimmen of de metro’s bezet houden zijn Fransen en Italianen. Costas moet er om lachen. Hij zou niet weten waarom je nu naar de hoofdstad zou komen.

Hij rijdt me langs de beroemde vleesmarkt en de drukke winkelstraten. Hij is niet praatgraag, maar gelukkig spreken de beelden voor zich. Ik reken en vraag nog steeds af waar de 40% dan is. En dan wijst hij naar de muren. Hoewel er geen “nee”-stemmer staat te schreeuwen op het plein of in de straat, toetert Costas gedag. Deze zijweg van de drukste winkelstraat ligt er bij als de hoofdweg van een spookstad. Op elke hoek een plantenbak, garagedeur of aanplakbiljet met het Griekse nee: “Oxi!”.